🇮🇷 🜲 ☼ 𓃬 M

یه مصاحبه قدیمی از مازیار فلاحی می‌دیدم. یه خاطره تعریف کرد که بغضم گرفت. اشکم دراومد. می‌گفت آهنگ "آرزو" رو نوشته بود، اما بهش مجوز نمی‌دادن. گفته بودن اسم "بهروز وثوقی" باید حذف شه و شعر تغییر کنه. یه روز خودشون بهش زنگ می‌زنن. میگن بیا، قراره جلسه بذاریم و تکلیف مجوز رو روشن کنیم. مازیار میره. میگن بشین منتظر باش. یه ساعت می‌گذره. دو ساعت. سه ساعت... نزدیک شیش ساعت می‌شینه و منتظر می‌مونه. نمی‌دونم توی اون شیش ساعت چند بار به ساعتش نگاه کرده. چند بار با خودش گفته حتما الان صدام می‌کنن. آخر سر یکی میاد و می‌پرسه: "تو چرا هنوز اینجا نشستی؟" میگه: "منتظرم جلسه تموم بشه، نتیجه رو بهم بگن." طرف میگه: "کدوم جلسه؟ ساعت‌هاست تموم شده. همه از در پشتی رفتن!" شیش ساعت. شیش ساعت پشت در بسته. خودشون دعوتش کرده بودن. خودشون گفته بودن بیا مجوز می‌دیم. بعد گذاشته بودنش پشت در و رفته بودن. حتی این اندازه براش ارزش قائل نشده بودن که بهش بگن "نه". نمی‌دونم. شاید می‌خواستن فقط تحقیرش کنن. مازیار می‌گفت همون اتفاق باعث شد به مهاجرت فکر کنه. مازیار از ایران رفت. ما هم آهنگ "آرزو" رو شنیدیم. چه آهنگ لطیفی هم ساخته... از یه کاغذ پاره می‌خونه، از جای رژ لب، از شیشه عطری که فقط یه قطره تهش مونده. یه ترانه عاشقانه. به همین سادگی. و برای خوندن همین ترانه، یه هنرمند بارها و بارها و آخرین بار شیش ساعت پشت یه در بسته نشسته بود. نمی‌دونم چرا این شیش ساعت این‌قدر منو به هم ریخت. شاید چون فکر کردم ما هم سال‌هاست پشت یه در بسته نشستیم. یکی منتظر مجوز خوندن بود. یکی منتظر اجازه ساختن یه فیلم. یکی منتظر یه شغل. یکی منتظر دیدن دوباره مادرش. یکی هم فقط می‌خواست بتونه کنار کسی که دوستش داره زندگی کنه. یکی رفت و دیگه نتونست مادرش رو ببینه. وقتی برگشت، فقط تونست بره سر خاکش. چقدر از عمرمون رو دزدیدن؟ چند نفر رو از میهن فراری دادن؟ چند تا خانواده رو از هم پاشیدن؟ چند تا آرزو رو کشتن؟ قبل از اینکه حتی فرصت کنیم براشون تلاش کنیم؟ بعد فکر کردم حتی اگه فردا ایران آزاد بشه، با اون همه سالی که از دست دادیم چه کنیم؟ مادری که پسرش رو کشتن، چطور دوباره بغلش کنه؟ پدری که چشم‌انتظار دخترش از دنیا رفت، چطور بفهمه بالاخره ایران آزاد شده؟ اون بچه‌ای که بدون پدر بزرگ شد، کی قراره کودکی از دست رفته‌ش رو بهش برگردونه؟ ما ایران رو آزاد می‌کنیم. ما ایران رو دوباره می‌سازیم. آهنگ‌ها دوباره خونده میشن. فیلم‌ها دوباره ساخته میشن. آدم‌ها دوباره می‌خندن. اما بعضی‌ها وقتی ایران آزاد بشه، دیگه نیستن که بخندن. بعضی‌ها تمام عمرشون منتظر همین روز بودن و دیگه نیستن که حتی منتظر باشن. امان از رفتگان بی‌بازگشت... از آغوش‌هایی که برای همیشه حسرت گرمای عزیزشون رو می‌کشن. از حرف‌هایی که نگفتیم. از خداحافظی‌هایی که نمی‌دونستیم آخرین خداحافظیه. ما یه روز ایرانمون رو پس می‌گیریم. اما عمرمون رو کی بهمون پس میده؟