1️⃣- Saat 08.40’ta Atatürk’ün odasına giren Makbule Hanım yaşadıklarını şöyle anlatıyordu:
Nihat Reşat Atatürk’ün sol tarafına oturmuş bir lastik tulum içinde Atatürk’e hava veriyordu. (...) Ben de karyolanın sol tarafına diz çöktüm.
2️⃣5️⃣- Bir ara büsbütün kendimden geçmişim. Odadan deli gibi fırladım. “Nereye?” diye arkamdan koştular. “Şimdi geliyorum!” dedim. Fakat bundan sonrasını hiç ama hiç hatırlamıyorum. Gözümü açtığım zaman kendimi hastanede buldum.
2️⃣9️⃣- Onu görmek demek behemahal yüzünü görmek demek değildi kuşkusuz, fakat eserlerini, Türk’ü yücelten eserlerini anlamak, bunları devam ettirmek Atatürk’le her an yüz yüze gelmekti. Bunu başarabilecek miydik?
2️⃣8️⃣- “Daha büyük işler başaracağız!” yüce inancıyla dolu Atatürksüz yıllar nasıl geçecekti. Gerçekten de geride kalanlar onun çizdiği yolda, onun vatan ve millet felsefesi, çağdaş uygarlık felsefesi yolunda gidecekler, gidebilecekler miydi? Yarattığı esere yeni eserler katarak ruhunu şad edebilecekler, onu ebedi istirahatgâhında rahat uyutacaklar mıydı?
2️⃣7️⃣- O artık beni Çankaya Köşkünün kapısında gülen maviliklerle dolu gözleriyle karşılayamayacaktı. “Hoş geldin Gökçen kızım.” diyecek kimsem yoktu. Onu yaşama döndürememenin ne demek olduğunu öğrenmiş ve bu arada çaresizlik kelimesinin insana neler ifade edebileceğine yakinen tanık olmuştum. İşte buydu çaresizlik. Yapılacak bir şey olmaması. Bir değil bir can verseniz bile o canı geri döndüremeyeceğinizi bilmek, elleri kolları bağlı kalmak.
2️⃣6️⃣- Sabiha Gökçen ve Afet İnan Atatürk’ün vefatından sonra trenle Ankara’ya gönderilmişlerdi. Gökçen Ankara’ya iner inmez hissettiği duyguları hatıralarında şu cümlelerle ifade etmişti:
Tesellisi olmayan bir acıyı yüreğinde hissetmesi insanı ne hale sokarsa ben de o hallere düşmüştüm. Ben de, Afet ablam da, diğer yakınları, onu candan sevenler, bütün ulusu da. O Ankara’da yoktu.



