The Sina 🍁

در سپتامبر سال ۱۹۷۷، ناسا یک فضاپیمای روباتیک با نام «وویجر ۱» را به فضا پرتاب کرد. هدف وویجر ۱ مطالعه‌ی قسمت بیرونی منظومه‌ی شمسی و در نهایت فضای میان‌ستاره‌ای بود. به علاوه یک دیسک حاوی صداهایی از زمین، روی آن قرار گرفت تا اگر موجودات هوشمند به وویجر دست یافتند به آن گوش کنند. در روز ۱۴ فوریه‌ی سال ۱۹۹۰، وقتی وویجر ۱ در شرف خروج از منظومه‌ی شمسی بود، ناسا به درخواست کارل سیگن، اخترشناس و نویسنده، به وویجر ۱ فرمان داد تا دوربینش را بچرخاند و برای آخرین بار از فاصله‌ی ۶ میلیارد کیلومتری از زمین عکس بگیرد. در این عکس که به توییت ضمیمه کرده‌ام، زمین به صورت نقطه‌ای ریز با رنگ آبی روشن وسط نوار قهوه‌ای پرتوهای نور خورشید، دیده می‌شود. کارل سیگن بعدها کتابی نوشت با نام «نقطه‌ی آبی کم‌رنگ». متن زیر را از این کتاب ترجمه کرده‌ام. دوست دارم همه‌ی انسان‌های روی کره‌ی زمین حتماً یک بار این متن را بخوانند، پس اگر دوست داشتید، حتماً ریتوییت کنید: «دوباره به آن نقطه نگاه کنید. آن نقطه اینجاست. ماییم. روی آن نقطه تمام آنهایی که دوست‌شان دارید، هر کسی که می‌شناسید، هر کسی که حرفش را شنیده‌اید، هر انسانی که بوده، زندگی کرده است. مجموع خوشی و رنج ما، هزاران دین، ایدئولوژی و دکترین اقتصادی، تمام شکارچی ها، قهرمانان و بزدلان، تمام خالقین و نابودکنندگان تمدن، تمام پادشاهان و تمام رعایا، تمام زوج‌های جوان عاشق، هر مادر و پدری، کودک امیدواری، مبدع و کاوشگری، هر معلم اخلاقی، هر سیاست‌مدار فاسدی، تمام «ستاره‌های سینما»، تمام «رهبرهای کبیر»، تمام قدیس‌ها و گناهکاران تاریخِ گونه‌ی ما، آنجا زندگی کرده‌اند: روی یک دانه‌ی غبار که در پرتوی آفتاب معلق است. زمین صحنه‌ی کوچکی در پهنه‌ی وسیع کیهان است. به رودهای خون فکر کنید که آن همه ژنرال و امپراطور به زمین ریختند تا در شکوه و پیروزی، بتوانند چند لحظه اربابِ کسری از یک نقطه شوند. به ظلم‌های بی‌پایانی فکر کنید که ساکنین یک گوشه‌ی این نقطه بر ساکنین گوشه‌ی دیگری که حتی تشخیص آن دشوار است، کرده‌اند. چه سوء تفاهم‌های مکرر، چه اشتیاق زیادی برای کشتن همدیگر، چه نفرت‌های عمیق! این نقطه‌ی کم‌رنگ، خودنمایی ما را، خودمهم‌پنداری خیالی‌مان را، وهم اینکه جایگاه ویژه‌ای در عالم داریم را، به چالش می‌کشد. سیاره‌ی ما نقطه‌ای تنها در تاریکی بزرگ کیهان است. در این گمنامی، در این فراخی، اصلاً معلوم نیست از جایی کمکی بیاید تا ما را از دست خودمان نجات دهد. زمین تنها دنیایی است که تا کنون از حیات روی آن خبر داریم. هیچ‌جای دیگری، حداقل در آینده‌ی نزدیک، نیست که گونه‌ی ما بتواند به آن مهاجرت کند. بازدید، چرا؛ سکونت، هنوز نه. خوشتان بیاید یا نه، فعلاً زمین جایی است که باید بمانیم. می‌گویند اخترشناسی تجربه‌ای فروتن‌ساز و شخصیت‌پرور است. شاید هیچ چیزی بهتر از این تصویرِ دور از دنیای ریزِ ما نشان‌دهنده‌ی بلاهتِ خودبینیِ انسان نباشد. برای من، این تصویر یادآور وظیفه‌ی ماست تا با هم مهربان‌تر باشیم و از نقطه‌ی آبی کم‌رنگ، تنها خانه‌ای که تا کنون داشته‌ایم، محافظت کنیم و آن را ارج نهیم.»

ایشالا فردا صبح بازار برمی‌گرده، و ایشالامون به الحمد لله تبدیل میشه! 📿🤲😂

«ما گاوهای آینده هستیم!» ترجمه‌ای با تصرف و تلخیص از بخشی از سخنرانی جدید حراری، تاریخ‌دان و فیلسوف: گاوها می‌دانند که انسان هست چون ما را می‌بینند. اما وقتی ما گاوها را می‌فروشیم، اون‌ها درکی از مفهوم «پول» ندارند. حتی اگر مدافع حقوق حیوانات باشیم نمی‌تونیم این مفهوم را به گاوها یاد بدهیم، گرچه این مفهوم، مهم‌ترین تعیین‌کننده‌ی سرنوشت و حیات اون‌هاست. هوشواره داره همین کار را می‌کنه. داره سیستم اقتصادی را در دست می‌گیره. گرچه بوروکراسی در تاریخ تکامل ما اتفاق تازه‌ایه، هوشواره باهاش کاملاً راحته. هیچ انسانی نمی‌تونه حجم زیادی از تراکنش‌ها را تحلیل کنه اما هوشواره این قابلیت را داره. همون‌جوری که گاوها نمی‌تونند سیستم اقتصادی‌ای را درک کنند که زندگی‌شون را کنترل می‌کنه، ما هم قادر به فهم اقتصاد هوشواره‌محور نخواهیم بود. ما گاوهای آینده هستیم!

این ایجنت‌های چینی که پای هر توییتی با نام بردن از چین ظاهر میشن، جدیده دیگه، نه؟

فرقه‌ای که با نظارت استصوابی و مهندسی و تقلب و… اجازه نداد مردم ایران حتی یک بار انتخابات سالم داشته باشند و خواست به حقشون را اعلام کنند، از تحقق خواست مردم امریکا و اسرائیل خوشحالی می‌کنه.

حالا دو توییت منتخب که امروز خوندم: ۱. AI چون خط به خط کد نمی‌خونه، دیباگینگ طولانی‌ای داره. ۲. اگر به AI نگیم چه دیتابیسی رو انتخاب کنه، همیشه SQLite رو انتخاب می‌کنه.

آکادمی مُرده است!

خاصیت انسانه. همه‌چیز را می‌خواد بذاره در پارادایم‌هایی که باهاشون آشناست. برای کشف پدیده‌ی جدید، میره مثال‌های مشابه در تاریخ پیدا می‌کنه. وانگهی AI بر هیچ الگوی تاریخی‌ای منطبق نیست. نه انقلاب کشاورزی، نه انقلاب صنعتی و نه هیچ چیز دیگری. شاید نزدیک‌ترین مثال پیدایش خود انسان فعلی باشه که به مدد زبان تونست مفاهیم جدید را روی هم بسازه و محیطش را تا حد خوبی تحت کنترل بگیره.

از بزرگترین ستم‌های امریکا، قرار دادن روان‌گردان‌ها من‌جمله ‌LSD و سایلوسایبین در ‌زمره‌ی موادی مثل هروئین بود. دلیلش؟ نیکسون سایکدلیک را مقصر جنبش‌های ضد جنگ ویتنام و Counter Culture می‌دانست. وگرنه دلیل ممنوعیت، عوارض و اعتیاد نبود! این کار باعث شد تا تحقیقات روی این مواد به کل متوقف بشه و بقیه‌ی دنیا از امریکا پیروی کنند. از زمانی که تحقیقات راجع به سایکدلیک‌ها دوباره شروع شده، نتایج حیرت‌انگیزی داره حاصل میشه. گرچه قطعاً به این معنی نیست که هرکسی بدون نظر متخصص، مجیک ماشروم برداره بره جنگل بزنه.

۲۰۲۰ از چنین پلاگینی ذوق کرده بودم!

چند سالی که برای رزیدنسی رفته بودم نواسکوشا، بیشتر از هرچی دلم برای سنگنوردی تنگ شد. شهر کوچیکمون باشگاه نداشت. هفته پیش که برگشتم باشگاه، از اینکه می‌دیدم چه‌قدر ضعیف شدم، کلی حالم گرفته شد. ولی دارم آهسته و پیوسته برمیگردم به روزای اوج! 💪🏻

دارم از لحظه‌لحظه‌ی زندگی در داون‌تاون تورنتو لذت می‌برم. ۳ سال پیش که از اینجا می‌رفتم، هنوز نفهمیده بودم چه شهر جادویی و شگفت‌انگیزیه!

چون فردا یکی از ریست‌هام منقضی میشه، امروز را «روز زدن توکن به فلان گاو در fast mode» می‌نامم. تکبیر لطفاً!

یکیشون میگه شلاقی که پرستو احمدی بهش محکوم شده شلاق نرمه، اون یکی میگه نیکا شاکرمی خودکشی کرده. من شک ندارم روز حساب برای شما مزدورهای خون‌شورِ کثافتِ لجنِ بی‌شرفِ بی‌وطن فراخواهد رسید. مجازات درخور اینه که حیوون بیارن توی دهنی که این حرفا ازش بیرون اومده چند روز بی‌وقفه برینه!

توی آپدیت جدید کدکس، نشانگر توکن‌های باقیمونده به گوشه‌ی پایین سمت چپ اضافه شده. واقعاً نیاز بود که هی برای دیدن توکن‌های باقیمونده کلیک نکنیم!

صبح اراده کردم یه درگاه بسازم برای ساینتیست‌هایی که میخوان راجع به داروهامون تحقیق کنند، ساعت هنوز ۴ نشده لانچ شد. این وسط زنبیل گذاشتم برای اونایی که هنوز در فاز انکار هستند بگم Astra به چیزهایی فکر کرد و سوال‌های بسیار ریزی پرسید که عمراً به فکر خودم نمی‌رسید. در عین حال، ممد پایتون‌کار بر این باوره که AI نمی‌تونه حساب concurrency یا scaling را بکنه و این‌ها فقط به عقل خودش می‌رسه. هرچی دیرتر با این واقعیت کنار بیایم که AI تمام پارادایم‌ها را تغییر میده، آینده‌مون متزلزل‌تره. وقت اینه که همه یه تکونی به خودمون بدیم و تا فرصت هست با ساخت محصول پول دربیاریم. همین پنجره‌ی کوچک فرصت هم به زودی بسته میشه.