Rob ❤️💛❤️ Kowet

Nog één keer Jari. Nog één keer Jacob. Nog één keer Dean. Nog één keer Joris. Nog één keer die wandeling richting de Vetkampstraat. Nog één keer genieten van die strakke grasmat, de nostalgische stadionlampen en natuurlijk een broodje bal. De laatste thuiswedstrijd van het seizoen. Nog één keer onze helden zien schitteren in de heilige Adelaarshorst. Wat een seizoen was het. Van het rennen naar station Eindhoven na een verloren JC-finale, naar Europese avonden waarvan je vroeger als kleine jongen alleen maar kon dromen. De overwinning tegen Aston Villa, een avond die voor altijd diep in ons geheugen gegrift staat. Een zomernacht in Griekenland, die tegen ieders verwachting en statistiek in eindigde in een overwinning. Salzburg, waar rood-geel de stad overnam met een corteo dat voelde alsof Deventer even midden in Oostenrijk lag. Van buikschuiven in Athene, een gaspistool in Salzburg tot de wapenstok in Nice, het hoorde allemaal bij die bizarre Europese reis die niemand ons ooit meer afpakt. Afscheid van helden als Milan *want als je twee keer scoort tegen Panathinaikos én twee keer tegen PEC, dan ben je voor altijd een held* en uiteraard van onze captain Mats. De horrorblessure van Gerrit. Het busje opwachten #Boelout. De opkomst van nieuwe cultheld Julius. #Freeofosu. Het groots uitzwaaien van Carla. Gezellige avondjes in de Bisschop. Van het lachtertje naar de best presterende Nederlandse ploeg in Europa League. Het hoort er allemaal bij. Het zijn de pieken en dalen die een seizoen uiteindelijk onvergetelijk maken. Maar het moment waarop ik mij misschien nog wel het meest supporter én papa voelde, was tijdens het eerbetoon aan Jesse. Dáár voelde ik misschien wel sterker dan ooit wat het Go-Ahead gevoel werkelijk is. Dat familiegevoel. Het besef dat deze club veel groter is dan alleen voetbal. Uit respect ga ik daar verder niet op in. Maar man… wat raakte mij dat diep. En misschien is dat uiteindelijk ook precies waarom we allemaal steeds weer terugkomen naar die oude Adelaarshorst. Niet alleen voor goals, overwinningen of Europese dromen. Maar voor de verbondenheid. Voor de herinneringen die je samen maakt. Voor het gevoel dat je, tussen duizenden anderen, even precies bent waar je hoort te zijn. Dus zondag nog één keer alles geven vanaf de tribune. Nog één keer zingen alsof je stem er niet meer toe doet. Nog één keer genieten van dit elftal, dit seizoen en deze club. En hopelijk… nog héél vaak dit gevoel opnieuw mogen beleven. We are Eagles till we die ❤️💛