Donya

در فضای دیاسپورا، کمتر چهره‌ای را می‌توان یافت که به اندازه مسیح علی‌نژاد برای ریشه‌کنی «سرطان جمهوری اسلامی» فعالیتی چنین مستمر، موثر و عیان داشته باشد. او بیش از هر کسی سیبل ترور فیزیکی و شخصیتی بوده و با این حال سالهاست که پا پس نکشیده است. و البته در فضای اپوزسیون هیچکس به اندازه او، علاوه بر تحمل حملات ارتش سایبری و بلاگرهای زرد سیاسی، از سویه‌های افراطی جریان پادشاهی‌خواه و حتی نزدیکان خود پهلوی، تخریب نشده و ناسپاسی ندیده است. ​اما همین مسیح، در یکی از حساس‌ترین و بحرانی‌ترین پیچ‌های تاریخی ایران، نشان داد که منافع ملی را به التیام دادن زخم‌های شخصی ترجیح می‌دهد. او تصمیم گرفت در این مقطع که آینده ایران به اقدام جامعه جهانی (به‌ویژه آمریکا) گره خورده، غرب را بیش از این در حمایت از سرنگونی جمهوری اسلامی مردد نکند. ​ارائه تصویرِ یک اپوزیسیونِ چندپاره که بر سر هیچ‌چیز توافق ندارند، در این شرایط یک «سم مهلک» است. اختلافات بین ما _هرچقدر هم که به دلیل تمامیت‌خواهی‌ها، حماقت‌ها، نفوذ سایبری‌ها و فضای مسموم، کور به نظر برسند _ باید در خانه و بین خودمان حل شوند. به همین دلیل، پاسخ قاطع و بدون لکنتِ مسیح به پرسش صریح مجری فاکس‌نیوز، نشانه بلوغ سیاسی و هوشمندی اوست و جای خرسندی بسیار دارد. ​پیام او به جهان روشن بود: "نگران فردای سقوط نباشید؛ چهره‌ای به نام رضا پهلوی وجود دارد که بخش بزرگی از مردم نامش را فریاد زده‌اند و او متعهد به برگزاری انتخابات آزاد است." در این شرایطِ خطیر، چه پاسخی می‌توانست کامل‌تر و راهگشاتر از این به پرسش مجری فاکس‌نیوز باشد؟ ​واکنش‌ها به این پاسخ کاملاً قابل درک است: ​سوزش و خشم کارگزاران جمهوری اسلامی بدیهی است. ​کینه و نفرت طرفداران مجاهدین از مسیح، قابل پیش‌بینی است. ​و خشم آن دسته از دشمنان پهلوی که هویت سیاسی‌شان را تنها به «پهلوی‌ستیزی» گره زده‌اند و این حرکت را خیانت می‌دانند، کاملاً ملموس است. ​اما منتقدان (و نه دشمنانِ) پهلوی _از جمله خود من_باید بپذیرند که سیاست عرصه «منیت» و «لجبازی» نیست. سیاست یعنی هنرِ تعامل با مخالفان بر سر اهداف مشترک، حتی در کثیف‌ترین و سمی‌ترین فضاها. ​در آستانه بزرگترین تحولات خاورمیانه، روضه‌خوانیِ ۴۷ ساله درباره «لزوم اتحاد و به رسمیت شناختن تکثر» برای جامعه جهانی پشیزی ارزش ندارد. غرب می‌گوید: «شما ۴۷ سال نتوانستید متحد شوید، حالا در این بزنگاه هم فقط حرف می‌زنید و تئوری می‌بافید؟» مسیح این تردیدِ فلج‌کننده را دید و فارغ از تمام زخم‌هایی که خورده و انتقاداتی که خواهد شنید، ترجیح داد یک «آلترناتیو مشخص» را به غرب معرفی کند. ​شاید بپرسید چرا مسیح باید به کسی کِردیت بدهد که نه تنها قدمی به سوی مخالفان و حتی منتقدانش برنمی‌دارد، بلکه درست همین هفته پیش، با ادبیاتی شبیه به جمهوری اسلامی به ائتلاف احزاب کُرد تاخت؟ جواب روشن است: چون ما واقعیتِ روی زمین را می‌فهمیم. ما نگرانی‌های غرب را می‌شناسیم. ما می‌دانیم که پهلوی پایگاه مردمیِ غیرقابل‌انکاری دارد که در جریان انقلاب گسترش یافت و نامش در خیابان‌ها صدا زده شد، در حالی که ما نتوانستیم پایگاه خود را به این سطح از انسجام برسانیم. پس باید به «واقعیتِ سیاست» تن داد. ​اما توپ اکنون در زمین رضا پهلوی است. ​مسئله حیاتیِ امروز، مسئله اتنیک‌ها و اقوام ایرانی است. در این نقطه، رضا پهلوی باید درایت به خرج دهد. او باید همین امروز پیش‌قدم شود، فضای مسمومِ اخیر را بشکند و مستقیماً با نمایندگان احزاب اصلی کُرد وارد گفتگو شود. او باید نشان دهد که به اندازه مسیح علی‌نژاد، آینده ایران برایش اهمیت دارد. ​اگر کسی داعیه رهبری دوران گذار را دارد اما از یک گفتگوی ساده با احزاب کُردی که اکثریت‌شان چهار شرط اساسیِ دموکراتیکِ همه ما را پذیرفته‌اند عاجز است، باید بداند که فردایی به شدت سخت و غیرقابل‌پیش‌بینی در انتظارمان خواهد بود؛ و بی‌عملی امروز او باعث خواهد شد که مسئولیتِ تمام عواقب فردا، مستقیماً بر گردن او باشد. @PahlaviReza @AlinejadMasih