André Crespin

𝐓𝐡𝐞𝐨 𝐝𝐫𝐚𝐚𝐢𝐭 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝑊𝑖𝑒 𝑔𝑒𝑒𝑛 𝑎𝑛𝑡𝑤𝑜𝑜𝑟𝑑 ℎ𝑒𝑒𝑓𝑡 𝑜𝑝 𝑑𝑒 𝑠𝑜𝑐𝑖𝑎𝑙𝑒 𝑤𝑜𝑒𝑑𝑒, 𝑝𝑟𝑜𝑏𝑒𝑒𝑟𝑡 𝑑𝑒 𝑠𝑜𝑐𝑖𝑎𝑙𝑒 𝑜𝑝𝑝𝑜𝑠𝑖𝑡𝑖𝑒 𝑡𝑜𝑡 ℎ𝑒𝑡 𝑝𝑟𝑜𝑏𝑙𝑒𝑒𝑚 𝑡𝑒 𝑚𝑎𝑘𝑒𝑛. 𝑊𝑖𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑑𝑒𝑏𝑎𝑡 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑑𝑒 𝑖𝑛ℎ𝑜𝑢𝑑 𝑣𝑒𝑟𝑙𝑖𝑒𝑠𝑡, 𝑤𝑖𝑙 ℎ𝑒𝑡 𝑑𝑒𝑏𝑎𝑡 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑑𝑒 𝑜𝑝𝑒𝑛𝑏𝑎𝑟𝑒 𝑜𝑟𝑑𝑒 𝑣𝑜𝑒𝑟𝑒𝑛. Vrijdag kwamen 50.000 mensen op straat in Brussel. Vakbonders, leerkrachten, cultuurwerkers, mensen uit het middenveld en jongeren. Veel jongeren. Een indrukwekkende mensenmassa, met spandoeken, muziek, slogans en vooral veel woede. Woede tegen een regering die opnieuw 10 miljard euro in onze zakken wil komen zoeken, met een hogere btw en aanvallen op onze index. Woede tegen een beleid dat jongeren hun toekomst ontneemt met besparingen op onderwijs, duurder openbaar vervoer en het eeuwig neerbuigende refrein dat ze er allemaal niets van begrepen hebben. In de marge van die massamobilisatie vonden vernielingen plaats van straatmeubilair, bussen en deelsteps, samen met confrontaties met de politie. Zoals alle media die vrijdag ter plaatse waren duidelijk maakten had dat niets met de betoging zelf te maken. Toch was dat reden genoeg voor onze Minister van Oorlog om fel uit zijn Lubbeekse sloffen te schieten. De « rode kameraden van de socialistische vakbond», zo schreef hij, kwamen naar buiten « om te betogen tegen de regering. Gevolg, half Brussel vernield. » En de daders? De « zwarte antifa-stoottroepen van Hedebouw, Joske D'haese en co », natuurlijk. Rode kameraden, zwarte stoottroepen, antifa, half Brussel vernield. Het is grotesk. De vraag is niet langer waarom Francken zulke aantoonbaar onjuiste beschuldigingen verspreidt. De vraag is waarom hij dat zo systematisch doet. Eerst beweerde hij met een uitgestreken gezicht dat er OCAD-rapporten bestaan die de PVDA aan straatgeweld linken. Zo’n rapport bleek niet te bestaan. Vervolgens dreigde hij met antiterrorismewetgeving tegen het progressieve festival ManiFiesta. Nu fantaseert hij over antifascistische « stoottroepen » waartegen het « geweldniveau » moet worden « opgeschaald » (sic!). Dit is geen eenmalige oprisping. Het begint verdacht veel op een politieke methode te lijken. Eerst plak je de oppositie het etiket van extremisme en geweld op. Dan herhaal je de beschuldigingen week na week tot ze een eigen leven gaan leiden. En vervolgens gebruik je diezelfde beschuldigingen als argument om de oppositie juridisch aan te pakken. De beschuldiging moet het bewijs worden. Handig, wanneer je geen bewijs hebt. Want terwijl Francken op sociale media zijn eigen kleine kruistocht voert, werkt de regering aan de zogenaamde wet-Quintin. Die moet de uitvoerende macht verregaande bevoegdheden geven om organisaties die zij als te radicaal beschouwt, buiten spel te zetten. In de jongste ontwerpteksten kunnen zelfs politieke partijen onder het toepassingsgebied vallen. En laat de aangehaalde gronden voor ingrijpen nu net sterk lijken op de beschuldigingen die Francken al maanden tegen de PVDA afvuurt. Toeval bestaat, maar zoveel toeval verdient toch enige aandacht. En dan is er de merkwaardige fascinatie van onze minister voor het opvoeren van geweld. In dezelfde Facebookpost waarin hij de PVDA beschuldigt van straatgeweld, kondigt hij trots aan dat Defensie het FN303-wapen heeft besteld. Een wapen « tegen casseurs », schrijft hij. « Het wordt tijd dat we eindelijk het geweldniveau opschalen en de controle terugnemen. » Lees dat nog eens. Tienduizenden mensen komen op straat tegen besparingen. En een minister antwoordt met een pleidooi om het geweldniveau op te schalen. Niet de minister van Binnenlandse Zaken, maar de minister van Defensie. Die blijkbaar zijn militaire ambities ook graag op het thuisfront botviert. (1/2)