kanser bedeli çok yüksek bir hastalık. hem maddi, hem de manevi. evre cesur davrandı, ben davranamadım. çünkü allah korusun başınıza böyle kötü bir olay geldiğinde insanlar bal kaymak, köyünün fasulyesi, yengesinin koltuk altı kılı gibi abuk sabuk şeyler önermenin ötesine geçemiyor. yakınlarınız dahi işinizden gücünüzden oluşunuzu, maddi bir şeye ihtiyacınızın olup olmadığını düşünmüyor, sormuyor. bakın hâlâ evre'nin bedeni üzerinde kurtçuklar gibi vıcır vıcır dolaşıyorlar. evre bana geçirdiğim korkunç günlerde neden yardım istemeyi tercih etmediğimi hatırlattı. insan en zor günlerinde dahi kendini böyle dedikoducu, ispiyoncu, iftiracı, linççi, haset, kıskanç, hayatı küçük sikimsonik dünyasından ibaret insanlardan koruyabilmeli.
En zorlandığım gün geldi…
Tam bir yıl oldu Evre’mizi yeni yolculuğuna uğurlayalı… 🌳🪶🪽
Zor olacağını biliyordum ama bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim. Bütün Ağustos boyunca, geçen yılın Ağustos’unu baştan sona yeniden yaşıyormuşum gibi hissettim.
En yakın dostlarından birini kaybetmek çok zormuş. Hele başka bir ülkede, kısa zamanda ailen gibi hissettiğin birini kaybetmek çok daha zormuş.
Hayat onu karşıma çok geç çıkardı ama eminim, en doğru zamanda çıkardı. Zaten bana hep çocukluğumdan beri tanıyormuşum gibi gelirdi. Meğer birbirimizden habersiz, birbirimize çok benzeyen dünyalar kurmuşuz kendimize. Aynı filmlere tutulmuş, aynı müzikleri dinlemiş, benzer kıyafetler giymiş, aynı online platformlarda takılmış, aynı sokaklardan geçmişiz.
Ve sonunda, bambaşka bir ülkede, sadece birkaç sokak ötede yaşamaya başlamışız.
Sonrası ise ikimizin de çok sevdiği Tim Burton filmleri gibi; biraz peri masalı, biraz karanlık, mutlu anlar ve hüzün…
Anlatılamaz ki...
Düşünün ki dinlendiği hastanedeki son haftalarında hala etrafındaki insanlara hediyeler dağıtacak, Pascal’ın kuş mamasını sipariş edecek kadar melek kalpli biriydi...
Bu süreçte onun hayata karşı pozitif duruşu, hatta yaşadıklarını tiye alıp hâlâ şakalar yapabilmesi bana en çok güç veren şeylerden biri oldu.
Hayatta dert ettiğimiz küçücük şeylerin aslında ne kadar önemsiz olduğunu ve en zor zamanlarda bile güçlü, neşeli ve sevgi dolu kalabilmenin mümkün olduğunu ondan öğrendim.
Gidişinden sonra artık acısının dinmiş olduğunu bilmek ise benim için en büyük teselli.
Çok ama çok özledim seni.
Güzel ruh, yetenekli kadın, tatlı anne, canım arkadaşım… Tekrar ışığınla karşılaşacağız.🪽🤍
@evrebasak
#evrebasak
Benim robot süpürgemi temizlediğim kadar robotumun evimi temizlediğini sanmıyorum. Sanırım temizliğimiz platonik…
Kemo zamanı kendimi iyi hissetmeye başladığım günlerde dışarı çıkıp az hava alayım insan içine karışayım ama açık hava olsun bir şey bulaşmasın diye oturmaya gittiğim her yerde baca gibi sigara içenler yüzünden on dk duramadan eve dönmek zorunda kalıyordum
Tibit beğenilerine bakarken bazılarınızı takip etmiyor görünüyordum hemen geri takibe bastım.Bu neden olmuş olabilir ki? Elon burayı sadece dilek ağacı olarak kullanmaya başlamama mı alındı acaba?
Demuko retweeted
Fransadan dönüyoruz.
Görümcemin adı Busenaz.
Uçağa binerken bilet gösterdik,
Business.... You can pass dediler.
Bana diyo ki ön koltuğa mı oturcam :)
Hazır uzun zaman sonra bir tivit atasım gelmiş ve bu yürümüşken: İpsala sınır kapısında çalışan Türk personeli büyük övgüyü hak ediyor. Diğer tarafta saatlerce beklerken, bizimkilerin inanılmaz organizasyonu sayesinde Türk tarafı hep su gibi akıyor, hala övünecek şeylerimiz var
Demuko retweeted
Replying to @Demuko777
hahaha, its really funny! My brother had an Indian neighbour, her name was "me too". You can imagine the confusion..
Demuko retweeted
NY’ta bagelcıda adım sorulunca "Ayman" diye kodladım. Kasadaki eleman Y'yi duymazdan gelip "Can I get an AMEN!" diye bir bağırdı; dükkandaki tüm çalışanlar hep bir ağızdan "AMEN!" çekti. Kahvaltı yapmak isterken nurtopu gibi bir cemaatim oldu.
Yunan ellerdeyim. Yan masada Türk bir aile var, oğullarının adı eymen. Adam oğluna her eymen dediğinde garson “hey man” anlayıp yes please diye masaya geliyor. Hala neden garsonun zırt pırt geldiğini anlamadılar kfkflf
Demuko retweeted
Yurtdışından 800 liraya sevdiğim bir grubun tişörtünü satın aldım. Gümrükte takıldı. 800 liralık tişörtün gümrükten kurtarılması için minimum 5000 TL harcamam gerekiyor. Milleti daha rahat kazıklamak için bunun lobisini yapan tüm e-ticaret devleri kan kusarak geberirler umarım.
Bir şey fark ettim: 48 yıllık hayatımda samimi, gerçek ve aynı zevkleri paylaştığım dostluklarımın %80’ini şu platformda edinmişim. Bir siteden alınabilecek en muhteşem verim budur bence 🥹
Bu totem işlerini aksatmamak gerektiğini bu yolla öğrenmiş oldum. Etkileşim peşinde koşan bir ilgi manyağı olduğumu düşünmemeniz için açıklama yapayım: Meme ca sonrası 6 aylık kontrollerimde yapılan işlemlerden olan kontrastlı BT’nin bugün çıkan raporunda+
Yine iyi dilek ve dualarınız gereken bir durum var. Lafı çok uzatmadan kalbi kırmızıya boyarsanız sevinirim 🧿🙏🏻🤞🍀
dostlar melodik death metal projemiz olan drelith'in de albümü yayınlandı. grubun ikinci ama vokalli olarak ilk albümü. güzel bir melodeath işi oldu. vokalistin de biraderim olup ilk defa albümde söylediği dipnotunu da salayım. dinlerseniz çok sevinirim.
open.spotify.com/intl-tr/alb…
Ben bu demir kadar nazlı takviye görmedim arkadaş. Yok benden sonra çay kahve içme kaçarım, yok süt ürünleriyle tüketme küserim, yok c vitaminiyle al yoksa sklemem. Paşam bizde default olarak da varsın ya bir miktar inşallah ona da bozulmuyorsundur














