Ow Kewl 🇳🇱🏳️

Vandaag sta ik stil bij Arjen Kamphuis. Een gerespecteerd cybersecurity-specialist, hacktivist en voorvechter van democratie, persvrijheid en veilige verkiezingen. Sinds 20 augustus 2018 vermist, voor het laatst gezien in Bodø, Noorwegen. De officiële conclusie? Een noodlottig kayak-ongeluk. Verdrinking. Geen lichaam gevonden. Voor mensen buiten de cybersecurity- en journalistieke wereld klinkt dat misschien plausibel. Voor mensen ín de industrie, waaronder ikzelf, en velen met mij, stinkt dit aan alle kanten. Arjen hield zich bezig met: - Open standaarden & vrije software - Veilige verkiezingen en een IT-capabele overheid - Bescherming van onderzoeksjournalisten - Vrije meningsuiting en democratische controle Na de Snowden-onthullingen zette hij zich nadrukkelijk in voor de veiligheid van journalisten. Hij schreef “Information Security for Investigative Journalists”, geen licht werk, geen onschuldige hobby. Hij had contacten met WikiLeaks (Assange) Hij was kritisch op de Kiesraad en het verkiezingsproces Hij stelde vragen die je niet hoort te stellen En hij verdween… Op een plek dichtbij een militaire basis. Toeval? Misschien. Maar wie langer meeloopt, ziet een patroon. Mensen die: - Te kritisch zijn - Te veel weten - Te dicht bij machtsstructuren komen - Of fundamentele vragen stellen over democratie, macht en controle Worden kapotgemaakt, genegeerd, verdacht gemaakt, of verdwijnen volledig. Denk aan: - Karen Mulder (Top-model, kritiek op koninklijke huizen) - Fred de Brouwer (journalist Demmink-zaak, overleden in Thailand) - Jeannette Ossebaard (onderzoek naar vrijmetselarij en machtstructuren) Ik zeg niet dat dit vaststaande feiten zijn. Ik zeg wél: het wegwuiven van deze vragen is naïef. Als cybersecurity-professional zie ik dagelijks hoe macht, informatie en controle samenkomen. En als iemand die zélf kritisch is op instituties zoals de Kiesraad, en de CISO die daar zit, weet ik hoe snel je een “lastige stem” wordt. Democratie betekent niet alleen stemmen. Democratie betekent ook kritiek durven toelaten. En juist dát lijkt steeds minder veilig. Arjen Kamphuis verdient meer dan een voetnoot en een “ongelukstheorie”. Hij verdient blijvende vragen. Blijvende aandacht. En vooral: geen collectief wegkijken.