Bruh

از بچگی تا همین الان حسرت یه رفیقی رو داشتم که مثل خودم گیمر باشه و هر روز بتونم باهاش درمورد این چیزا حرف بزنم.

دلم تنگ میشه برات، حتی خوابتو میبینم ولی هیچوقت بهت پی ام نمیدم چون یه کسکش بی لیاقتی.

واقعا ده از ده ترین گیم یعنی بلادبورن رو واسه هالووین انتخاب کردم.

و تمام، باز بیکار شدم.

تا هفته بعد استعفا میدم خلاص میشم دیگه.

تقریبا مطمئن شدم که دخترا موقع بحث جدی یهو آفلاین میشن که کله طرفو کیری کنن وگرنه هیچ دلیل منطقی دیگه ای نمیتونه باشه.

دور و برتون روانشناس یا حداقل یکی که تو روابطش عاقله میشناسید؟ یه سوال کوچیک ازش داشتم:(

چند ماه پیش خواستم گوشیمو عوض کنم که تقریبا قراضه محسوب میشه، رفتم عین سگ کار کردم و دیدم چیزی که میخواستم با ۳۰ میلیون بخرم، شده ۱۰۰ تومن به بالا :)))) الان دنبال اینم قیمت بگیرم باتریشو عوض کنم فقط:)))) کل زندگیم پر همین نشدنا بوده.

داشتم تو تلگرام سیو مسیجامو تر تمیز میکردم تا نیم ساعت فقط توش کانفیگ و پراکسی واسه دوره قطعی اینترنت بود، مادرتو گاییدم آخوند هروقت به اون روزا فکر میکنم استرس شدید میگیرم.

مثل اینکه سرنوشتمون همینه دیگه؛ یه مشت NPC که واسه هیشکی مهم نیستیم و یه روز تو کتابای تاریخ میخونن که زیر سایه آخوندا عین سگ زندگی کردیم و عین سگ مردیم.

باورم نمیشه این آدم یه عمر مارو کس گیر آورد و ما نفهمیدیم که عرزشیه، چقدرم مشترک داشتم باهاش

بهت بارها فکر کردم و هردفعه تنها نتیجه ای که گرفتم این بود که نفس عمیق بکشم و بگم «چی بگم والا»

سوپرپاورم اینه که از هرکی خوشم میاد، تبدیل میشه به گاومیش ترین آدم تو چت کردن.

از وقتی که از سرکار برمیگردم حرص روزی که داشتمو میخورم و استرس کار فردارو دارم، اینکه میگن سرکار بری افسردگیتو یادت میره، کسشرترین اسکم تاریخه.

اگه رو زندگی کیریم tap and hold کنم، قشنگ میشه؟

جدیدا اینطوری شدم که تا زندگی و پول و هیکلمو جمع و جور نکنم، لایق هیچ دوستی، رابطه یا هیچ تفریحی نیستم و تنها بمیرم بهتره.