Ryszard Derdziński

Zastąpiliśmy stare chrześcijańskie leki nowoczesną psychologią, czyli SATANIZMEM, który usprawiedliwia wszelkie zwierzęce impulsy. Dawniej człowiek miał duszę, a dusza miała obowiązki. Dzisiaj człowiek ma psychikę, a psychika ma potrzeby. I oto cała metafizyczna katastrofa naszych czasów! Grzech przemianowano na traumę. Rozpustę na samorealizację. Tchórzostwo na troskę o własny komfort. Pycha stała się poczuciem własnej wartości, egoizm — stawianiem granic, a zwykłe, ordynarne świństwo — autentycznym wyrażaniem siebie. Cóż za cudowna operacja na sumieniu! Bez skalpela, bez krwi, bez znieczulenia! Wystarczy zmienić nazwę, a zbrodnia moralna zamienia się w przypadek terapeutyczny. Człowiek już nie odpowiada za swoje czyny. Człowiek się realizuje! Jeżeli zdradza, to dlatego, że jego potrzeby emocjonalne nie zostały zaspokojone. Jeżeli krzywdzi, to dlatego, że sam został kiedyś skrzywdzony. Jeżeli jest nikczemny, to dlatego, że społeczeństwo nie pozwoliło mu rozwinąć jego prawdziwego JA. A to JA! To monstrualne, rozdęte, tłuste JA, siedzące na tronie z własnych wydzielin psychicznych, domagające się nieustannego hołdu od całego wszechświata! JA CZUJĘ! JA PRAGNĘ! JA POTRZEBUJĘ! A więc mam rację! Oto nowy katechizm. Oto objawienie epoki. Oto Ewangelia według Świętego Narcyza! Chrześcijaństwo, przy całej swojej straszliwej surowości, stawiało przed człowiekiem zadanie niemal nadludzkie: przekroczyć samego siebie. Opanować namiętności. Zapanować nad żądzą. Nie być niewolnikiem własnego brzucha, genitaliów, strachu i próżności. A współczesny człowiek? Współczesny człowiek urządził sobie z własnego brzucha świątynię, z genitaliów wyrocznię, a ze strachu najwyższą instancję moralną. Nie chce już zbawienia. Chce akceptacji. Nie chce prawdy. Chce potwierdzenia. Nie chce być lepszy. Chce usłyszeć, że już jest doskonały, a wszystkie jego świństwa są tylko naturalnymi przejawami jego cudownej osobowości. I dlatego nazywam to SATANIZMEM. Nie tym teatralnym, z rogami, pentagramami i czarnymi świecami. To byłoby jeszcze zbyt uczciwe! Diabeł przynajmniej miał kiedyś odwagę występować jako diabeł. Nie! Dzisiejszy szatan nosi miękki sweterek, mówi spokojnym głosem i zapewnia, że nie powinniśmy siebie osądzać. Nie kusi już człowieka do grzechu. On mu tłumaczy, że grzech nigdy nie istniał. A człowiek, ta nieszczęsna małpa metafizyczna, która przez tysiąclecia próbowała wydostać się ze swojej zwierzęcości, przyjmuje tę wiadomość z zachwytem. Wreszcie wolno mu być świnią bez poczucia winy! Wreszcie może tarzać się we własnych instynktach i nazywać to rozwojem osobistym! Wreszcie nie musi już walczyć z samym sobą! I oto największy triumf nowoczesności: człowiek wyzwolony z obowiązku bycia człowiekiem.