Dyplomacja – jak to dyplomacja – ma wiele obliczy.
W kulturach azjatyckich szczególne znaczenie ma symbolika gestów, miejsca, kolejności i sposobu powitania.
Często mówi ona więcej niż oficjalne komunikaty.
Nie inaczej było podczas szczytu APEC w Shenzhen.
Chińczycy swoją dyplomację gestów i symboli rozpoczęli już od samego lotniska i sposobu przyjęcia gości. 🇨🇳
Różnice w powitaniach były wyraźne i nie dało się ich przeoczyć.
Donald Trump został osobiście powitany przez Xi Jinpinga, z muzyką, tłumem i pełnym ceremoniałem 🇺🇸
Władimir Putin również otrzymał ciepłe, uroczyste przyjęcie, jednak tu już jasno pokazano mu jego miejsce w hierarchii. 🇷🇺
(Przy wspólnym zdjęciu było to również widoczne)
Podobnie wyglądało powitanie prezydenta Filipin Ferdinanda Marcosa oraz prezydenta Korei Południowej Lee Jae-myunga – obaj zostali przyjęci z tłumem, muzyką i głośnym ceremoniałem. 🇵🇭🇰🇷
(Oczywiście nie było to takie same przywitanie jak w przypadku Trumpa czy Putina)
Co ciekawe, to fakt, że Filipiny i Chiny pozostają w ostrym sporze o Morze Południowochińskie.🇨🇳🇵🇭
Mimo to Marcos dostał standardowe, a nawet ciepłe powitanie.
Pokazuje to, że chińska dyplomacja gestów nie działa według prostej zasady „kto jest w konflikcie, ten dostaje chłodne przyjęcie”.
Pekin różnicował powitania selektywnie.
Na tym tle szczególnie kontrastowało powitanie premier Japonii Sanae Takaichi.🇯🇵
Spotkała się z wyraźnie chłodniejszym przyjęciem: skromną gwardią honorową, niższym rangą urzędnikiem protokolarnym (byłą ambasador), brakiem muzyki i tłumu oraz schodami ustawionymi wyraźnie niżej niż przy innych samolotach.
(Chociaż Chiny zaprzeczają, że było to działanie celowe, trudno było nie zauważyć oczywistego afrontu.)
Później na wspólnym zdjęciu znalazła się w tylnym rzędzie, z dala od centrum, a przy stole siedziała kilka miejsc od Xi Jinpinga.
Nie doszło też do prywatnego spotkania z chińskim przywódcą.
Jej wcześniejsze wypowiedzi o Tajwanie Pekin najwyraźniej uznał za przekroczenie czerwonej linii – stąd wyraźniejszy, czytelny dystans już od lotniska.
W dyplomacji azjatyckiej takie detale rzadko bywają przypadkowe.
Zatem sposób przyjęcia gości na lotnisku i układ miejsc stały się pierwszym, czytelnym sygnałem hierarchii i stosunku gospodarzy do poszczególnych liderów.
(Ciepłe przyjęcie Filipin, mimo trwającego sporu z Chinami, samo w sobie niesie czytelny przekaz, szczególnie na tle zdecydowanie chłodniejszego potraktowania Japonii.)
Trzeba jednak przyznać, że pani Premier Sanae Takaichi zniosła chłodne powitanie w Shenzhen spokojnie i bez ostentacyjnej reakcji.
Co wskazuje na wysoki poziom profesjonalizmu i wyczucia sytuacji, dlatego też pani Premier zasługuje na pełen szacunek i respekt.
Z dostępnych informacji wynika również, że nie skomentowała publicznie ani niskich schodów, ani skromnego przyjęcia na lotnisku.
Zachowała się formalnie i uprzejmie – uśmiechała się, krótko rozmawiała z Xi Jinpingiem podczas uścisków dłoni i brała udział we wszystkich zaplanowanych elementach szczytu.
Japoński rząd oficjalnie zaprzeczył, jakoby doszło do celowego afrontu.🇯🇵
Rzecznik rządu Minoru Kihara stwierdził, że wszystko przebiegło zgodnie z protokołem, a schody były wcześniej znane stronie japońskiej i podjęto środki bezpieczeństwa.
Takaichi oczywiście nie wycofała się ze swoich wcześniejszych wypowiedzi o Tajwanie – co było głównym powodem chińskiego dystansu i w ich mniemaniu przekroczeniem czerwonej linii.
Innymi słowy, nie dała Pekinowi satysfakcji i zachowała twarz, nie eskalowała publicznie tematu i skupiła się na utrzymaniu formalnej obecności na szczycie.
Pokazując profesjonalizm i rozwagę.
Zatem jak widzimy, mamy parę bardzo ciekawych przykładów, jak funkcjonuje chińska dyplomacja i jak bardzo różni się od zachodniego stylu prowadzenia dyplomacji.
Od bardzo ciepłego przywitania Trumpa po bardzo chłodne przyjęcie pani premier Takaichi.
Źródło nagrania – ANNnews.
Jak widać, Xi Jinping nie szczędził ani kosztów, ani trudów, aby zadowolić swojego najważniejszego gościa.
Mówiąc inaczej – muzyczno-taneczna wstawka i przykład osobistej dyplomacji dostosowanej pod osobowość Donalda Trumpa. 🇺🇸
Ale Chińczycy nie byliby Chińczykami, gdyby ich dyplomacja nie miała podwójnego dna.🇨🇳
Zatem to nie przypadkowa wstawka, tylko przemyślany element strategii.
Chińczycy traktują Trumpa jako osobę, którą można obsłużyć przez schlebianie i wielki spektakl – zresztą zaczęło się już od przyjęcia na lotnisku.
No cóż jeżeli działa czemu nie w dyplomacji jak i w miłości wszystkie chwyty dozwolone.
A zatem mamy prawdziwy koncert mocarstw w stylu disco i Y-M-C-A Village People. 😉
Ciekawostka znad Odry 🇩🇪
W Berlinie znowu kleją się do asfaltu
19 listopada 2026 r. grupa 47 aktywistów przykleiła się do jezdni na sześciu skrzyżowaniach w dzielnicy Wedding w Berlinie.
Przez moment pomyślałem, że jacyś lobbyści znowu zaczęli sponsorować aktywistów klimatycznych, ale na szczęście nie.
Matko, co za ulga 😉
Protest tym razem był skierowany wyłącznie przeciwko produkcji uzbrojenia w fabryce Rheinmetall, która produkuje m. in. łuski do amunicji artyleryjskiej i komponenty do dronów.
Grupa „Peacefully Against Genocide” to grupa propalestyńska, protestująca głównie przeciwko niemieckim dostawom broni do Izraela w kontekście wojny w Gazie.
Jak zatrem widzimy, tym razem chyba inna grupa interesów sponsoruje aktywistów.😏
Człowiek powoli zaczyna się gubić, kto kogo tam sponsoruje, za co i po co.
Wrzuciłem, żeby przypomnieć stare czasy Ostatniej Generacji.
Zresztą członkowie tej grupy wcześniej działali w Ostatniej Generacji, a jak wiemy, w Berlinie rządzi aktualnie Die Linke.
(Jak na razie nie ma na to dowodów że maja coś z tym do czynienia)
Problem w tym, że temat tym razem nie jest aż tak nośny, więc i udział mediów w tym procederze jest raczej skromny.
To już nie ta skala co za czasów największych akcji Ostatniej Generacji z lat 2022–2023.
W tym układzie czy można tych ludzi nazwać już płatnymi zawodowymi aktywistami?
Chyba tak.
A może jednak nie 🤔
Co mnie jednak bardziej zastanawia, to dlaczego one wszystkie wyglądają prawie jak Greta 😆
Źródło: Noble Nigeria Network
Ciekawostka z Afryki 🌍
Poniższa mapka pokazuje bardzo ciekawy aspekt wskazujący na nierównomierny rozwój poszczególnych części świata.
Niestety kontynent afrykański wypada tutaj bardzo negatywnie
Obecnie w Afryce 563 miliony ludzi nadal nie ma prądu.
Co ciekawe w 2010 roku ta liczba wynosiła 565 milionów osób, a po o 14 latach liczba ta spadła tylko do 563 milionów.
Oczywiście siec rosła, ale populacja rosła prawie tak samo szybko.
Każdego roku podłączano średnio 42 miliony ludzi.
Jednocześnie przybywało 38 milionów mieszkańców.
W efekcie liczba osób bez prądu spadała zaledwie o około 4 miliony rocznie.
Gorzej wygląda sytuacja na wsi.
Tam liczba ludzi bez elektryczności wzrosła – z 376 milionów do 447 milionów.
Dziś Afryka Subsaharyjska odpowiada za 86% wszystkich ludzi na świecie, którzy nadal nie mają dostępu do prądu.
W 2010 roku było to 49%.
Trzy kraje dominują w deficycie:
Nigeria — 87 milionów
DRK — 85 milionów
Etiopia — 57 milionów
Razem stanowią około jednej trzeciej światowej populacji bez prądu.
Dlatego powstała inicjatywa Mission 300.
Jej celem jest podłączenie 300 milionów ludzi do prądu do 2030 roku.
Niestety obecne tempo jest zbyt wolne.
Przy dzisiejszej szybkości pod koniec dekady setki milionów Afrykańczyków nadal będą żyły bez elektryczności.
Dlaczego postęp jest tak powolny?
Oprócz szybkiego przyrostu ludności, na sytuację wpływają też konflikty zbrojne, niestabilność polityczna i słabe instytucje w wielu krajach.
W regionach objętych wojną lub kryzysami budowa i utrzymanie infrastruktury energetycznej jest bardzo trudna, a inwestorzy często rezygnują.
Do tego dochodzą problemy geopolityczne, ograniczone finansowanie i słaba kondycja wielu państwowych firm energetycznych.
Prąd to fundament.
Bez niego nie powstaną nowoczesne rafinerie, huty, łańcuchy chłodnicze, fabryki ani rozwijające się miasta.
To od niego zależy rozwój gospodarki i jakość życia.
Jak więc widzimy, żyjemy w XXI wieku – w erze energii i globalnej komunikacji – a mimo to na kontynencie afrykańskim wciąż ponad 560 milionów ludzi nie ma dostępu do prądu.
Źródło - Tracking SDG7: The Energy Progress Report 2026, ONZ (UNSD), WHO, Our World in Data.
No i rozpoczęło się spotkanie Trumpa, Xi Jinpinga i Putina. 🇺🇸🇨🇳🇷🇺
Oczywiście wszystko za wykluczeniem prasy i za zamkniętymi drzwiami.
Pole interpretacji i spekulacji będzie tu wręcz nieograniczone.
Chyba że przywódcy raczą się z nami podzielić tym, co ustalili.
Źródło nagrania – FOX NEWS
Z poradnika małego bojownika🤔
Jak odpalić auto w Jemenie bez kabli, używając do tego swojego AK-47.
Dobrze że przynajmniej magazynki odpięli wcześniej😉
Źródło nagarnia – Combat Canuck Reloaded
Ciekawostka z Ameryki Łacińskiej. 🌎
Jak widać, w Brazylii mecze w favelas to nie tylko spektakl piłkarski i pokaz sztucznych ogni, ale również pokaz siły ognia lokalnych gangów. 🇧🇷
Takie sceny nie należą do rzadkości, szczególnie w Rio de Janeiro i innych dużych miastach.
Favele są często kontrolowane przez grupy przestępcze i milicje.
Mają dostęp do ciężkiego sprzętu i broni maszynowej, głównie AR-15 i AK.
Dlatego strzelanie „dla zabawy”, jako demonstracja siły albo w ramach wojen gangów, jest częste.
W latach 2025–2026 policji udało się nawet odnaleźć podziemne fabryki w favelach, które były zdolne wyprodukować tysiące nigdzie niezarejestrowanej broni rocznie.
Ciekawe, ile takich fabryk jeszcze nie znaleźli.
Dodatkowo Brazylia ma spory problem z nielegalnym przemytem broni, która pochodzi głównie z USA i Paragwaju. 🇺🇸🇵🇾
Problem w favelach jest jednak strukturalny – gangi (zwłaszcza CV) i milicje mają tam realną władzę.
Kontrolują handel narkotykami, wymuszają haracze, regulują życie codzienne i mają ciężką broń i ludzi aby ta władze wyegzekwować.
Policja oczywiście próbuje coś zrobić i przeprowadza naloty oraz duże operacje, ale nie daje rady utrzymać stałej kontroli nad większością tych obszarów.
Ogólnie jednak na skalę kraju przemoc i zabójstwa spadają, a ich poziom jest najniższy od ponad dekady.
W favelach Rio problem jest strukturalny, jak już wcześniej wspominałem – duża część miasta po prostu żyje pod faktyczną władzą grup zbrojnych, które dysponują ciężkim uzbrojeniem i działają jak równoległe struktury władzy.
Bardzo ciekawy temat i duży problem w Ameryce Łacińskiej.
Dla przykładu w Meksyku 🇲🇽 mamy odwrotność – tam kartele operują i kontrolują całe połacie ziemi poza dużymi miastami, kontrolując czasami całe prowincje.
Mówiąc inaczej: Brazylia, jako największy kraj kontynentu, ma de facto dwie struktury władzy – jedną legalnie wybraną i drugą nielegalną, operującą w favelach w dużych aglomeracji, takich jak Rio.
Źródło nagarnia – Militarismomundial
Albo koleś jest z zawodu ginekologiem, albo jest po prostu (ujmując to delikatnie) myślący innaczej 😂😂😂😂
🤖 Made with AI
Dobranoc wszystkim 👋😴💤
W nocy z 12 na 13 listopada 1833 nad wschodnią częścią Ameryki Północnej, od Kanady po Karaiby i Meksyk nastąpiła potężna burza Leonidów. 🌟
Meteory sypały się tak gęsto, że wielu świadków myślało, że „spadają gwiazdy” albo że to koniec świata. 🌍
No cóż, jak widać nadal tu jesteśmy 😉
ART - Adolf Vollmy
Xi Jinping osobiście powitał Donalda Trumpa na lotnisku w Shenzhen z pełną pompą i przy zachowaniu pełnego protokołu dyplomatycznego, witając go jak równy z równym.
Dodatkowo od lat chińscy przywódcy nie witają zagranicznych głów państw osobiście na lotnisku.
Zwykle robi to wiceprezydent lub wysoki urzędnik partyjny.
Xi złamał tę tradycję – pierwszy raz od dekad.
To sygnał: „Ta relacja jest dla mnie wyjątkowa i zasługuje na osobisty udział”.
Na płycie pojawiły się czerwony dywan, kompania honorowa Armii Ludowo-Wyzwoleńczej, hymny obu krajów, przelot myśliwców oraz dzieci i performerzy z flagami i kwiatami.
Xi również publicznie odwołał się również do wrześniowego powitania, które Trump zgotował mu na Joint Base Andrews.
Komunikat był jasny: „Oddaję Ci dokładnie taki sam gest, jaki Ty mi okazałeś”.
W dyplomacji chińskiej to silny sygnał – szacunek jest odwzajemniany, a nie dawany jednostronnie.
Takiej pompy Xi nie odstawił przy każdym.
Tego samego dnia Władimir Putin został przyjęty na tym samym lotnisku przez Cai Qi, szefa kancelarii Xi, członka Stałego Komitetu Politbiura.
To wysoki rangą urzędnik, ale nie sam Xi.
Różnica jest czytelna: Trump dostał powitanie jak równy z równym, a Putin – poziom niżej.
Jest to klasyczny przykład, jak protokół lotniskowy staje się narzędziem politycznym – nie ozdobą, lecz precyzyjnym sygnałem o hierarchii i priorytetach.
A Chińczycy takie rzeczy biorą z reguły bardzo poważnie.
Ciekawostka z Brukseli. 🇪🇺
Naprawdę nie wiem, jak to opisać albo nazwać.
Może to mało oryginalny wstęp do filmu dla dorosłych, czy grecka tragikomedia?
Naprawdę nie wiem.
Ale o co dokładnie chodzi.
W Dublinie 13 listopada europejscy liderzy nie byli w stanie wybrać jednego wysłannika, który miał reprezentować Europę przy negocjacjach pokojowych w sprawie wojny na Ukrainie.
Zamiast tego stworzyli rozszerzony zespół „E5 + instytucje UE”:
Francję (Macron i jego doradcy)
Niemcy
Wielką Brytanię
Włochy (Meloni)
Polskę
plus przedstawicieli Rady Europejskiej (Costa) i Komisji (von der Leyen)
(To na moment wiadomo o składzie)
Czasami dolicza się jeszcze NATO.
Euronews pisało o „siedmiu”, inne źródła mówią o ośmiu – w każdym razie to nie jest jedna osoba z mandatem, tylko cały zespół.
Sorry, ale mi to bardziej przypomina wyprawę siedmiu krasnoludków i Królewny Śnieżki.
Tylko że moment – Królewny Śnieżki w postaci pani Kallas, która jest głową unijnej dyplomacji, tam nie ma.
Pani Kallas, jak donoszą media, sama się zgłosiła i pojechała do Dublina, argumentując, że to właśnie ona powinna być specjalnym wysłannikiem UE.
Powoływała się na decyzję liderów z czerwca 2024 r. o podziale stanowisk i na to, że traktaty dają jej rolę w polityce zagranicznej.
Niestety liderzy ją odrzucili.
Według osób obecnych – szczególnie Giorgia Meloni – uznała, że Kallas „nie ma odpowiedniej wagi instytucjonalnej”.
Inni też nie poparli jej kandydatury.
Mówiąc inaczej: nie było wspólnej woli, żeby taką rolę jej przekazać.
Zamiast niej wybrano ludzi od Costy i von der Leyen.
(W sumie to klasyczny ruch: przy bardzo ważnych sprawach – wojna, pieniądze, bezpieczeństwo – szefowie państw i rządów oraz przewodnicząca Komisji wolą mieć swoich ludzi, a nie Wysoką Przedstawiciel.
A mówiąc po ludzku: nikt tu nikomu nie ufa i nikt nikomu nie chce powierzyć decyzji w sprawie własnych interesów oraz – w razie sukcesu – zebrania laurów i pochwał.
Takiego kapitału politycznego nie oddaje się byle komu.
Z drugiej strony taka sytuacja pokazuje jedynie, jak bardzo Unia jest podzielona, co absolutnie nie oznacza nic dobrego.)
A co do Kallas – Costa i von der Leyen nie broniły jej publicznie, gdy pytano o jej nieobecność.
Co tu dużo mówić: Kallas z pewnością się nie cieszy, że EEAS Europejska służba dyplomatyczna, którą formalnie kieruje jako Wysoka Przedstawiciel została całkowicie pominięta.
Nie ma tam ani jej, ani nikogo z jej biura.
No i jak to ma działać?
Oto jest pytanie.
A zatem mamy tu klasyczny unijny kompromis, który rozwiązuje wewnętrzny problem polityczny, ale nie rozwiązuje problemu skuteczności.
W rezultacie powstał zespół, który ma legitymację polityczną dużych państw, ale będzie miał problem z szybkością, spójnością i realnym wpływem.
To, co USA o tym sądzi, już wiemy.
Rosji gra to w karty, a nawet Ukraińcy kiwają głową.
Czyli siedmiu krasnoludków bez Królewny Śnieżki.
Zapowiada się to naprawdę nieciekawie.
Mam nadzieję, że się mylę.
Źródło – Euro News
Na spotkaniu APEC (Asia-Pacific Economic Cooperation), które właśnie odbywa się w Shenzhen w Chinach, Putin podał rękę Trumpowi. 🇨🇳
No i cyk – obraz poszedł w świat 🌏
Wszędzie to pokazują, już widzę te dzikie spekulacje i rzesze ekspertów spekulujących, czy ten uścisk ręki oznaczał dobicie paktu Rosja–USA–Chiny. 🇺🇸🇷🇺🇨🇳
W środowisku eksperckim chyba właśnie wrze😉
A może lepiej poczekamy na prawdziwe fakty? 🤔
Źródło nagrają - Asia One
Co za energia, co za elan i co za bezkompromisowość😉😆
Tak właśnie wygląda nowoczesny twór lewicowej polityki w Polsce.
To już nie kolorowe włosy i chaotyczny atak na wszystko, co nie wchodzi w orbitę lewicowej, progresywnej ideologii, a nowoczesny, funkcjonalny produkt medialny – przedstawiający młodego, medialnego frontmana progresywnej lewicy w polskim kontekście.
Lewica i media progresywne promują go jako „studenta, który zgasił Patryka Jakiego”, kreując go na wschodzącą gwiazdę i głos młodej Lewicy.
Wrzucone viralowe rolki, wywiady (TVN24, radio, podcasty), program w TVP w likwidacji i rosnące zasięgi – dziesiątki tysięcy na Instagramie, TikToku i Facebooku.
Jest prezentowany jako autentyczny i bezkompromisowy aktywista młodzieżowy.
Ale czy takie produkty medialne, które sycą się wartościami i symbolami takimi jak prawo, wolność i demokracja, naprawdę te wartości reprezentują?
Prezentowany styl mówi coś innego: jest skrajny i bezkompromisowy w retoryce, dehumanizuje przeciwników, używając określeń typu „dzicz”, „miękkie faje”, „dziady z PSL”, „faszyści z Konfederacji” i tak dalej.
(No cóż, można by powiedzieć – typowa mowa nienawiści 🤔)
To jednak nie koniec.
Mamy tu cały wachlarz technik i zachowań.
A zatem co my tu mamy?
Element socjologiczny
Kultura publicznego rozliczania – publiczne „wystawianie” przeciwnika na porażkę, często z nagraniem i wrzucaniem do mediów społecznościowych („student, który zgasił Jakiego”).
(Celem nie jest tyle przekonanie, co publiczne upokorzenie i budowanie kapitału moralnego dla strony atakującej.)
Afektywna polaryzacja – przeciwnik polityczny przestaje być oponentem, z którym się dyskutuje, a staje się wrogiem, którego trzeba „zgasić”, „zaorać”, zdegradować, zniszczyć.
(„Czas tłumaczenia się skończył – albo jesteś z nami, albo przeciw nam”. Emocje (oburzenie, pogarda) zastępują argumenty.)
Performatywny aktywizm – działanie, w którym ważniejszy jest spektakl i nagranie niż realny efekt merytoryczny.
(Czyli robi się wielki show, a spotkanie np. na uczelni staje się teatrem politycznym).
Moralna wyższość i zbijanie na tym kapitału politycznego – budowanie kariery politycznej lub medialnej na publicznym potępianiu „zła” reprezentowanego przez przeciwnika.
Framing medialny – media, zwłaszcza lewicowe, nadają wydarzeniu ramy „młody student zgasił prawicowca”, co natychmiast buduje bohatera i wroga.
Bez tego framingu konfrontacja nie miałaby takiego zasięgu.
(Jak zatem widzimy, tutaj media klasyczne i tradycyjne odgrywają ważną rolę).
Element psychologiczny
Moralne popisywanie się (moral grandstanding) – polega na publicznym demonstrowaniu własnej moralnej wyższości, często kosztem innych.
Poniżenie przeciwnika daje status w grupie.
Dehumanizacja – przeciwnik jest redukowany do symbolu zła („faszysta”, „kłamca”, „zagrożenie dla demokracji”).
Ułatwia to agresywną komunikację bez poczucia winy.
(Jak po drugiej stronie nie ma człowieka, nie trzeba się powstrzymywać).
Trybalizm – mózg traktuje politykę jak przynależność plemienną. Atak na „nie swojego” jest nagradzany społecznie (lajki, uznanie, zaproszenia do mediów).
Jak zatem widzimy, nie ma tu nic, co wskazywałoby na dialog lub próbę przekazania jakiejkolwiek myśli czy programu.
Jest to toksyczna narracja podważająca wszystko, czym jest wolność słowa i demokracja.
(W tym układzie dyskusja zostaje zastąpiona spektaklem upokorzenia.)
Tworzy się atmosfera strachu, w której ludzie boją się zadawać niewygodne pytania albo bronić niepopularnych poglądów, bo wiedzą, że mogą zostać zaszczuci albo – jak to się ładnie mówi – „zgaszeni” przed grupą lub na nagraniu.
Buduje się kulturę, w której zwycięstwem jest zniszczenie reputacji przeciwnika, a nie przekonanie go argumentami.
Media i partie nagradzają takie zachowania, bo generują zasięg i mobilizują bazę.
(Warto jednak podkreślić, że nie jest to wyłącznie domena lewicy – podobne mechanizmy (publiczne „rozliczanie”, moralne potępianie, viralowe upokarzanie) występują po obu stronach.)
Różnica polega na tym, kto w danym momencie ma przewagę w mediach i instytucjach akademickich i może narzucać swoją narrację.
I to znowu pokazuje, jak potężnym narzędziem są dzisiejsze media wszelkiego formatu.
To, co opisuję na przykładzie Nowickiego, jest w zasadzie konkretnym rozwinięciem i ilustracją tego, o czym pisałem wcześniej w kontekście mediów i reżimu hybrydowego.
Tam mówiłem o tym, jak media klasyczne tracą autonomię, jak powstają lustrzane bańki i jak nowoczesne media konstruują własne rzeczywistości.
Tutaj widzimy ten mechanizm w praktyce – na poziomie pojedynczej postaci, która zostaje wyprodukowana, sformatowana i wypchnięta jako „autentyczny głos młodych”.
Różnica polega na skali: wcześniej opisywałem system, teraz pokazuję jeden z jego produktów.
Co najgorsze, jest to również bardzo dobry przykład tego, jak bardzo dzisiejsze media są podzielone i stronnicze, a większość mediów głównego nurtu jest dziś wyraźnie lewicowo-liberalna.
Druga, lustrzana strona jest z kolei ukierunkowana na prawicę, więc brakuje nam – jednym słowem – rzetelnych i neutralnych mediów, które zajmowałyby się neutralnym i bezpartyjnym opisem rzeczywistości.
Tę formę opisu i tworzenia rzeczywistości znajdziemy dzisiaj najczęściej w mediach społecznościowych i internecie.
Ze względu na anarchizację informacji, która charakteryzuje nowoczesne media, coraz trudniej jest jednak odróżnić, kto jest kim – kto jest autentycznym głosem, a kto medialnym produktem, kto mówi z własnej inicjatywy, a kto jest już częścią większej maszynerii polityczno-medialnej.
W tym układzie to my sami musimy stać się medialnym filtrem.
Całość dobrze pokazuje, jak w praktyce działa mechanizm, który opisywałem wcześniej na poziomie systemowym.
Źródło nagarnia - WolnoscTV
Reżim hybrydowy.
Delikatny autorytaryzm i stan zawieszenia współczesnych demokracji
Czy już tam jesteśmy? 🤔
Ach, uwielbiam media.😉
A jeszcze bardziej uwielbiam, kiedy w mediach próbują wytłumaczyć, jak media funkcjonują.
I nagle ktoś wyłamuje się poza utartą narrację (celowo czy przez przypadek) panującą w bańce i cały konstrukt intelektualno-narracyjny zaczyna się sypać.
Bańka nie znosi inności, która podważa narrację – zwłaszcza gdy podważa ją ktoś, kto tę narrację powinien utrzymywać przy życiu.
Niesamowite, prawda, jak nagle wszystko zaczyna się gryźć ze sobą i zapadać samo w sobie.
Pan Żakowski powiedział następujące słowa (chociaż od razu trzeba sprostować, dlaczego do tej porażki doszło naprawdę – ale o tym za chwilę):
Cytaty Jacka Żakowskiego
„Dla nich rzeczywistość jest taka, że tu jest reżim Tuska, dyktatura i tak dalej, ja się z tym nie zgadzam, ale gdybym tak sądził, to pewnie reagowałbym podobnie. Może nie aż tak idiotycznie jak oni.”
(Fakt.
A dlaczego tak jest?
Bo każde media tworzą własną rzeczywistość – i to bez wyjątku.
To, co nie istnieje w mediach, nie istnieje też dla nas, chyba że skoncentrujemy się na najbliższym otoczeniu albo na własnej bańce.
A dlaczego bo system mediów nie odzwierciedla rzeczywistości, tylko ją produkuje przez selekcję według własnego kodu „informacja / nieinformacja”. Różne media konstruują więc różne obrazy świata.)
„To jest też porażka tych trzech lat rządów, trzeba powiedzieć. To, że nie udało się stworzyć w Polsce mediów publicznych, które nie zależałyby od rządu w sensie instytucjonalnym, spowodowało rozchodzenie się tych obrazów rzeczywistości.”
(Fakt.
Jednak to, że tego nie udało się dokonać, nie wynika z tego, że „się nie udało”, tylko z tego, że takiej woli zmiany nie było. W ekosystemie medialnym próżnia nie istnieje, a jeśli państwo nie jest kompletnie totalitarne to media klasyczne (zwłaszcza publiczne) zostają zbyt mocno sprzężone z systemem polityki i tracą autonomię (de-dyferencjacja), pojawiają się media alternatywne – jak TV Republika – które stają się lustrzanym odbiciem tamtych, tylko z przeciwnej strony.
Nie są one automatycznie niezależne, ale przywracają pewną funkcjonalną różnicę.
Obok nich funkcjonują media nowoczesne (internet, platformy, niezależni twórcy), które ze względu na swój zdecentralizowany charakter mają większą szansę działać poza bezpośrednim zasięgiem państwa.
To właśnie one mogą przejąć funkcję czwartej siły, (czyli obok legislatywy, egzekutywy i judykatywy) gdy media klasyczne utraciły autonomię, a media alternatywne pozostają częścią spolaryzowanego układu.
W skrócie: media klasyczne → łatwo podlegają de-dyferencjacji z polityką, (sprężenia)
Media alternatywne → powstają jako reakcja na tę de-dyferencjację, ale same są spolaryzowane,
media nowoczesne → mają największy potencjał, by zachować względną autonomię i pełnić funkcję niezależnego obserwatora.
Nowoczesne media istnieją poza zasięgiem państwa i kreują rzeczywistość poza utartymi szlakami mediów klasycznych.
Czyli media nowoczesne zostały zdemokratyzowane – dzisiaj każdy może być sędzią własnej rzeczywistości i tworzyć własne bańki medialne.)
To ma naturalnie swoje silne i słabe strony.
Oczywiście ktoś może mi zarzucić, że media nowoczesne też można kontrolować.
Jak najbardziej.
Ale wtedy mamy dwie opcje: albo zakazujemy ich kompletnie, albo regulujemy je prawnie i każdego, kto myśli inaczej albo pisze inaczej, konfrontujemy z karą.
Czyli redukujemy je do poziomu mediów klasycznych, gdzie narracja jest jednostronna i de-dyferencjacji.
W efekcie przechodzimy na poziom autorytarny, tworząc niby-demokrację.
Przejdźmy do kolejnego cytatu:
„Potęga Telewizji Republika i jej znaczenie wynikają z tego, że nie udało się stworzyć mediów publicznych, które nie byłyby kojarzone z żadnym obozem politycznym. Dziś minister kultury mianuje tam likwidatora i rząd jest właścicielem tego medium, w którym jesteśmy. Choćby dziennikarze nie wiem jak dobrze pracowali, to zawsze będzie problem.”
(I tutaj pan Żakowski połączył kropki i wyszło mu coś niesamowitego, czego chyba sam do końca nie zrozumiał, ale przez przypadek to nazwał – czyli to, na co już wcześniej zwróciłem uwagę.
To stan pośredni, na skraju którego dzisiaj znajduje się wiele zachodnich demokracje: stan przejściowy między autorytaryzmem a pozostaniem w strefie demokracji i wolności słowa.
Oczywiście jeszcze tam nie jesteśmy ale niewiele brakuje.
Wystarczy spojrzeń na własne podwórko i widzimy spór o TK, NBP i odrzucona przez prezydenta ustawę unijną Digital Services Act (DSA).
Jak to się zatem nazywa, to ustrojstwo?
Nazywa się to reżimem hybrydowym.
Jest to system polityczny, który łączy elementy demokracji i autorytaryzmu.
Formalnie zachowuje instytucje demokratyczne (wybory, konstytucję, parlament, media), ale w praktyce są one osłabione, kontrolowane lub wykorzystywane przez rządzących do utrzymania władzy.
Nie jest to ani pełna demokracja, ani otwarty autorytaryzm.
Autorytaryzm można oczywiście skalować.
Wróćmy jednak z powrotem do mediów i podsumujmy.
A zatem nnie udało się stworzyć mediów publicznych, które nie byłyby kojarzone z żadnym obozem politycznym, bo tego nie chciano – wymagałoby to oddania części władzy i kompetencji kontrolnych mediom.
W wyniku pojawiła się kontr-alternatywa, która jest lustrzanym odbiciem tamtych mediów, tylko w opozycji.
Stało się tak dlatego, że państwo nie ograniczyło kompletnie dostępu alternatyw do ekosystemu medialnego.
I na koniec ostatnia wypowiedź – ukoronowanie:
„Choćby dziennikarze nie wiem jak dobrze pracowali, to zawsze będzie problem.”
(Tu odpowiedź jest prosta i dotyczy obu klasycznych mediów. Dopóki istnieją nieograniczone i nieocenzurowane nowoczesne media, będą one stanowiły nową formę kontroli i rewizji wszystkiego, co produkują media klasyczne i bańki, które wytworzyły.
Nowoczesne media mają jednak spory problem: dzięki demokratyzacji informacji i możliwości kreowania rzeczywistości istnieją w pewnym stanie anarchizacji informacji.
Filtrowanie przekazu rzeczywistości, którymi kiedyś zajmowały się media klasyczne, musimy teraz przejąć sami.)
I tu powstaje najistotniejsze pytanie: kto ma zostać strażnikiem bramy?
Instytucja, która ograniczy albo zlikwiduje demokratyzację, czy algorytm, który bezpartyjnie i bez emocji będzie osadzał treść?
To naprawdę potężna odpowiedzialność – być strażnikiem kreowania rzeczywistości.
Jak zatem widzimy problematyka władzy, kontroli nad państwem oraz tworzenia rzeczywistość dla społeczeństwa kolidują ze sobą.
To nie tylko fajne filmik na tubce albo na X to narzędzie władzy i kontroli naszej nowej rzeczywistości.
(W efekcie pozostajemy w stanie zawieszenia: formalnie w demokracji, faktycznie na krawędzi reżimu hybrydowego. Media klasyczne utraciły autonomię, media alternatywne odtwarzają tę samą logikę z przeciwnej strony, a media nowoczesne – ostatnia realna forma kontroli – są już dziś przedmiotem sporu o to, kto będzie ich strażnikiem. I właśnie od rozstrzygnięcia tego sporu zależy, czy stan zawieszenia pozostanie stanem przejściowym, czy stanie się nową normalnością.)
Prawie zapomniałem – tu jeszcze odpowiedź pani Aleksandry Pawlickiej:
„Przepraszam, czy ty stawiasz znak równości między mediami publicznymi a Telewizją Republika?”
„Ale ja się z tobą jednak nie zgodzę, bo pracuję w telewizji publicznej. Nie zgodzę się, że to, że mamy Telewizję Republika, jest wynikiem tego, że taka, a nie inna jest telewizja publiczna czy radio publiczne.”
(No cóż, pani Pawlicka próbowała jeszcze ratować wiarygodność narracji i sens bańki. No ale co tam słowo poszło już w świat, a w sieci nic nie ginie.)
Ciekawe, prawda, jak parę słów może zmienić rzeczywistość.
Źródło nagrania - TVP INFO










