Een collega (met managementvennootschap) van me plaatste deze getuigenis op linkedin. En ik denk dat hij het delen waard is. Beste minister, Beste regeringslid, Bent u bang om ziek te worden? Drie jaar geleden kreeg ik mijn eerste dosissen Taxotere en Cyclofosfamide. Twee zakken met chemische vloeistof die ik langzaam zag binnendruppelen via de katheter, terwijl ik wist dat ze me ziek zouden maken. Mijn hoofd, handen en voeten waren urenlang in ijs verpakt om haarverlies en polyneuropathie zoveel mogelijk te proberen voorkomen. Mijn haar verloor ik uiteindelijk toch. Het was geen pretje, maar soms doe je gewoon wat je moet doen. Een maand na mijn laatste radiotherapie begon ik opnieuw te werken. Niet aan het tempo waarmee ik vandaag mijn dagen vul, maar ik stond wel weer op een podium, met haren die net begonnen terug te groeien en valse wimpers omdat de drie wimpers die waren overgebleven wat eenzaam oogden. Ik was blij dat ik opnieuw kon werken. Maar als zeltstandige was het ook gewoon nodig. Mijn vervangingsinkomen van ongeveer 40 euro per dag bouwde ik vrij snel af, tegen het advies van de controlearts in. Zij vond het eigenlijk niet verantwoord dat ik zo snel opnieuw aan het werk ging. Vandaag duwt u zelfstandigen met een vennootschap, zonder personeel, in het vakje "managementvennootschap", met de niet mis te verstane ondertoon dat we vooral handig gebruikmaken van fiscale constructies. Mijn vennootschap is gewoon de juridische vorm waarbinnen ik mijn beroep uitoefen. Ik werk voor verschillende organisaties, geef lezingen, adviseer bedrijven. Ik heb geen werkgever die op het einde van de maand mijn loon stort. Ik heb, gelukkig, veel klanten. Als ik ziek ben, verdien ik niets. Weet u dat ik deze maand oprecht bang ben om ziek te worden, wanneer ik mijn stevig gevulde agenda bekijk? Bent u daar soms bang voor, meneer de minister? Als ik vakantie neem, factureer ik niet. Er is geen betaald ziekteverlof, geen vakantiegeld en geen gegarandeerd inkomen. Ik heb voor het ondernemerschap gekozen en ik doe mijn werk ontzettend graag. Maar ondernemen betekent ook zelf risico dragen, periodes zonder inkomsten overbruggen en telkens opnieuw zorgen dat mensen bereid zijn om voor je werk te betalen. Maar wat ik niet accepteer, en nooit zal accepteren, is dat mensen zoals ik in één beweging worden weggezet als profiteurs omdat we via een vennootschap werken en geen personeel hebben. U hoeft geen medelijden met zelfstandigen te hebben. Maar enig respect voor het risico dat we zelf dragen, lijkt me niet te veel gevraagd. Bron: lnkd.in/p/eGQHhJqC