Horemans

Het probleem is niet het al of niet bestaan van debatcultuur, maar de pensée unique in een deel van de Vlaamse media. In veel van de VRT paneldiscussies mag één persoon een niet ‘correcte’ zienswijze presenteren, maar dan wordt er een zorgvuldig uitgekozen anti-panel op hem/haar losgelaten. De schandalige Afspraak van Fatma Taspinar met Jonath Weinberger was er een extreem voorbeeld van. Inzake het Israëlische verkiezingsresultaat, waarover het zogenaamd te doen was, kreeg Weinberger nauwelijks de kans om de gemoedsgesteldheid van de Israëlische kiezer te duiden. De vier andere panelleden, die duidelijk om ideologische redenen gekozen waren, vielen haar bovenarms op het lijf met Gaza en genocide van het begin tot het einde, bijgestaan door Taspinar die niet eens de schijn op hield. Ik was op 19 oktober voor het eerst in twee jaar nog eens op De Afspraak uitgenodigd, over de zeer gewelddadige Franse betogingen van de dag voordien. De andere drie panelleden zaten niet op mijn golflengte. Maar Kobe Ilsen modereerde op professionele wijze: Iedereen kreeg de tijd om rustig zijn/haar mening te geven (ik over de onzalige islamogauchistische alliantie van Mélenchon) en om op die van de anderen te reageren. Hij onderbrak zachtjes wanneer iemand te lang sprak, niet om het gesprek ideologisch bij te sturen. Dat hij zelf het dossier goed kende, hielp natuurlijk ook. Merkwaardig genoeg was Joël De Ceulaer toen helemaal niet blij met ‘echt’ debat. Op X verweet hij Kobe Ilsen bij mij ‘op de schoot’ gekropen te zijn. In een venijnig stukje in DM werden ‘de barones’ verdachte sympathieën toegeschreven. Tot ‘echt’ debat’ behoort blijkbaar niet dat je mag zeggen dat een aantal jongeren in een betoging alleen meeliep om dure merkartikelen te stelen, toch niet als het over betogingen van uiterst-links en jongeren uit de banlieue gaat…