Thanos Dimou

Σκέφτομαι τι θα άκουγε ένας "δικός μας" βουλευτής (δεν έχουμε senators) αν μετά την εκλογή του έλεγε τα ίδια. Τι θα του έσουρναν οι μπροοδεφτικοί! Όμως αυτός είναι κατά της Δύσης, άρα ταξικός σύμμαχος. Οπότε, γιορτάζοντας τη νίκη του, μπορεί να λέει χωρίς κανένας να ενοχλείται: "I always say inshallah or God willing whenever the outcome of this race was mentioned. But today, tonight we can turn that inshallah into alhamdulillah." Σε απλά Ελληνικά: Έλεγα πάντα "αν είναι θέλημα του Αλλάχ" όταν αναφερόμουν στο αποτέλεσμα αυτού του αγώνα. Αλλά σήμερα, αυτό το βράδυ, το "αν το θέλει ο Αλλάχ" μπορούμε να το κάνουμε: δόξα στον Αλλάχ! Υποθέτω ότι την ίδια οπτική γωνία συμμερίζονται και οι αριστερούληδες που γιορτάζουν τη νίκη του δικούλη τους. Το μόνο που μένει είναι στις επόμενες πορείες του ΠΑΜΕ να ακούσουμε το σύνθημα (αργά και καθαρά): Λαέ - τε-λείωσαν τα "αχ" σου και τα "βαχ" τους - νι-κήσαμε Αλχα-μντουλι-λάχ!

Η θρησκεία ως ποινικό αδίκημα Το άρθρο 333 του Ποινικού Κώδικα τιμωρεί την απειλή: «Όποιος προκαλεί σε άλλον τρόμο ή ανησυχία απειλώντας τον με βία ή άλλη παράνομη πράξη ή παράλειψη τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με χρηματική ποινή.» Επιπλέον, η απειλή συνιστά προσβολή της προσωπικότητας, για την οποία ο θιγόμενος δικαιούται να ζητήσει χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από τα δικαστήρια. Το σχετικό έγκλημα περιλαμβάνεται στο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα, με τίτλο «αδικήματα κατά της προσωπικής ελευθερίας», καθώς θεμελιώδες στοιχείο της έννοιας της ελευθερίας είναι το αίσθημα ασφάλειας. Ο καθένας δικαιούται να ζει σε καθεστώς ειρήνης και απουσίας φόβου για τα έννομα αγαθά του, τα δικά του ή της οικογένειάς του. Αν λοιπόν σε πάρω τηλέφωνο και σου πω ότι «αν σε πετύχω στο δρόμο θα σε χτυπήσω», το δικαστήριο θα με καταδικάσει. Πολλώ δε μάλλον αν απειλήσω ότι θα σε σκοτώσω. Ας προχωρήσουμε τον συλλογισμό λίγο παρακάτω. Αν δεν απειλήσω με θάνατο εσένα προσωπικά, αλλά συνολικά την οικογένειά σου, αυτό είναι μικρότερη απειλή; Όχι βέβαια! Αν δεν απειλήσω με θάνατο εσένα προσωπικά, αλλά όσους ανήκουν στην ίδια ομάδα ανθρώπων με σένα, ας πούμε που κατάγονται από το χωριό σου, ή υποστηρίζουν την ίδια ποδοσφαιρική ομάδα, ή ανήκουν στο ίδιο κόμμα, ή έχουν το ίδιο θρήσκευμα, της οποίας τα μέλη, σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια, πρέπει να πεθάνουν, είναι μικρότερη απειλή; Όχι βέβαια! Είναι ατομική απειλή και για σένα. Φυσικά, αν κάποιος οπαδός του Παναθηναϊκού μηνύσει τον Μαρινάκη επειδή διάβασε σε έναν τοίχο «Βάζελοι θα πεθάνετε!» το δικαστήριο δεν θα τον πάρει στα σοβαρά. Τέτοιες απειλές είναι εντελώς αστείες, μολονότι δεν είναι σπάνιες οι συρράξεις μεταξύ αντίπαλων οπαδών, που έχουν οδηγήσει και σε απώλεια ζωών. Πάει πολύ όμως να το πάρεις ως οργανωμένη και διαρκή απειλή. Τι θα συνέβαινε όμως, αν «γαύροι» βομβιστές αυτοκτονίας ακολουθούσαν τις αποστολές του τριφυλλιού, παρεισέφρεαν στην παρέα και ανατινάζονταν; Αν οδηγούσαν αεροπλάνα και τα κάρφωναν στο κατάμεστο γήπεδο της Αλεξάνδρας; Προφανώς, τα δεδομένα θα άλλαζαν, ε; Τι θα συνέβαινε, επιπλέον, αν δημοσκοπήσεις μεταξύ των οπαδών του Ολυμπιακού έδιναν πλειοψηφικό ποσοστό στην άποψη ότι «μόνο οπαδοί του Ολυμπιακού πρέπει να υπάρχουν στον κόσμο και όλοι οι άλλοι πρέπει να θανατώνονται»; Τι θα συνέβαινε αν ο Τσουκαλάς αντί να λέει «άντε γειά» έλεγε: «όπου τους βρείτε, σφάξτε τους»; Κι αν αποκεφάλιζε και μερικούς «βάζελους» on camera; Τα πράγματα από κει που ήταν αστεία θα σοβάρευαν πολύ, μα πάρα πολύ, ε; Χρησιμοποίησα αυτό το παράδειγμα, διότι η μεγαλύτερη δυσκολία του δυτικού μυαλού είναι να παραδεχθεί ότι οι ισλαμικές επιθέσεις από την 11/9 και δώθε είναι μέρος ενός γενικευμένου θρησκευτικού πολέμου και όχι μεμονωμένες ενέργειες κάποιων «τρελών». Η ισλαμική επίθεση, μολονότι όχι απλώς χτυπάει την πόρτα μας, αλλά την έχει μισοσπάσει, δεν αγγίζει τον μέσο πολίτη ο οποίος θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο κι ο τρόπος με τον οποίο ζει είναι αδιαμφισβήτητος, κάτι σαν τους νόμους του Νεύτωνα. Μετά από αιώνες εκκοσμίκευσης του Χριστιανισμού είναι σχεδόν αδύνατο να αποδεχθείς ότι άνθρωποι μπορούν να σκοτώνουν στο όνομα ενός θεού, οποιουδήποτε θεού. Κι όμως αυτός ήταν ο κανόνας στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας. Όση δύναμη θα είχαν τα λογικά επιχειρήματα για την απαλλαγή του Τζιορντάνο Μπρούνο από την καταδίκη στην πυρά, άλλη τόση θα έχουν με έναν τζιχαντιστή απέναντι που έχει αποφασίσει να στείλει τους απίστους στον άλλον κόσμο και το βράδυ να γλεντάει με τις 72 παρθένες. Η ιστορία δεν προχωράει υποχρεωτικά στην κατεύθυνση που θεωρούμε εμείς «μπροστά». Όταν επικράτησε ο «τζιχαντισμός» στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή ο Χριστιανισμός στην φανατική εκδοχή του, ο κόσμος γύρισε πίσω. Η θρησκευτική τρομοκρατία εξουσίαζε τις ζωές των ανθρώπων για άλλους 12 τουλάχιστον αιώνες. Ποιος μαθητής του Σωκράτη θα μπορούσε να διανοηθεί ότι 800 χρόνια μετά (!!!) όσοι συμμερίζονταν τις αξίες του θα ονομαζόντουσαν «παράφρονες» και «ιερόσυλοι» και θα τιμωρούνταν με θάνατο και δήμευση της περιουσίας τους ακόμα και αν απλώς επισκέπτονταν τους αρχαίους ναούς, όπως διέταξε ο Άγιος (!!!) Θεοδόσιος ο Α'; Δώδεκα μόνο χρόνια χρειάστηκαν από την αναγνώριση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (380 μ.Χ.) μέχρι την ισοπέδωση του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, την εξαπόλυση πογκρόμ κατά των μη Χριστιανών και την κατεδάφιση των περισσότερων ναών της αρχαιότητας (392 μ.Χ.), καταστροφή μπροστά στην οποία οι βαρβαρότητες και οι ανατινάξεις του ISIS είναι πταίσμα! Κι όλα αυτά στο όνομα του θεού της αγάπης, που κήρυττε «αγαπάτε τους εχθρούς σας» και «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν». Φαντάζεστε ποια θα ήταν η πορεία της ανθρωπότητας αν οι μουλάδες μιας θρησκείας, που έχει τον πόλεμο, συγκεκριμένα κατά των Χριστιανών, ως βασικό στοιχείο του δόγματός της, αποκτούσαν παγκόσμια εξουσία; Πόσα χρόνια χρειάστηκαν οι αγιατολάχ για να μετατρέψουν μια σχεδόν 100% δυτικοποιημένη χώρα όπως το Ιράν, σε κόλαση θρησκευτικής τρομοκρατίας; Δεν υπάρχει όριο στη βαρβαρότητα όταν πιστεύεις ότι λειτουργείς ως το μακρύ χέρι του θεού. (Η συνέχεια εδώ: liberal.gr/apopsi/i-thriskei…)