نیکُلا

هر لحظه می‌شمارد، می‌پرسد هر نفس را «نگْرفته خونت آیا دامان هیچ‌کس را؟» انداخت با سلاحش، خود را به جوخه‌ی دار سرباز بود و آن شب سر باز زد ز کشتار آن موج بازمی‌گشت، یک تن نمانده غایب تا جسم دختری را پس گیرد از اجانب با نامِ مستعارش، سرداده بانگِ عصیان: «من مفت جان ندادم، هرگز نمردم ارزان» زنده نگاه دارش! گرچه به رغمِ پیکار هم ریخت نوش‌دارو.. هم کشته شد پرستار زنده نگاه دارش! بر شاخه‌های بی‌برگ او بر فراز تاریخ.. رفته فراتر از مرگ نور حماسه‌اش را در دیدگان نگه دار از «چشم» عقده دارند پس مانده‌های قاجار