من همینجوری با پدرم مشغول "علف‌‌کوبی" بودیم. البته اون موقع جاده و تراکتور نبود و با گاو علف می‌کوبیدیم و نمی دونستیم جواب کنکور کی میاد! داییم اومد گفت جواب کنکور اومده پدرم گفت باشه برو خونه یک چای بخور ما هم این علف رو بکوبیم میایم ظهر برگشتیم خونه داییم پرسید اگر بگم زیر ده‌هزار شدی مژدگانی چی میدی؟ گفتم نمی‌دونم گفت زیر پنج‌هزار چی؟ گفتم نمیدونم گفت زیر هزار چی؟ گفتم نمی‌دونم هیچی نداشتم بدم مژدگانی و نمی‌دونستم چه رتبه‌ای خوبه و باید واسش مژدگانی داد و اصلا فقر کلامی هم داشتم. گفت سیصد شدی هیچی نگفتم. پدرم یک نگاه با ناامیدی و عصبانیت به من کرد و گفت یعنی سیصد نفر از تو جلوترن؟ هیچ‌کس نمی‌دونست باید خوشحال باشیم یا نه، خودم هم! همیشه با ده تا بیست نفر رقابت کرده بودم. داییم با تعجب میگفت این خیلی خوبه، هیچ کس توی روستای ما تا حالا این رتبه‌ رو نیاورده‌. . حالا شاید بپرسید مگه میشه اصلا پیگیری نکرده باشید و ندونید جواب کنکور کی میاد؟ پس داستان برادرم رو بخونید که دو سال قبل از من کنکور داد. آخر شهریور برگشته بود روستا و از یکی از معلم‌ها پرسیده بود، اون هم گفته بود جواب که خیلی وقته اومده اون دبیرستان "کار و دانش" بود و همون زمان ثبت نام کنکور انتخاب رشته هم می‌کردند‌. رفته بودن مدرسه و دیدن قبول شده و دو روز مهلت ثبت نام دانشگاه مونده. دیگه برنگشته بود کوه خبر بده، پول قرض کرده بود و رفته بود سمت طبس. تا چند روز پدرم فحش میداد که چرا برنگشت. تا اینکه شوهر عمه‌م اومد گفت چرا گذاشتین این بچه تنها بره؟ بابام هم میگفت کجا رفته اون کره خر؟ گفت رفته دانشگاه ثبت‌نام کرده، دیشب زنگ زده خونه ما گفته برید کوه و بگید کمی پول واسم بفرستن دیشب تو خیابان خوابیدم‌.

آدم‌ها در این مملکت رنج‌هایی رو به‌واسطه‌ی حاکمیت پشت سر گذاشتن که خیلی وقت‌ها روت نمی‌شه بگی «من هم رنج کشیدم»، بس که تجربه‌های هولناک‌تری هست که هنوز شنیده نشده. رنج، رنجه و نمی‌شه وزن‌کشی‌اش کرد، می‌دونم! اما سفاهت، بی‌وجودی و آینه‌بندون کردنِ ظلم و رنجی که متعاقب اون می‌آد، دیوونه‌م می‌کنه. فقط سی روز انفرادی بودم. تازه انفرادی بودن من از جنس همراهی با شکنجه یا قطع تلفن و بی‌خبری نبود. ضمن این‌که می‌دونستم توی سلول‌های سمت چپ و راستم دو تا دوست عزیزم هستن؛ آدم‌هایی که از من بزرگ‌تر و باتجربه‌تر بودن و همون صدای تق‌تق روی دیوار، قد یه دنیا دلم رو گرم می‌کرد. اما همون سی روز کاری با من کرد که سال‌ها بعد، وقتی توی بیمارستان و بلوک زایمان درد می‌کشیدم و منتظر به دنیا اومدن بچه‌ام بودم، توی فاصله‌ی بین دو حمله‌ی درد، وقتی یه خواب کوتاه سراغت می‌آد، خواب دیدم توی بلوک زایمان تنهام و دارم به پرستاری که پای تلفنه التماس می‌کنم بچه‌ام رو بیارن. همون لحظه زندانبان بند انفرادی ــ بهش می‌گفتن «مامانی» ــ با چرخ غذا از راه می‌رسه، در سلول رو باز می‌کنه و می‌گه: «بچه‌ت روی این چرخه، اما تا بازجوت اجازه نده نمی‌دمش توی بغلت.» وقتی بیدار شدم، تمام تنم خیس عرق بود. این کابوس توی ماه‌های اول بعد از زایمان رهام نمی‌کرد و می‌ترسیدم که بخوان حکمم رو اجرا کنن. همون سی روزی که هیچی نیست در برابر تجربه‌ی همکارام، کاری با من کرده که سال‌هاست نمی‌تونم سوار تاکسی بشم وقتی قبل از من مسافری روی صندلی عقب نشسته. چون همون لحظه فکر می‌کنم اگه بشینم وسط و مسافر بعدی، خیلی اتفاقی، بازجو یا یکی از اون زن‌های زندانبان باشه، دیوونه می‌شم. نمی‌تونم سوار مترو بشم، چون دری که بسته بشه و هیچ دستگیره‌ای نداشته باشه، بهم احساس گیر افتادن و خفگی می‌ده. برای همه‌ی این‌ها از عمله‌های ظلم متنفرم، از موجوداتی که در تمام ساحت‌های زندگی، بی‌وجود و دونِ انسانند.