Lefteris Vassilopoulos

Από το 2018 έως το 2024 αναφέρθηκαν στο Cornell πάνω από 1.200 περιστατικά σεξουαλικής επίθεσης, βίας μέσα σε σχέση, ενδοοικογενειακής βίας και stalking. Σε 162 υποθέσεις ασκήθηκαν πειθαρχικές κατηγορίες, αλλά μόνο σε 51 κρίθηκε υπεύθυνο τουλάχιστον ένα άτομο. Οι περισσότεροι έμειναν στο campus με μικρές κυρώσεις. Μόνο 14 υποθέσεις κατέληξαν σε αναστολή και 7 σε αποβολή ή οριστική διαγραφή. eu.usatoday.com/story/news/n…

Η μέρα πρέπει να κλείσει με ποίημα. Κάτι από Neruda ή Λειβαδίτη.Το είδος μας έκανε αρκετό θόρυβο και σήμερα. Απόψε κερδίζει ο Neruda. Λόγω ημέρας... «ΤΟ ΠΛΟΙΟ» Αλλά αν έχουμε ήδη πληρώσει τα εισιτήριά μας σε αυτόν τον κόσμο, γιατί, γιατί δεν μας αφήνουν να καθίσουμε να φάμε; Θέλουμε να δούμε τα σύννεφα, θέλουμε να κάνουμε ηλιοθεραπεία και να μυρίσουμε το αλάτι ειλικρινώς δεν πρόκειται να ενοχλήσουμε κανέναν, είναι τόσο απλό: είμαστε επιβάτες. Όλοι περνάμε, και ο χρόνος μαζί μας: η θάλασσα περνά, το τριαντάφυλλο λέει αντίο, η γη περνάει απ’ τη σκιά και από το φως, και εσείς και εμείς περνάμε, επιβάτες. Τότε τι τους συμβαίνει; Γιατί είναι τόσο εξοργισμένοι; Ποιον γυρεύουν κρατώντας περίστροφο; Δεν ξέραμε ότι τα είχαν πιάσει όλα: τα κύπελλα, τις καρέκλες, τα κρεβάτια, τους καθρέφτες, τη θάλασσα, το κρασί, τον ουρανό. Τώρα προκύπτει ότι δεν έχουμε τραπέζι. Δεν μπορεί, πιστεύουμε. Δεν μπορούν να μας πείσουν. Ήταν σκοτάδι, όταν γεμίσαμε το πλοίο. Ήμασταν γυμνοί. Από το ίδιο μέρος φτάσαμε όλοι. Ήρθαμε, γυναίκες και άντρες, ήρθαμε όλοι. Ήμασταν όλοι πεινασμένοι και είχαμε τα δόντια μας έτοιμα. Σε όλους μας μεγάλωσαν τα χέρια και τα μάτια για να δουλέψουν και να ποθήσουν ό,τι υπάρχει. Και τώρα μας λένε πως δεν μπορούμε, πως δεν υπάρχει χώρος στο σκάφος, δεν θέλουν να μας χαιρετήσουν δεν θέλουν να παίξουν μαζί μας. Γιατί τόσα οφέλη για εσάς; Το κουτάλι ποιος τους τό ’δωσε, προτού ακόμα γεννηθούν; Δεν είναι ευχαριστημένοι εδώ, δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα. Δεν μου αρέσει στο ταξίδι να συναντάω στις γωνιές τη θλίψη, χωρίς αγάπη τα μάτια, πεινασμένο το στόμα. Δεν υπάρχουν ρούχα για τούτο το φθινόπωρο που μεγαλώνει και ακόμα πιο λίγα, πιο λίγα, πιο λίγα για τον χειμώνα που ’ρχεται. Και χωρίς παπούτσια πώς θα γυρίζουμε στον κόσμο, με τόσες πέτρες στους δρόμους; Χωρίς τραπέζι πού θα φάμε, πού θα καθίσουμε, αν δεν έχουμε καρέκλα; Αν είναι σαχλό αστείο, αποφασίστε, κύριοι, να το τελειώσετε σύντομα, για να μιλήσουμε τώρα σοβαρά. Κι έπειτα η θάλασσα είναι σκληρή. Και βρέχει αίμα. [Από την ποιητική συλλογή Navegaciones y Regresos (1959).]