Ik ben dit eigenlijk redelijk strontzat. Die paniekzaaierij is niet alleen totaal onwetenschappelijk, maar ook schadelijk. Ze leidt tot verlamming, defaitisme, psychische problemen en jongeren die besluiten geen kinderen meer te krijgen. Ik heb lang geprobeerd het grootste respect op te brengen voor klimaatwetenschappers, maar het wordt tijd dat we oog krijgen voor deze paradox: vakspecialisten zijn vaak niet de beste raadgevers zijn als het gaat om de gevaren binnen hun eigen vakgebied. En al zeker niet als het gaat om beleid om die gevaren aan te pakken. Dat geldt ook voor AI, waar zelfs de grondleggers inmiddels roekeloos speculeren over p(doom) en de uitroeiing van de mensheid. Waarom? Als je je jarenlang specialiseert in één domein, kun je je zo blindstaren op je eigen tegel van de werkelijkheid dat al het andere bijzaak lijkt. Het klimaat — of AI — wordt dan dé existentiële bedreiging voor de mensheid, waarvoor al de rest moet wijken. Zelfselectie speelt ook een rol: de reden waarom je je juist in dat domein specialiseert is misschien wel je denkt dat de toekomst van de mensheid ervan afhangt. Wie gelooft dat het allemaal wel meevalt of dat het gevaar elders ligt, zal geen carrière als klimaatwetenschapper ambiëren. En (het spijt me) er zit ook een zeker narcisme in die doempraatjes: de gedachte dat de toekomst van de hele wereld afhangt van jouw kennisdomein.