Veritas temporis filia

Er is niks mis met stellen die kinderloos zijn en die opzoek gaan naar een manieren om hun wens en verlangen in vervulling te laten gaan. Er is ook niks mis met mensen die willen meewerken aan het verlangen van kinderloze stellen om hun wens en behoeften in vervulling te laten gaan. Waar wel iets mis mee is: Zijn mensen met grenzeloze bemoeizucht, die op een negatieve en autoritaire manier willen schrijven en willen bepalen wie er wel of geen kinderen mogen hebben.

De omgekeerde wereld is kennelijk nu regeringsbeleid: starters moeten terugvallen op een zolderkamer bij de ouders (als die er al is) en statushouders krijgen de nieuwbouw in Nederland met voorrang. Voel echt woede hierover.

“Mag ik je wat vragen?” - Column✍🏻 
Mijn hartslag schoot omhoog. Altijd. Zeker vroeger, toen ik nog in de kast zat. Als iemand ineens over “de Pride” begon, of “homo’s” noemde, hoopte ik maar één ding: laat het niet over mij gaan. Laat ze niets vragen, laat me verdwijnen. Die angst is nooit helemaal weggegaan. En dat terwijl ik inmiddels open ben over wie ik ben. Je zou denken dat je, eenmaal uit de kast, eindelijk vrij kunt bewegen. Maar in plaats van opgelucht te zijn, blijf je alert. Want zichtbaar zijn is ook gevaarlijk geworden. Tegelijkertijd weet ik: ik mag niet klagen. Mijn coming-out was een zachte landing. Ik werd opgevangen door de allerliefste vrienden en familie. Mijn vrienden waren warm, oprecht en veilig. Mijn familie stond achter me, zonder voorbehoud. De relatie met hen is alleen maar sterker geworden. En dat geeft rust. Ik woon in de Achterhoek. En zeker nu, ben ik daar oprecht blij mee. Hier voel ik ruimte. Niet dat alles hier perfect is. Natuurlijk niet. Maar er is een soort rust, een menselijkheid, een gemoedelijkheid die me beschermt tegen de scherpte die ik in onder andere Amsterdam ervaar. Mijn vriend woont in Nunspeet, midden in de biblebelt. Als je de verhalen en beelden moet geloven, is het er een gevaarlijke plek voor homo’s. Je hoort de frames: dat je er niet veilig bent, niet welkom, dat het er ‘zwart’ is voor wie anders is. Maar wat ik daar zelf zie en ervaar is anders. Mensen zijn er rustig, beschaafd en oprecht vriendelijk. Geen scheldpartijen, geen dreigingen, geen angst. Gewoon leven en laten leven. Het is een verrassende werkelijkheid die soms vergeten wordt, maar die ik belangrijk vind om te benoemen. Want ook daar kan het anders zijn. En dat verdient aandacht. En dat beeld wordt breder gedeeld. In een interview uit 2018 zei Teunis, een homoseksuele jongen uit Urk – óók biblebelt – iets wat me is bijgebleven:
 “In de hoofdstad werd ik bespuugd. In Urk gebeurt dat niet. Urk gaat met de tijd mee. Mensen kijken hooguit even na. Ik denk dat het op Urk net zo werkt. Zo van: het zijn homo’s, maar het zijn wel ónze homo’s.”
Dat zegt iets. Het bevestigt wat ik zelf ook zie: de veronderstelde tegenstelling tussen progressieve steden en ‘conservatievere’ dorpen klopt lang niet altijd. Er is een verschil tussen niet alles begrijpen en actief haten. En in veel dorpen is er ruimte gegroeid. Stil, zonder vlaggen, maar wel écht. En juist daarom is het stuitend dat, als het over homohaat gaat, bestuurders als Marjolein Moorman (Amsterdam, GroenLinks/PvdA) stelselmatig blijven wijzen naar de biblebelt. Ook in de media wordt dat frame telkens opnieuw opgerakeld. Maar dat beeld klopt niet meer. Nee, ik zeg niet dat het daar perfect is. Maar het is er wél aanzienlijk veiliger dan op plekken als Amsterdam. Daar, in de stad van de regenboogvlaggen en Pride-vlaggetjes, is de werkelijkheid voor veel LHBTI’ers rauw en onveilig. Leven en laten leven staat in veel kleinere gemeenschappen inmiddels hoger in het vaandel dan in onze zelfverklaarde progressieve hoofdstad. In Amsterdam daalt de homo-acceptatie hard. Vorig jaar bleek uit de Gezondheidsmonitor Jeugd 2023 van de GGD Amsterdam dat nog maar 43 procent van de tweede- en vierdeklassers homoseksualiteit normaal vindt. Dat was een flinke daling ten opzichte van twee jaar eerder, toen dit nog 63 procent was. Een alarmerende trend, die níét zomaar een landelijke afspiegeling is. Staatssecretaris Mariëlle Paul bevestigt op basis van onderzoek van de Universiteit van Amsterdam dat deze daling in slechts een paar regio’s speelt, met Amsterdam als opvallende negatieve uitschieter. Het onderzoek laat zien dat onder meer jongens, vmbo-leerlingen, religieuze jongeren en jongeren met een migratieachtergrond minder positief staan tegenover LHBTI’ers. Dat is pijnlijk, maar het zijn feiten. Feiten die we niet langer kunnen wegmoffelen onder algemene slogans of door te wijzen naar andere regio’s. Geen afschuiven meer. Handel. 1/2

Er wordt niemand gedemoniseerd. Er wordt een uitzondering teruggedraaid. De azan is geen kerkklok. Een klok is een instrument, eeuwenlang ook seculier gebruikt: tijd, alarm, rouw, feest. De versterkte gebedsoproep is een gesproken geloofsbelijdenis, in het Arabisch, meerdere keren per dag over woonwijken: Allah is de grootste, er is geen god dan Allah, Mohammed is zijn gezant. Bidden mag. Een moskee openen mag. Wat niet vanzelfsprekend is, is het recht om de buurt vijf keer per dag akoestisch te claimen. Gemeenten mogen kerkklokken al beperken in duur en volume. Gelijke behandeling is dus niet 'ook de azan overal toestaan', maar 'niemand krijgt een megafoon in de openbare ruimte cadeau'. Ook de iftar-lijn klopt niet. De politie stopt per 1 januari 2027 met het zelf organiseren van publieke religieuze vieringen voor buitenstaanders. Dat geldt voor iftar, Kerst én Chanoeka. Interne bijeenkomsten voor eigen personeel blijven toegestaan, agenten mogen vieringen van anderen nog bijwonen. Reden: neutraliteit van de overheid, niet een verbod op vastenbreken. Dat een moslim dat thuis of in de moskee doet, staat nergens ter discussie. Demonisering zou zijn: moslims hun geloof afnemen. Hier gebeurt het omgekeerde van wat Petra beweert. Jarenlang kreeg één religie in de publieke ruimte een voorkeurspositie die andere niet hebben. Die positie beëindigen is geen haat, het is het einde van een uitzondering.

Debunking the publicised claims of the NAZA "documentary", on the basis of real international law and the IDF's published processes. The falsehoods advanced by this propaganda piece attack international humanitarian law itself.

Opiniestuk geschreven met collega’s Mette Frederiksen 🇩🇰, Friedrich Merz 🇩🇪, Christian Stocker 🇦🇹 en Petteri Orpo 🇫🇮 over onze prioriteiten voor het Meerjarig Financieel Kader van de Europese Unie: Geef het geld gerichter uit met een focus op veiligheid, defensie en het concurrentievermogen van de EU. (Link in bericht hieronder)