Ozan'ı otizmli bir çocuk olduğu için ilkokul ve ortaokulda, başarabileceğini söylememize rağmen hiçbir okul etkinliğine katmadılar. Eğitim süreçlerinin her aşamasında sistemle güreşerek, 17 yıldır birden fazla kez hukuk yoluyla sistemi kündeye getirerek bugünlere geldik. Bu yıl son senesi, liseden mezun olacak. Son iki yıldır yine TİHEK kararıyla girebildiği okuldaki yöneticileri bu konuda son derece iyi niyetli ve görevlerinin bilincinde neyse ki. Dolayısıyla ilk günlerde bu durumu dile getirdiğimden beri okulun her etkinliğinde Ozan da sahneye çıktı, İngilizce gösteride bile ona görev verildi ve sahnede arkadaşlarıyla yer aldı. Bu yıl Ekim başında bana "annecim 29 Ekim'e az kaldı" demeye başladı. Tabii bizde bu şöyle oluyor. Bunu söylemeye başlıyor, bazen günde 20 kez söylüyor ve her gün mutlaka tekrar ediyor. :) Zaten metal müziğin yanı sıra arada bir bazı marşları ya da Parla'yı odasında dinlediğini kapı dışından da duyuyordum. Büyük bir özlemle Cumhuriyet Bayramı'nı bekliyor. Bugün provaya katılmış, aslında özellikle zil seslerine katlanması duyusal açıdan çok kolay değil ama yine de yüzünden mutluluk akıyor. Telefondan sözleri takip edip söylemeye çalışıyor. Törende de bir şiir okuyacak, evet diğerleri kadar akıcı olmayacak, ses tonu kimilerine tuhaf gelecek ama o şiiri mutlaka okuyup bitirecektir. şiirin adı, Cumhuriyet, son satırları şöyle... Korumaya ant içtim, seni nabzım vurduka Başımızın tacısın, var ol dünya durdukça #yaşasıncumhuriyet