AnaLizCi

Kötü insanlar fetö’yle mücadeleyi kullanıp akparti’yi ele geçiriyor dedim, hain oldum Kötü insanlar parti’yi ele geçirdi, halkı reis’ten soğutuyor dedim, hain oldum Halkı reis’ten uzaklaştırdılar, bu gidişle seçimleri kaybeder dedim, hain oldum Baktım olmuyor reis’in gölgesinde reis’in itibarını yiyerek güçlenip zenginleşen kudretli kötülerin isimlerini verdim, başıma bela aldım Yıllarca pkk’yla fetö’yle vs mücadele ettim ama uyarılarım yüzünden hep o kudretli akp’lilerin köpekleşmiş ekiplerinden zarar gördüm, çoğunuz bilip bilmeden onları destekledi diye kenara çekildim, yine hain oldum Kusura bakmayın da tek davası para ve güç olan çok uyanık menfaatçiler ve salak salak onların peşinde koşmaya dava zannedenlerle bir yere varılmaz. Ülke yıkılsa “reis bilerek yıktı, bir planı var” diye yine goygoy yapıp milyonlar alanları ve onlara bu goygoyu yapsınlar diye o milyonları verenleri alkışlayanlarla, “müslüman akıllı olmalı” dediğimde bile “islam akıl dini değil nakil dini” diyerek karşılık veren kapasitedekilere laf anlatmaya çalışmaktan yoruldum. Eski harun’a noldu diye soranlar oluyor ya, işte bu oldu. Körler ülkesinde tek gözlüyü kral yaparlarmış ya, bizim körler öyle değil, tek gözlüye ‘sen kimsin lan’ diye saldırıp gözünü çıkarmaya çalışıyorlar, çıkarabilince de mutlu oluyorlar. Sonra da zalimlerden merhamet dileniyorlar

Lise yıllarımda bir ara taekwondo’ya başlamıştım. Gittiğim salon yeniydi, kimse yabancılık çekmiyordu. Bazı arkadaşlarla da zaten okuldan sokaktan falan tanışıyorduk. Ortaokul yıllarımda yaptığım judo’nun etkisiyle özgüvenim yerinde, dövüş sporları benden sorulur havasındayım. Adana’nın kenar bir mahallesinde de büyümüşüm ki yürümeyi öğrenmeden dövüşmeyi öğrendiğimiz için biraz psikopat havamız da var. İlkokul yıllarımda da abilerim bir video almıştı eve. Kaset kiralıyor film izliyorduk. Amerikan ninja serisini ezbere biliyorum. Chaki chan’in tüm tekniklerine hakimim. Yılan yumruğu kartal pençesi falan hepsi bende. Tüm bu etkenler toplanınca salonda herkesi müsabakaya kaldırıp dövüyorum. Abartmıyorum döverken de izleyenlere görsel şölen sunuyorum. Bir tane de seracettin diye bir arkadaş var, kısaca siraç diyorum, sınıf arkadaşımın abisi, abisi dediysem bir yaş büyük, okuldan da tanıyorum zaten. Bu bir kibar bir zarif eline vur ekmeğini al, ağzı var dili yok, boy pos da yok, dövüşmeye tenezzül bile etmem, etmiyorum da zaten. Ne zaman baksam bir kenarda tek başına açma germe yapıyor. Dışarıda da emekli memur gibi, kumaş pantolon gömlek, yürürken yer incinir diye korkudan yavaş yavaş basıyor yere, öyle beyefendi. Ama ben öyle miyim, ateş gibiyim, salonda kime baksam başını çeviriyor, müsabakaya kaldıracam diye herkesin ödü kopuyor. İki katım çocukları kaldırıp eğlenerek dövüyorum. Salon elimden illallah etmiş. Bir gün baktım bizim siraç kum torbasına vuruyor, dedim siraç gel müsabaka yapalım, öyle oyun niyetine düşünüyorum, ciddiye aldığımdan değil. Beyefendi bir tavırla yok dedi. Gel dedim gel öylesine yapalım hızlı vurmam, eğlencesine. Maksadım biraz bir şeyler öğrensindi ama baktım pek yanaşmıyor dedim gel gel korkma gel, yanına gittim tuttum getirdim. Karşımda bir duruşu var sanki satranç oynayacağız, ulan biraz da mı dövüşemezsin bu ne hal diyecem üzülmesin diye söylemiyorum. Neyse ben yavaştan bir palding chagi çıktım ama canı yanmasın diye yavaş vurdum, eliyle karşıladı. Daha palding çıktığım ayağım yere değmeden bir patlama sesi geldi, kalçamın üst sol tarafına bir ağrı girdi. Sonra farkettim ki bu bana vurmuş, görmedim bile. Dedim bak sen aferin, bir şeyler de biliyormuş ama bunu yanına bırakırmıyım, sert bir ap chagi vurdum, ha siraç’a vurmuşum ha bir ağaca vurmuşum, umursamadı bile ardından bir ap chagi de o bana çıktı, lan noluyor, iflahım kesildi. Dedim durum ciddi, ben buna Allah ne verdiyse daldım puşe, yopchagi, pandatolyo ne varsa vuruyorum, adamın suratının ifadesi bile değişmiyor. Sonra o bir vuruyor, ama nasıl vuruyor, yemin ederim nefesim kesiliyor, bir tekmesini ayağımla karşıladım paçam yırtıldı. Vurmuyor ateş ediyor. Vurduklarımdan biraz etkilense umudum kırılmacak, vesikalık fotoğrafındaki surat ifadesini değiştiremiyorum adamın. Sonra o bir başlıyor, Bağ-ı dehrin hem hazanın hem baharın görmüşüz Biz neşatın da gamın da rüzigarın görmüşüz Çok da mağrur olma kim meyhane-i ikbalde Biz hezaran mest-i mağrurun humarın görmüşüz Der gibi dövüyor beni Herkes bizi izliyor, umudumu kırdı, kemiklerimi kırdı, durmuyor gururumu da kırıyor. Pes de edemiyorum ha bire dayak yiyorum. Vura vura üstümü başımı parçaladı. Bunu bahane ettim durup ‘yeter üstümü başımı yırttın’ dedim. İşte o anda surat ifadesi biraz değişti, hafiften gülümsedi, gelip tek eliyle yavaştan sarıldı, ‘bir şeyin yok değil mi’ dedi. Lan daha nolsun, sabahtan beri dövüyorsun vicdansız, ağrımayan yerim yok, ayakta zor duruyorum diyemedim, ‘yok’ dedim. Sonra öğrendimki küçüklüğünden beri yapıyormuş bu sporu. O kadar mütevazı ki siyah kuşak takmaya utanıyormuş. Olaya bakın, o mütevazıymış utanıyormuş diye ben eşşek yüküyle dayak yedim, gece ağrıdan uyuyamadım. Adamın efendiliğinden bile zararlı çıkmayı başardım, talihsizliğe bakar mısınız Sonraları ilkinin şiddetinde olmasa da birkaç dayak daha yedim, baktım olmuyor. Vazgeçtim Ama şu dersi de yaşarak öğrendim Kabiliyet bi tecelli şamil-i eşya değil her asa ejdernüma, her el yed-i beyza değil

Bir arkadaşımızın abisi almanya’da yaşıyor. Ara sıra geliyor, biraz tatil yapıyor ve geri dönüyor ama geri dönene kadar bizi bir aydınlatıyor, bir bilgilendiriyor görmelisiniz. Mesela bir cümle içinde dondurma geçiyor ya, biz burada hiç dondurma görmemişiz gibi başlıyor anlatmaya “dondurma almanya’da bir yiyecektir, sütlü şekerli donmuş bir yiyecek” falan anlatıyor uzun uzun. Bir keresinde bir doberman lafı geçti, bu bize dönüp “doberman almanya’da bir köpek cinsi” diye başlayıp 10 dakika anlattı. Hani biliyoruz diyoruz ama bilmediğimizde de ısrar ediyor. Türkiye’de yaşıyorsunuz olm nereden bileceksiniz modunda. Massai mara kabilesi muamelesi yapıyor bize. İyi insanlarsınız da tek eksiğiniz biraz eğitim, şimdi sizi eğitip kendi seviyeme getireceğim ve bu sorunu çözeceğim der gibi çabalayıp duruyor. Bir ara bir cenaze nedeniyle yine geldi bu bizim aynştayn. Taziye yerinde masalar yan yana bitiştirilerek uzunlamasına kurulmuş, bir baş tarafa yakın oturuyoruz, çay içip fatiha okuyoruz, bu da karşımda oturuyor. Sağ yanımda da yılların yorgunluğunun izlerini taşıyan, dünyanın yükünün ağırlığından çatlamış esmer kavruk teninden, naylon karışımı kumaştan yapılmış ucuz eski gömleğinden cahil bir köylü olduğunu anlayacağınız ama diğer yandan clint eastwood’a benzeyen yüz hatları ve fiziğiyle arkasına yaslanmış sessiz vakur oturuşundan, etrafını umursamayan derin bakışından dolayı saygı duymanız gerektiği hissi de veren ama hemen ardından aslında buna hiç gerek olmadığına karar vereceğiniz, sonuçta cahil bir köylü işte diyeceğiniz elli yaşlarında biri oturuyor. Yemek dağıtılmasına yakın, zihinsel engelli biri geldi masanın diğer ucuna yakın bir sandalyeye oturdu. O çevrede ikamet ettiği anlaşılan başka biri de engelli vatandaşı kastederek “ben bunu her cenazede görüyorum, nasıl haberi oluyor hayret bişey” dedi. Bizim arkadaşın abisi aynı zamanda büyük bir islam alimi, mütefekkir, müçtehitmiş de haberimiz yokmuş, bir an da içinden iki farabi üç gazali çıktı adamın. Bir saniyelik sessizliğin ardından hissi kablel vuku diyerek girdi lafa ve anlatmaya başladı. ‘Allah insanlardan bir şeyleri eksiltince o eksikliği başka bir yönden tamamlar; mesela bu arkadaştan zekayı almış ama kalbini güçlendirmiş, bu yüzden de sıradan insanların sezemediği şeyleri sezebilirler, bizim göremediklerimizi kalp gözleriyle görebilirler. Cenazeler onlara ayan olur, cenaze olduğunu bu şekilde anlarlar. Onların ölülerle iletişimi de vardır, biz anlayamayız ama onlar ölenle konuşur, ruhunu ferahlatırlar’ Anlatıyor da anlatıyor ama nasıl anlatıyor, tarihten örnekler, osmanlıca farsça latince kelimeler cümleler.. ibn’i rüşd’den giriyor schopenhauer’dan çıkıyor, aristo sokrates gazali hegel megel getir götürünü yapar, nasıl konuşuyor. Hepimiz ağzımızı ayırmış bir taraftan dediklerini anlamaya çalışıyoruz, bir taraftan da cehaletimiz belli olmasın diye anlıyormuş gibi başımızı sallıyoruz. ‘Ulan hakkını mı yedik acaba’ diye içten içe de utanç duyuyorum. Adam almanya’da nasıl bir eğitim almışsa ilmiyle dövüyor, içimizden geçiyor. Yaklaşık sekiz on dakikalık bir tirattan sonra muzaffer komutan mağrurluğuyla yavaşça arkasına yaslandı, bizi içine soktuğu kompleksin üzerimizdeki psikolojik baskısının tadını çıkarmak için sustu ve izlemeye başladı. O sustu da hiçbirimiz devamını getirecek bir şey söyleyemiyoruz. Aslında zeka ortalamamız, bilgi birikimiz de fena değil ama entelektüel sopasıyla nasıl dövdüyse bir kelime etsek çok cahil görüneceğiz diye ödümüz kopuyor. Saniyeler dakikalar gibi geçiyor, herkes çaktırmadan birbirini kesiyor önce kim konuşacak diye; çünkü ne konuşsak o tiradın altında kalacağız, kim bu duruma düşmeyi ister ki. O sırada sağımda oturan ve o ana kadar hiç konuşmayan cahil köylü, nasırdan dolayı elini yakmadığı için devamlı elinde tuttuğu bardaktan bir yudum çay aldı, sol elini yavaşça kaldırıp işaret parmağıyla minareyi göstererek ülkemizi almanya karşısında galip getiren o müthiş son dakika golünü attı. “Selayı duyuyor, yemek yemeye geliyor”

Kulağımda bir basınç problemi olmuştu. İki de bir tıkanıyordu, açılsın diye burnumu çekip duruyordum. Dedim böyle olmuyor. Randevu almak zor olduğundan ve daha önce dürüst bir vatandaş gibi gidip doktora görünemeden döndüğümden dolayı biraz uğraşıp, adam bulup, hileyle hurdayla randevu oluşturup şehir hastanesine gittim. Hemen kızmayın kimsenin sırasını bana vermediler; yani kimsenin hakkını yemedim. Zaten bakmaları gerekenden az hastaya baktıklarından araya almaları sorun olmadı. Hem benden başka hasta da yoktu Koridorda beklerken doktorun odasının hemen yanındaki odio (işitme) testi odasına gözüm takıldı, daha önce yaptırmıştım, o geldi aklıma. odanın kapısı açık, ışığı sönüktü, kimse de yoktu. Neyse sıram geldi, içeri girdim. Doktorun kapısının üstündeki tabelada doçent yazıyordu, ismi de erkek ismiydi ama içeride 23-24 yaşlarında bir kız vardı. Tavırlarını da göreceksiniz ‘hipokrat, ibni sina elime su dökemez ama ne yaparsın ki burada sıradan insanları iyileştiririyorum, hayat işte, nelere katlanıyoruz’ havalarında. “Neyin var dedi”, dedim “kulağımda perdelenme oluyor, iki de bir tıkanıyor, açmak için de burnumu çekip duruyorum, insanlarla konuşurken kötü bir görüntü oluyor”. Lütfedip ağır çekimde kalktı, uzun çubuklu bir aleti kulağıma sokup baktı ve rüzgara karşı feng shui pozisyonunda durup zihninden kata çizen karate kamil gibi son derece kendinden emin bir edayla “bir sorun yok” dedi, “peki niye tıkanıyor ve burnumu çekince açılıyor” dedim, kendinden son derece emin bir ifadeyle “bilemem” dedi. Ben de bilmiyorum, al sana iki bilemeyenli denklem. Dedim “bu bir sorun ve insanlar buraya çözüm bulmak için geliyor, çözüm için hocanızı arayıp sorsanız olur mu” galiba biraz zoruna gitti “ben kimseyi aramam, kulağında sorun yok” dedi. “Bakın konuşurken bile kaç defa burnumu çektim, bunu boşuna yapmıyorum ve böyle yapmak zorunda olmak hoşuma gitmiyor” dedim, “o zaman senden bir odio testi alalım” dedi, “duymamda sorun yok” dedim, “olsun, testine bir bakalım dedi ve elime bir not kağıdı tutuşturdu. Uzatmamayım, zaten hemen yan oda, iki dakikalık iş, yaptırıp gelirim diye çıktım. Oda hala karanlık, kimse yok. Koridor sonunda ortada bir banko var, bir grup sağlık çalışanı kakara kikiri konuşuyor. Onlara dönüp “buraya kim bakıyor” dedim. Aralarından biri muhabbeti böldüğüm için suratını asıp zorlama bir tavırlarla kalktı, ağır ağır geldi. Doktorun verdiği kağıdı uzattım, alıp hemen geri bana uzattı ve ‘Ne cahil adamsın’ der gibi “fiş alıp gelmen gerekiyor” dedi. Ben de kağıdı ‘cahil senin gibilere denir, ne bileyim olm, her gün hastanede teste mi geliyoruz’ der gibi geri alıp fiş alınan yere gittim. Personele kağıdı uzattım, alıp baktı ve dedi ki “ayın 17’sinde geleceksin”. Ben şok “doktor verdi o kağıdı, test ol gel öyle bakalım dedi, içeride beni bekliyor” dedim. “Beyefendi! Doktor buraya ayın 17’si yazmış, o zamana randevu vermiş” dedi. O ana kadar kağıda hiç bakmamıştım, alıp baktım harbiden öyle yazmış. Daha ayın 2’si; yani 15 gün var. Dedim “odio odası boş, kimse yok, fiş versen gidip yaptırırım testi, niye bekliyorum ki 15 gün, bir de taa nereden geliyorum, gereksiz yere gidip geleceğime iki dakika da yapar testi”. Personel arkadaş benim gibilerden bıkmış bir tavırla “15 gün sonra geleceksiniz beyefendi” dedi. Lafı ‘beyefendi’ diyerek bitirmese ağzının üstüne vururum belki ama entelektüel seviyeme hitap ediyor yavşak, salon adamı çizgimi bozamıyorum. Dedim “bu çok saçma, yerime kendinizi koyar mısınız” sakin bir şekilde “elimden bir şey gelmez beyefendi” dedi. Gözümü kapattım, hayalimde koca masayı ters çevirip karşımdaki elemana uçan döner tekme attıktan sonra gidip o kağıdı o doktora yedirdim. Sonra gözümü açıp sakince kağıdı yırttım, masanın üstüne koydum ve sakin bir şekilde yavaşça dönüp çıkışa doğru yürürken “bu aşağılık yaratıklar insanlara bunları yapıyor, ülkenin kalitesini düşürüyor, sonra da sosyal medyaya girip, ülkeden şikayet ederek, keşke norveç’tekiler gibi medeni olabilsek yazıyorlar” dediğimi duydum

Müslümanlar kusura bakmasınlar ama iş yapmayı, okumayı, konuşmayı, dinlemeyi bilmiyorlar. Ne iletişim kurmayı ne de sosyal medya araçlarını kullanmayı beceremiyorlar hatta ne bilmeleri gerektiğini bilmiyorlar. Daha da kötüsü bunları gereksiz görüyorlar. Çocuklarının evde değil tv’de internette büyüdüğünü, kimleri niye örnek aldıklarını göremiyorlar. Üç beş ayet hadis ezberleyip, namaz kılıp oruç tutup, ailelerinin karınlarını da doyurabiliyorlarsa her şeyi hallettiklerini sanıyor, ölüp cennete gitmeyi bekliyorlar. Dün sermayeyi, gazeteleri, tv’leri, bilimi, sanatı, edebiyatı, şimdi de sosyal medyayı boşverip ermeni’lere yahudi’lere kaptıranların çocukları bugün namaz kılmıyor, anne babası da dahil tüm müslümanları cahil görüyor, kendisini cool hissetmek için starbucks’tan çıkmıyorlar. Cahilliklerinin farkına varmayıp, çocuklarının beyinlerini düşmanlarına kaptıran anne babalar da bundan dolayı işlerini doğru yapan o ermeni’leri yahudi’leri suçlayıp iki de küfür savurunca dini vecibelerini yerine getirdiklerini zannedip rahatlıyorlar. Keşke biraz gözünüzü açabilseniz

Tayyip erdoğan’ı savunmak hiç bitmeyen bir borcu ödemek gibi. Ödedikçe daha çok borçlanıyorsun, hep daha çok ödemeni istiyorlar. Savunarak o’na iyilik yapmıyorsun da o sana iyilik yapıyor gibi. En büyük düşmanların da onun düşmanları olur zannediyorsun ama değil, en büyük düşmanların bazı hedefleri için onu senden daha çok sevdiğini ispat etmeye çalışan abuk subuk bir gerizekalı sürüsü oluyor. ‘Tamam siz daha çok seviyorsunuz’ demeniz yetiyor mu? Kesinlikle yetmiyor, onlardan daha iyi yazdığınız, konuştuğunuz sürece tehlikeli birisiniz, kutsal hedeflerine giden yolda engelsiniz ve bir şekilde hain diye etiketlenerek yok edilmelisiniz. Soyismimdeki küçük L harflerini büyük ı harfleriyle yazarak benimkiyle birebir aynı görünen hesaplar açıp, (şeytanın aklına gelmezdi bunu yapmak) hain diyebilecekleri şeyler yazdıktan sonra ekran görüntülerini alıp ilgili mercilere yollayanlar da oldu, yazıldığı dönemde muteber olan twitlerin tarih kısmını kesip yeni yazılmış ihanet twiti gibi paylaşanlar da.. (‘eskiden iyi yazan hesaplar vardı, nerede bunlar’ sorusunun cevabı da burada saklı olabilir) Bu yukarıdakiler hedeflerine engel olarak gördüklerini ‘her yol mübah’ diyerek ekarte etmeye çalışanlardı. Bir de bir konuma gelmiş olanlar var. Bunlar da zekanı kullanmaya çalışıyor ama öyle bildiğiniz gibi değil, senin zekanın kendi zekaları gibi görünmesini de istiyorlar; yani akıl ver ama ortalıkta görünme. ‘Seni bilmesinler ki beni zeki zannetsinler’ diyemiyorlar da senin düşmanın çok fikirlerini beni kullanarak uygula diyorlar. Uyanıklığa bak lan, hem beni kullanacaklar hem de bunu bana iyilik olarak yapacaklar. Yemin ederim utanmazlığın nirvanası bu. ‘Beraber çalışalım ama kimse bilmesin’ diyen kelli felli dava adamlarını mı ararsınız, ikinci telefonlarını benim ismimle kaydedip kendi kendilerine mesajlaşarak beni kendilerinin çalıştırdığı yalanıyla salak yöneticileri (belki salak değillerdir ki bu daha kötü) kandırıp twitlerim üzerinden milyonlar kazanan eş, dost, akraba, eski danışman yeni ajans sahibi iltimaslıları mı ararsınız.. Hani her şey bir yana istediklerini de ‘Allah rızası için’ istiyorlar. Konuşma metinlerini yazmamı veya düzeltmemi isteyenlerin, falan konuda içerik üretsin, fikir beyan etsin diyenlerin haddi hesabı yok ama nasıl geçiniyorsun, ne yiyor ne içiyorsun diyen yok; çünkü dava adamlığı bunu gerektiriyor. ‘Dünya onların olsun ahiret bizim’ diyip ağlaşıyoruz. Bu dava da her neyse, kime sorsan farklı cevap veriyor, içini dolduran sabit bir tanımı yok. Emeklerimin karşılığı olarak teklif edilen Allah rızası da sanki bir tek bana lazım. Kendileri ödemeleri para olarak alıyor ama başkalarına hep Allah rızası dağıtıyorlar. Yetenekli oldukları ikinci konu da bu taksimat galiba. Bir konuda haksızlığa uğrarsanız da başınıza bela alıyorsunuz; çünkü devlet kutsaldır. Devlet kutsal olduğu için o devletin siyasetçileri, bürokratları da kutsaldır. Onlar bir şey yapıyorlarsa mutlaka bir sebebi vardır. Hani olmaz da bir hata yapmışlarsa bile hatasız kul olmazdır, susmalısındır, uğradığın haksızlığı konuşmak düşmana koz vermektir, davaya ihanettir, büyük hainliktir. Geldiğimiz noktada gördüğüm şey, biz keyfi olarak yazarken bile gündemi belirliyorduk, pkk’lısı, fetöcüsü, bilmem necisi karşımızda bocalıyordu. Şimdi bizim eğlencesine yaptığımızı yapsın diye bizi harcayıp çuval çuval para verdikleri eş dost akraba tayfası o ülkeye düşman hesaplar karşısında varlık bile gösteremiyor. Ne yalan söyleyeyim yaşadıklarımdan, gördüklerimden sonra bu durum nefsime hoş geliyor. En kolay şey senin olmayanı feda etmektir. Önüne gelene ‘canı ver, malını ver, hakkını ver, ömrünü ver, dava için herşeyini feda et diyip duran ama ‘sen de maaşını versene’ dediğinde ortadan kaybolan o dava adamlarını! bir kenara koyarak soruyorum. Siz yerimde olsanız ne yaparsınız? Dava diyene iban veririm, maaşını isterim ona göre Bu arada adem ve mehmet’e selam söylüyorum, sizi istisna olarak görüyorum.

Geçenlerde bir arkadaş evine davet etti, bir grup arkadaş toplandık, çay içip muhabbet edeceğiz. Arkadaşın genç bir oğlu var. Duymuş beni twitter vesilesiyle, ona göre hazırlanmış, tabi bunu daha sonra anladım. Konuşmalar esnasında arada bir gözüm çarpıyor, bir şeyler konuşmak istiyor gibi kıvranıyor ama susuyor, beden dili de ben sizden çok daha zekiyim, yaşınız büyük olabilir ama zeka yönünden muhatabım bile değilsiniz diye bağırıyor. Bu aralar gençlerde çok fazla var bu hal. Az sonra konu siyasete geldi, ortamın geneli erdoğan’a oy vermiş ama ağırlıkta eleştiri var. Az sonra sihalara geldi konu, övgüler başladı. Bu çocuk ‘bunlar geldiğinde terör bitmişti’ diye girdi lafa ama ukalalık paçasından akıyor. Sonra aramızda şöyle bir konuşma geçti -terör nasıl bitmişti *şehit gelmiyordu -teröristler dağdan inmiş miydi *inmemişti ama şehit gelmiyordu -teröristlerin hepsi ölmüş müydü *yok ama şehit gelmiyordu -teröristler silahlarını bırakmamışken, dağları kontrol ederken, doğudaki bir çok ilçede bir çok mahalleye polis asker giremezken, sadece eylemsizlik kararı almışlardı diye terör bitmiş mi oluyor *ama şehit gelmiyordu -ezberlediğin bir cümleyi tekrarlama, 1984’ten beri şehit gelmeyen yıl yok *ama az geliyordu -kaç kere şehit gelmiyordu dedin saydın mı, şimdi de az geliyordu diyorsun. Terör de bitmemiş, sadece eylemlerini durdurmuşlar, binlerce terörist ellerinde silahlarıyla dağda eylem emri beklerken terör bitmiş mi oluyor Biraz sustu ben devam ettim -ülkenin yakın tarihini hakkında bir şeyler okudun mu, okuduysan konuşalım *yok -derslerin nasıl, üniversiteyi kazandın mı *yok -herhangi bir meslekte eğitimin ustalığın var mı *yok - kaç tane kitap okudun, son okuduğun kitap ne Sustu -gördüğüm kadarıyla herhangi bir konuda bilgin becerin yok, peki bu özgüvenin nereden geliyor Babası gülerek araya girdi ‘ezme çocuğumu ya, ne istiyorsun oğlumdan’ dedi. Peki dedim Son zamanlarda gençliğin hali bu. Oy peşindeki siyasilerle, takipçi derdindeki fenomenler bu gençleri gereksiz övgülerle öyle bir şişirdiler ki hiçbir eğitim ve becerileri olmadığı halde kendilerinin gerçekten çok zeki, çok mükemmel olduklarını zannetmeye başladılar. Kimseyi dinlemiyorlar, düşünerek yollarını bulabilecek bilgi birikimleri yok, daha kötüsü de buna ihtiyaçları olduğunu da bilmiyorlar; çünkü aldıkları övgüler yüzünden bu hallerinin mükemmel olduğuna inanmışlar. caps’lerden görüp öğrendikleri sloganlarla devleti eleştirdiklerinde takdir aldıkları için gelişim defterini kapatmışlar. Hayattaki bütün başarısızlıkları için suçu devlete atınca alkış alabildiklerini de görmüşler. Al sana konfor alanı. Doğan cüceloğlu “Hakedilmemiş özgüvenin dışa vurumu ukalalıktır” demişti ya, bu sözün her harfini üstlerinde görebiliyorsunuz. Özgüvenli diye şişirilmiş ama içi boş bırakılmış gençlerin büyüklerine yaptıkları saygısızlıkları sosyal medyada da görüyoruz. Kendilerini küfürlü konuşmayın diye uyaran dedeleri yaşındaki adama ceketler hanyada kıravatlar konya’da sere serpe yayılmış halde ‘işine bak dayı, yallah arabistan’a’ diyorlar ve bunu yaparak bir kesimden de alkış alıyorlar. Paran yok, kazanacak bir kabiliyetin yok, sana hiçbir faydası olmayan, muhtemelen okul bitince bir daha görmeyeceğin kendin gibi üç beş arkadaş edinmen dışında bir başarın da yok, bu neyin özgüveni. Sorsan yurtdışına gitmek istiyor, hangi becerinle kim kabul edecek seni, gidip orada mı ağlayacaksın ‘devlet bana bakmıyor’ diye. Zaten kimse istemez de bir şekilde gitsen bile bir sokak köpeği kadar kıymetin olacak mı orada Aslında mesele çocuklardan çok anne babalarla ilgili. Sırf ideolojik olarak hoşlarına gidiyor diye çocukları zehirleyen argümanları takdir edip onları bu hale anne babalar getiriyor. Sonra onların bu hallerinden dolayı yine devleti suçlayıp daha çok tatmin oluyorlar. Peki sonuç? Sırf ideolojiniz uğruna ürettiğiniz fikirlere çocuklarınızı feda etmeyin. Eğitim de ahlak da önemli şeyler Bu konu çok uzun, yazacak konuşacak çok şey var da harf sınırının sonuna geldik yine Selametle

Büyük iskender’in ordusunda 200 tane bilim adamı olduğunu biliyor muydunuz İskender, büyük seferine çıkmadan önce ‘Ben dünyayı fethetmeye gidiyorum, siz de gelin, yeni yerler görür, araştırmalar yaparsınız, ilminize ilim katarsınız’ diyerek almış bunları da yanına ve çok büyük bir orduyla yola çıkmış. Mısır’ı fethedince piramitlerin büyüklüğüne çok şaşırmış, yerden yüksekliklerini merak etmiş. Sormuş etraftakilere bilen yok. ‘Bu kadar alimi süs olsun diye taşımıyoruz ya, bulun bana bunu’ demiş. 200 bilim adamı uğraşmış didinmiş, eğimdi meğimdi çıkamamışlar işin içinden. Bilim, piramitlerin boyu karşısında çaresiz kalmış, tam havlu atacakken öklid çıkıp gelmiş (orjinali euclid diye yazılıyor biliyorum, sonra vay efendim daha nasıl yazıldığını bilmiyorsun, gelmiş bize ders mi veriyorsun diye artistlik yapmayın) Öklid uzunluğu belli bir asayı yere dikmiş ve aynı anda piramidin gölgesiyle, asanın gölgesinin boyunu ölçtürmüş. Asanın boyuyla gölgesinin boyunu orantılamış; mesela asa 1 mt, gölgesi 2 mt olsun, “o zaman piramidin boyu da gölgesinin boyunun yarısıdır” diyip bilimi son dakika golüyle galibiyete taşımış. 200 bilim adamı öklid’i tezahüratlar eşliğinde almışlar omuzlarına şehir turu atmışlar, kutlamalar günlerce sürmüş. Anlatırken güzel oluyor ama tabi ki öyle olmamıştır, olsa olsa hasetlerinden çatlamışlardır. ‘Bunu yapmakta ne var ki, çubuk krakerle bile yapardım ben bunu,’ diye konuşup durmuşlardır. Çözümü bulduktan sonra her şey ne kadar kolay görünüyor değil mi? Çocuk bile yapar bunu.. İnsanların, kendilerinde olmayan bazı başarı, statü, nitelik ve niceliklerin başkasında olmasını hazmedememe duygusunun adına haset deniyor. Kimse kendisinde bunun olduğunu kabul etmez, kimisi bastırıp hiç dışa vurmaz ki bence bu bile büyük bir irade gerektirir ama herkeste zaman zaman ortaya çıkıyor bu duygu; çünkü bu kontrol edilebilir bir şey değil. Hasetlik duyduğumuz kişiler genelde hayatın bir döneminde yollarımızın kesiştiği kimseler oluyor. Bir işçi çalıştığı şirketin müdürüne karşı bunu hissetmez ama o müdür liseden sınıf arkadaşıysa durum değişir, kendisini kötü hisseder, o kötü hissi bastırabilmek için de onu küçültmeye çalışır. İşte o hissi eyleme dönüştürünce ortaya hasetlik çıkıyor. Mesela benim hesabım twitter’da parmakla gösterilen bir hesapken selami haktan hesabı yanağından makas alacağım, başını okşayacağım bir hesaptı. Üç yıl ara vermem gerekip geri döndüğümde bir baktım ki takipçilerimin neredeyse yarısı takibi bırakmış, kalanların çoğu da ara sıra öyle bir bakmak için twitter’a girenlermiş ama bunu nereden bileyim. Yüz küsür bin takipçi yeter şimdilik diye düşündüm. Baktım bu selami’nin hesabına eski ben gibi, hani ben de eski o gibi olsam neyse, çok daha gerideyim ama o an farkında değilim. Tek selami de değil, var böyle birkaç hesap daha; mesela ercan faraş falan almış başını gitmiş, lan seni fenomen yapan benim, sen kimsin ki.. İçimdeki şeytan susmuyor ‘eskiden bunları toplasan bir sen etmezdi, tabi ki sen bunlardan daha üstünsün’ falan konuşuyor bu. Şeytana bakın, iplerimi tutmuş oynatıyor beni. İşte bu şeytanın adı haset. Sonra sağımdan bir melek geldi, tabi bana o an melek gibi gelmiyor; çünkü dedikleri hoşuma gitmiyor ‘Dinleme o şerefsizi, sen aslında bu değilsin’ falan derken, dedim hop noluyor öyle şerefsiz merefsiz, adam haklı, ben onlardan daha zeki çevik ve ahlaklıyım, sen kimsin hayırdır. Sakince döndü ve ‘onu bırak beni dinle. Sen yokken burada çok şey değişti, şeytana uyup artistlik yapma, burası artık o eski twitter değil, adı bile x oldu, burada seni üzerler gülüm, vazgeç bu sevdadan’ Konuştuklarında melek şeytan gibi, şeytan melek gibi görünüyordu. Hasetlik duygusu böyle yapıyor işte, iyiyle kötüye yer değiştiriyor. Bende hafif bir aydınlanma oldu ama hemen pes etmedim, dedim bir bakayım yine de ve yazmaya başladım. Bir twit, iki twit derken baktım melek haklı ama şeytanın söyledikleri de çok tatlıydı. Sonunda ben de bu duruma düşen herkes gibi mecburen gerçeği kabullendim. Ne de olsa hayat böyle

Sanayide çalışırken bir ara bir depolama tesisinde iş yapıyoruz. Depoları devlete kiralayacaklar, siloları şartlara uygun hale getiriyoruz. Başka firmalardan başka işler yapanlar da var, yemek saatinde de onlarla aynı ortamı paylaşıyoruz. Tesisin yan tarafı patates tarlasıydı, tarlayla aramızda bir tel örgü var, içeride tellerin hemen yanına masalar koymuşlar yemeğimizi orada yiyoruz. Tarlada mahsülü toplamışlar, küçük patatesleri bırakmışlar. Ortamdan birileri konuşurken öğrendim hep öyle yapılıyormuş, küçükler topladığına değmiyormuş. Yakın bazı mahallelerde yaşayan yoksul insanlar da gelmiş o patatesleri topluyor. Toplayanlar suriyeli değil, yakınımızda güneydoğudan göç almış yoksul bir mahalle var oradan geliyorlar, tarladakilerin hepsi de kadın ve evde bırakamayacakları kadar küçük çocukları. Biz de tellerin bu tarafında yemek yiyoruz. Karşımda başka bir firmadan bir usta oturuyordu, tarladakileri suriyeli sandı ve konuşmaya başladı. Vatan hainleri, şerefsizler falan susmuyor bu, kimse de ses etmeyince küfür etmeye de başladı. Adam gibi konuşsa ‘bunlar suriyeli değil, suriyeliler de geri dönseler keşke’ falan diyeceğim ama küfürlerinden rahatsız oldum, yine de cevap vermiyorum, susmasını bekliyorum. Biraz bekledim baktım susmuyor, dedim ki “bu sövdüklerin kadın çocuk, sövme”. Adam daha beter oldu, (adam diyorsam lafın gelişi, kalender meşrep manasında değil yani) “bunlar da hakediyor vatanlarını bırakıp kaçmayacaklardı” dedi ama en çok sövüyor. Dedim ki “silahın yok, devletin ingiliz fransızla bir olmuş seni katlediyor, daeşi ypg’si bilmem nesi de gelmiş diğer yandan katlediyor, sen olsan ne yaparsın. Adamın içinde nasıl bir cengaver varsa “biz türküz ha, biz kaçmayız savaşırız” dedi. Dedim “anlamadın galiba, şöyle söyleyeyim “devletin yok silahın yok ve birkaç bin ağır silahlı adam buraya doğru geliyor, bunlar gittikleri yerlerde de kadın çocuk demiyor tecavüz ediyor katlediyor, karını çocuğunu koruyacak silahın bile yok ne yaparsın” Çıkar yol bırakmadım, kesin ‘tamam o zaman mecburen çekip gitmek gerekiyor’ falan demesini bekliyorum ama geri adım atmadı “biz kaçmayız, kurtuluş savaşı verdik” diye başladı yine bu. Tabi ben kısaca yazıyorum da adam daha uzun konuşuyor, çoğunlukla da küfür ettiği için buraya yazamıyorum. Ama bu konuşurken bir mağrur görmelisiniz. Dik duruyor, göğsü öne çıkmış, çenesi yukarıda, meydan okur gibi.. Arada bir ‘bak ben karate biliyorum, dayım da mafya ona göre’ diyesim geliyor, aklıma bu gelince de gülesim geliyor ciddiyetim bozuluyor, gülmemek için zor tutuyorum kendimi. Konuştuğumuz konuya bak, aklımdan geçenlere bak. İçimden espri yapıp içimden gülüyorum kendi kendime. İnşallah herkes böyle durumlarda böyle şeyler yaşıyorlardır da bende bir sorun yoktur. Neyse, adam hamasete devam ediyor. Kimse de katılmıyor konuşmaya herkes izliyor. Benim de argümanlarım tükendi, zaten tükenmese nolur ki “dedelerim sen nehrinde abdest almış çin seddinde namaz kılmış, o seddi de biz yaptırdık” diyor adam Şimdi ben buna ‘aristo savlar hiyerarşisinde buna şiir der; yani bugün karşılığı olmayan bir geçmişle övünmek hamaseti seven kitlelerden alkış almaktan başka bir işe yaramaz, sana düşmanların karşısında bir üstünlük sağlamaz. Önce geçmişindeki o övünülecek kudrete sahip olup ondan sonra övünürsen anlamı olur yoksa sadece düşmanlarını güldürürsün. Şimdi makedonlar çıkıp “bizim büyük iskender dünyayı fethetmişti siz kimsiniz olm” diyerek dünyaya meydan okusa komik olmaz mı’ gibi şeyler söylesem nefesime yazık Arada bir lafını kesip “küfürlü konuşmasan olur mu” diyorum, onu da dinlemiyor Baktım olacak gibi değil ayağa kalktım, hafif sert “gel seninle siloların arkasına gidelim de orada konuşalım” dedim. Şaşırdı, belli ki hiç beklemiyordu “burada konuşuyoruz işte” dedi, “sen burada duymuyorsun beni, orada konuşalım” dedim. Az önce esip gürleyen o yiğit yavaşça kamburlaştı, göğsü söndü, çenesi indi, sakince tabldotunu alıp kalktı Giderken arkasından biraz izledim, ülkesini terkeden bir mülteci gibi görünüyordu

2013 yılındayız, gezi olayları başlamış, ortalık karışık. Ben o zamanlar sosyal medyaya karşıyım ama toplumsal sebeplerden değil, kişisel sebeplerim var O sıralarda büyük tv kanalları hep muhalif, ayaklanmayı destekliyorlar. Çok izlenen bir kanalda ateistliğiyle övünen bir moderatör, kafa dengi arkadaşlarını toplamış olaylarda başı çeken fenomenlerin twitlerini paylaşıp yorumluyorlar. Muhabbetin özeti ise gezi destekçileri çok zeki çok sosyal çok üretken, müslüman camia az zeki az sosyal az üretken Dedim hmmm, biz o mecrada yazıp çizmiyoruz diye bunlar keçiye abdurrahman çelebi diyor, dur twitter’a gireyim de geri kalmış şu insan medeniyetini bin ışık yılı öteye taşıyayım. Arkadaşın biri uzun zaman önce “senin adına başkası açmadan biz açalım da dursun kullanmazsan kullanma” diyerek bir hesap açmıştı, o hesaba girdim ama bir sorun var, hiç takipçim yok. Öyle kuru kuru yazsam kimsenin haberi olmayacak Siyasetçi gazeteci fenomen, başı çeken muhaliflerin paylaşımlarına cevaplar yazmaya başladım. Seyyar kapakçı diye de fenomen bir hesap vardı, iyi cevapları caps yapıp paylaşıyor. Beni de bol bol paylaşıyor. Sonra fetö çıkınca cephe oraya kaydı. Dönemin fetöcü süper savcısına verdiğim bir cevap da tv’lerde gazetelerde falan da hep haber oldu, havamdan geçilmiyor, herkes beni arıyor o gerçekten sen misin diye. O sırada küçük bir işyerim vardı, telefon aksesurları satıyorum, herkes gibi bende de imitasyon ürünlerden var. Ünlü olduktan bir gün sonra belediye, maliye, firma avukatları baskınlar yaptı. Davalar ve cezalar yüzünden işi bırakmak zorunda kaldım Bir süre sonra takipçilerim artmıştı ama her şeyimi kaybetmiştim. Küçük prens kitabındaki tilkiyle küçük prensin konuşması geldi aklıma. Hani küçük prens benim gezegenimde avcı yok dediğinde tilki heyecanla tavuk var mı demişti de küçük prens tavuk da yok diyince tilki hiçbir şey mükemmel olmuyor demişti ya, öyle işte, hiçbir şey mükemmel olmuyor O psikolojiyle bir de canlı yayına katıldım. Halimi düşünün, kendimi toparlayamıyorum ki verimli olayım. Kötü bir program geçirdim Hemen ardından ‘her başarı kendi düşmanını yaratır’ sözü de doğru çıktı, sevenlerimden çok düşmanım olmaya başladı. Muhaliflerden beklediğim reaksiyonu destek beklediklerimden görüyorum. Herkes her şeyi benden çok daha iyi biliyor ve ben hep yanlış yapıyorum. Aslında ana tema belli, biraz asosyal olduğumdan iletişim kurmaya zorlanıyorum diye kibirli olduğumu düşünüp kızıyorlar. Moralim bozuldukça bozuluyor Aileme bakmam gerektiğinden geçici bir süre sanayide işe girdim. O sırada genel yayın yönetmeni bir abimiz aradı, gazetesinde yazmamı istedi ama ücretsiz, Allah rızası için. Nasıl hayır diyebilirim ki. Bir süre sonra yine iş aramaya başladım ama bir statü çatışması yaşadığımı farkettim. Nereye iş görüşmesine gitsem beni önemli biri zannettikleri için işe almıyorlar. Bu yüzden yazarlığı bıraktım Düşünsenize işe girmek için gittiğiniz şirketin sahibi sizi kapıda karşılıyor, saygıyla ağırlıyor, kahve içiyoruz ve işe almaya utanıyor. Yaşadığım bu işte Sonra bazı bakanlıklardan ve kurumlardan aramaya başladılar, güzel teklifler geliyor. İtibar görmek güzel, gururumu okşuyor, insanım ne de olsa benim de hoşuma gidiyor böyle şeyler, işe de acil ihtiyacım var, mutlu oldum. Demek ki hayatımıza buradan devam edeceğiz diye düşünürken birden bire bazı ekiplerin çıkarcı menfaatçi danışman olmak istiyor saldırıları başladı, itibar suikastinin bini bir para, başıma gelenlere bakın. Kim ne yaptıysa güvenlik soruşturmalarından da geçememeye başladım. Aslında resmiyette öyle bir şey yok ama cevaben söylenen hep bu. Teklifi yapan onlar, reddeden yine onlar. Dedim harun aileni düşün bırak bu mecrayı ve bıraktım. İşte üç yıl yazmama sebebim buydu. Şimdi döndüm ama bir türlü tam dönemiyorum. Yazarken de birilerine faydası olsundan çok kafam dağılsın diye yazıyorum; yani her şeyi benden daha çok bilenlerin yazdıklarıma veya üslubuma itiraz etmesi gerekmiyor. Yanlışsa yanlış, sadece canım böyle yazmak istediği için böyle yazıyorum..

Antalya’da üniversitedeyken hem yurtta kalıyordum hem de istediğimde gidip kaldığım iki tane ayrı ev vardı. Bu evlerden birinde hasan, serdar, mustafa ve uğur kalıyordu ben de istediğim zaman gidiyordum. Gittiğimde misafir olmuyordum, evin beşincisi oluyordum. Bu ortam siyasetten ve türlü sıkıntılardan uzaktı. Kafamı dağıtmak istediğimde kalıyordum orada. Hasan’ın yeri ayrıydı, gerçi hâlâ da ayrı. Ankaralı bu hasan. Babasını erken kaybedince erken büyümek zorunda kalmış. Yemek yapmayı falan da hep küçükken öğrenmiş. ‘Acıktım bana bir menemen yapsana’ dediğimde sinirlenir, malzeme orada kalk kendine yap der, kalkar odasına gider, bir şey yedim mi diye ara sıra kontrol eder, yemediğimi görünce kızıp ‘aç yat banane’ diye söylenerek yine gider, sonunda dayanamaz, gelip söylene söylene yapardı. Bununla tanışmamız da ilginç olmuştu. Yurda yeni yerleşmiştik, oda 6 kişilik, biz 5 kişiyiz. Akşam otururken odadaki arkadaşlardan biri: “Hasan diye bir çocukla tanıştım, oda arkadaşları sıkıntılıymış, sizin odada kalabilir miyim dedi, ben de size sormadan tamam dedim ama, gelebilir mi” dedi Olur dedik, yarın gelsin başlasın Sonraki iki hafta gelmedi bu. Tanışamadık bile ama bekliyoruz. Bu arada yeni birileriyle tanışıyoruz, odamıza geliyorlar muhabbet ediyoruz, bizi seviyorlar, boş yatağı görünce de bizim odada kalmak istiyorlar, anında reddediyoruz. Orası hasan’ın. Hayali oda arkadaşımız gibi. Ara sıra haber gönderip haber alıyoruz, gelecem diyor, bekliyoruz. Derken bir gün ellerinde çantalarıyla kapıda belirdi Ankara’dan abim gelmiş evde bir bayram havası gibi oldu ortam. Bir de ikimiz aynı sınıfta çıktık bununla, sınıf yüz küsür kişi, derslere de pek zaman ayıramadığımdan görmemişiz birbirimizi. Bir süre sonra odadakiler eve çıktı, işte başta bahsettiğim ev bu ev. O zamanki siyasi çalkalanmaların ve terörün etkisiyle mecbur kalınan irrasyonel tutumların konjonktürel süreçleri determine etmesinin dayattığı defakto durumlarla mücadele ettiğimiz için benim yurtta kalmam gerekiyordu. (Yani kısaca pkk’lılarla kavga ediyorduk) ama evi de kullanıyordum. Yine bir gün eve gittim, çok yorgunum, odanın birinde yere minderleri attım, yattım Az sonra bir baktım yurttayım, odada yalnızım, loş bir ışık var, radyo yerde prize takılı, masada yüzüm kapıya dönük oturuyorum. Birden bir kasvet çöktü, havadaki gerilimi hissedebiliyorum, içeride rüzgar esmeye başladı, radyonun kablosu kendiliğinden prizden çıktı, yerde yılan gibi kıvrılıyor. Kapı açıktı, bir çocuk hipnoz olmuş gibi ağır ağır odaya girdi, başını kaldırıp bana baktı, “mustafa öldü, ismail öldü, sıra sende” dedi ve dönüp çıktı. Kalktım, koridorda bir panik. Cinleri görmüyorum ama her nasılsa varlıklarını hissedebiliyorum, öldürecekler beni Koşmaya başladım, ama nasıl koşuyorum, beşinci kattan merdivenleri uçarak indim, yurttan çıktım. Kendi kendime ‘koşarak cinden mi kaçılır’ diyorum ama yapabileceğim başka bir şey de yok. Felak, nas okuyarak eve kadar koştum. Hasan kapıyı açtı. Dedim “hasan beni saklayın, cinler peşimde, öldürecekler. Ayetlerin etkisiyle beni takip edemediklerini umuyordum. Odanın birine girdim, minderleri yere atıp uzandım. Ödüm kopuyor, ne yapacağımı düşünüyorum. Derken birden sıçrayarak uyandım. Baktım hasan odanın kapısında, kapıyı yarım açmış bana bakıyor. Rüyaymış diye rahatladım ama emin olamadığım için “hasan eve geldiğimde sana bir şeyler söyledim mi” dedim Hasan da “cinler peşindeymiş, seni öldüreceklermiş, onlardan kaçıyordun” dedi. Allahım yarabbim rüya değilmiş, bu nasıl gerçek olabilir, niye benim başıma da herkesin başına gelen sıradan şeylerden gelmiyor dedim. Rüya olması umudum da kalmadı ya iyice kötü oldum, terlemeye başladım, düşünün halimi. Cinlerden nasıl kaçılırki. Aklıma tek gelen sadece felak nas okumak ama rahatlayamıyorum. Nereye giderim ne yaparım diyordum ki yine sıçrayarak uyandım. Hasan kapıda, kapıyı yarım açmış bana bakıyor. Bu sefer rahatlayamadım, “hasan gece sana bir şey anlatım mı” dedim. “Yok, yorgundun, gelip hemen uyudun, noldu ki” dedi

Bir fabrikada genel müdürlük yapıyordum. Daha önce hiç genel müdürlük hatta başka bir müdürlük yapmamıştım ama orada genel müdür olarak başladım. Türlü sorunlarla boğuşan ve zarar eden bir aile şirketiydi. Şirketin ortakları iki kardeş ve onların çocuklarıydı. Herkes sorunları çözmeye en üstten başlamam gerektiğini söylüyordu ama ben en alttan başladım. Üretim yönetimi, personel yönetimi falan berbattı. Çalışan sayısı, çalışma şekli ve üretim sayılarına bakınca kolayca anlaşılıyordu bu. Her gün mesai vardı ama siparişler yetişmiyordu, nasıl düzelteceğim hakkında da hiç bir fikrim yoktu; çünkü ne ürettiğimiz ürünler hakkında bilgim vardı ne de daha önce bir şirkette yöneticilik yapmıştım. İlk ihtiyacım olan şey üretim ve personel yönetimi konusunda bilgi sahibi olmaktı. Bunda pek zorlanmadım çünkü bilgiye ulaşmanın en kolay olduğu çağda yaşıyoruz. İhtiyacım olan bütün bilgiye cebimdeki telefondan ulaşabiliyordum. Dünyada bu kadar çok bölümün, hocanın ve kaynağın olduğu başka bir okul yok. Sadece nereye bakman gerektiğini bilmen gerekiyor. Galiba tek bildiğim de oydu. Çeşitli videolar izledim, kitaplar aldım, bir süre sonra kendime yetecek kadar endüstri mühendisi olmuştum ama bunun yeterli olmadığını anında öğrendim. Bir şeyleri değiştirmek çok zordu. Herkes kendisine bir konfor alanı oluşturmuştu ve kimse alıştığı düzeni değiştirmek istemiyordu. Kime şunu yapmamız gerekiyor desem, onu niye yapamayacağımızı, bu fikrin neden yanlış olduğunu anlatıyordu. Buna fabrikanın sahibi de dahildi; çünkü hayırcılar benden daha ikna ediciydi. Konuşmaya ‘ben 20 yıldır bu sektörde yöneticiyim’ diye başlayınca benim gollerim için ofsayt bayrağı kalkıveriyordu. Daha birkaç aylık tecrübenin onların karşısında ne şansı olabilirdi ki. Önce değişime karşı çıkanlarla yollarımızı ayırmamız gerektiğini anlamıştım. Tabi bunların çoğu müdür ya da yıllanmış ustalar olduğu için hiç kolay olmadı bu. Neredeyse onlar beni gönderiyorlardı ama biraz uzun sürse de başarılı bir kulis yönetimi ve şansın da yardımıyla bu süreci atlattım. Üretim departmanlarından birinin başına içeriden bir ustayı, diğerinin başına da en düşük rütbeli çalışanlardan birini getirip müdür yaptım. Elf gözlerimle cevheri görmüştüm Tabi bu atamadan sonra, daha düne kadar getir götürlerini yapan çocuktan talimat almayı gururuna yediremeyen birkaç kişiyle daha yollarımızı ayırmamız gerekti. Sonraki aşamada üretim proseslerini ve personel yönetimini düzenledik, çoğunlukla çalışanların kafasına yatmasa bile artık pek itiraz gelmediğinden bu süreci daha kolay geçtik. Bir süre sonra daha az personelle öncekinin iki katından fazla üretim yapabiliyorduk. Artık mesai de yoktu, yetişmeyen sipariş de. İşleri doğru delege ettik ve hem alırken hem üretirken hem de satarken para kazanan bir işletme olduk. Ama bir yere huzur gelirse ne olur? Ne olursa o oldu işte. Sıkıntılarla boğuşurken birbirlerinin hatalarını görmeyen aile fertleri gözlerini açtı, ailede bir kaos başladı. Diğer bütün kademelerde kurumsallaştırdığımız şirketi yönetim kademesinde kurumsallaştıramıyorduk; çünkü aileden kimseyi işten atamıyordum, nihai kararı da onlar veriyordu. Hepsi sorunları benim çözmemi bekliyordu ama kimse kendi payına düşeni düzeltmeye yanaşmıyordu. Haliyle hiçbir şey de düzelmiyordu. Geniş aile de işin içine karışınca zaten çözemediğimiz o sorunlar iyice büyüdü ve ortaklığı bitirme kararı alındı. Üç yılın sonunda geldiğimiz noktaya bakın. Bu noktada benden de bir taraf tutmam istendi. Tarafsız kalma çabam işe yaramadı. Ailenin büyüğü, kendisine özelden yaptığım bazı eleştirileri diğer tarafı tutmak gibi değerlendirmiş olmalı ki büyük bir alicenaplık göstererek bana istediğim kadar uyuyabilme ve arkadaşlarıma bol bol zaman ayırabilme fırsatı verdi. Aslında bu hayat güzel de parası az . O yüzden acilen para kazanacak bir şeyler yapmam lazım. Eğer böyle internetten yazarak konuşarak falan kazanmanın yolunu bulabilirsem bunu yapacağım. Biraz zor görünüyor ama deneyeceğim işte. İnşallah olur. Yok olmadı, Allah kerim

Bİrkaç videoya denk geldim. Başarılı bazı insanları çağırıp ‘siz başarılısınız, sırrınızı anlatın da herkes öğrenip başarılı olsun’ diye konuşturmuşlar. Konuşanlar da özetle diyorlar ki ‘Ben falanca bölümü okudum, okulu bitirip iş hayatına girdim ama sonra işimi sevmediğimi farkettim, mutsuzdum, böyle devam edemezdim, radikal bir karar aldım, işimi bırakıp hayallerimin peşinden koştum ve işte şu anda hayallerini gerçekleştirmiş biri olarak karşınızdayım.’ Mesela adam doktormuş ama hayali ticarete atılmakmış, atılmış, zengin olmuş. Bir başkası mühendismiş ama hayali ünlü bir youtuber olarak faydalı videolar çekip insanlığa hizmet etmekmiş, başarmış. Aralarında tekneyle dünya turuna çıkanı da var, everest’e tırmananı da. Bazıları da okulu bırakıp koşmuş hayallerinin peşinden ve aradığı mutluluğu bulmuş Bu konuşmacıların konuşmalarının sonundaki mesajlar da neredeyse hep aynı “Bir defa geldiğiniz şu hayatı sevmediğiniz bir işi yaparak heba etmeyin. Hemen şimdi harekete geçin ve beğenmediğiniz o işi terkedip hayallerinizin peşinden koşun. İhtiyacınız olan tek şey cesaret ve özgüven, çok isterseniz başarırsınız” Bunların geneli iyi hazırlanmış, başarılı konuşmalar. Hepsini de başarılarından dolayı tebrik etmek lazım ama ben size onların, başarıları gölgelenmesin diye anlatmadan geçtiği kısımları anlatacağım Bu arkadaşların bazılarının aileleri çok zengin. Hayatlarının idamesi için ihtiyaçları olan her şey garanti altında. Mesela bir iş bulup çalışmaları gerekmemiş hiç. Akşam ne yiyeceklerini düşünürken o yiyeceklerinin parasını nasıl ödeyeceklerini düşünmeleri de gerekmemiş. Otomatik ödendiği için eve fatura diye bir şey geldiğinden haberleri bile olmamıştır muhtemelen. Gelecekleriyle ilgili maddi bir kaygı da yaşamamışlar. Yani bir doğmuşlar, hoop alice harikalar diyarında. Her ihtiyacının kendiliğinden karşılandığı sihirli bir dünyada yaşarken hayal de kurarsın, o hayallerin peşinden de koşarsın, kim sana ne diyecek. Bir hayalini gerçekleştiremedin mi dön diğerinin peşinden koş, eni sonu birini yakalar, gelir bir sahnede anlatır alkışlanırsın. Bu konuşmacı arkadaşların hepsi de doğuştan zengin değil tabiki ama onlar da hayallerinin peşine düşmeden önce hayatlarını bir şekilde güvence altına almışlar; yani kötü ihtimallere karşı B planları da C planları da hazır. Tabi bunu yapabilmek de kendi başına bir başarı sayılır, haklarını yemeyelim ama gençlere hayallerinizin peşinden koşun derken bundan da bahsetmeleri gerekirdi. Mesela biri doktor olmuş, uzun süre doktorluk yapmış, birkaç yıl çalışmadan yaşamaya yetecek kadar parayı biriktirdikten sonra da bir macera aramaya karar vermiş. Başarısız olursa dönüp mesleğine kaldığı yerden devam edebilir. Bir başkası mühendis olmuş, önemli şirketlerde başarıyla çalışmış, bir takım eğitimlerle de cv’sini doldurmuş, üç beş yıl ara verse bile sonradan o cv’yle rahatça iyi bir iş bulabilir. Hatta bunların çoğunun başka ülke vatandaşlıkları da var; yani burada olmazsa gidip oralarda da çalışıp hayatlarına kaldıkları yerden devam edebilirler. Şimdi aklınıza Alibaba’nın sahibi Jack Ma, Apple’ın kurucusu Steve Jobs gibi isimler geldiyse ‘onlar dediğin gibi değildi’ diye itiraz edebilirsiniz. Evet ama onlar gibi olma ihtimaliniz milyarda bir, hatta onların kendileri bile en baştan başlasalar yeniden aynı başarıyı yakalayabilme ihtimalleri neredeyse sıradan birinin yakalama ihtimali kadar Yani birilerinin gazına gelip de kendize gereksiz bir özgüven yüklemeyin. Sadece isteyerek başarılı olamazsınız. Ringe çıkan iki boksör de kazanmak istiyor ama biri hep yeniliyor işte. Bir konuda başarılı olabilmek için bilgili, çalışkan ve istikrarlı olmanız gerek. Bir işte kendinize güvenebilmek için alt yapınız olmalı, öyle kuru kuruya hayal kurup, o hayalin peşinden koşarak bir yere varamazsınız. Öncelikle yapmanız gereken şey hayatınızı kurtaracak adımları atmak ve bir şeyleri garantiye almak olmalı, işte bu A planınız. Bunu yaptıktan sonra B C D planları yapabilir, hayallerinizin peşinden koşabilirsiniz

Stanford üniversitesi’nin üçyüzbin kişi üzerinden yaptığı bir araştırmaya göre toplumlarda üç ayrı iktidar varmış Bu iktidarlar, siyasal iktidar, psikososyal iktidar ve sosyokültürel iktidarmış. Ve yine bu üniversiteye göre siyasal iktidarlar geçici, diğer ikisi kalıcıymış Bu araştırma üzerinden Türkiye’yi değerlendiren harward üniversitesi’nden beş sosyoloji profesörü de (isim yazıp lafı uzatmayayım şimdi) Türkiye’de akparti siyasal iktidarının, akla, kulağa ve göze hitap edemeyen, halk dilindeki adıyla liyakatsiz siyasetçi ve bürokrat seçimleri yüzünden psikososyal ve sosyokültürel iktidarları daha hükümetteyken kaybettiğini, siyasal iktidarın da Tayyip Erdoğan’ın kendine münhasır güçlü karakterinden dolayı milletin yarısının biraz fazlasından aldığı destekle ayakta durduğunu; yani iktidar olanın bir parti veya zihniyet değil de sadece Erdoğan olduğunu ve bu iktidarın önümüzdeki beş yıllık süre içerisinde ciddi adımlar atamadığı takdirde Türk milli ve manevi değerleri açısından bir enkaz bırakacağını raporlamışlar. Bu rapora göre muhalif partilerin ve taraftarlarının (algı yönetimi tekniği açısından olması gerektiği gibi) aralıksız olarak ‘kadınların özgürlüğü yok, topluma baskı var, herkes hapse atılıyor, kimse konuşamıyor’ diye diye pompaladığı korkular, araştırınca gerçekle hiç alâkası olmamasının anlaşılmasına rağmen özellikle, araştırmayan, muhakeme yetenekleri henüz gelişmediğinden dolayı muhalif olmayı cool bir tavır olarak gören, cool olmaya da kul olmaktan daha çok önem veren (gerçekten de o profesörler bunu söylemiş midir ya) ve ne kadar marjinal olurlarsa o kadar karizmatik olacaklarına inanan gençlerin protest tavır ve konuşmalarına uygun bir zemin sunduğu için yeterli miktarda kabul görmüş, zaman içinde de bu yapay korkuya karşı toplumun önemli bir kısmında siyasal iktidara karşı psikososyal olarak muhalif bir direnç oluşmuş hatta bu zokayı yutup o dirence dahil olan muhafazakarlar bile sosyokültürel değişime uğrayarak seküler kesime yakınlaşıp, onların fikirlerine bürünüp bir nevi asimilasyona uğramışlar. Asıl korkutucu olan da bu dejenarasyon günden güne artıyormuş. Bu son kısmı birkaç kere okumanız gerekebilir zira beş tane harward profesörünün hazırladığı akademik bir rapor gibi göstermek için biraz fazla abartmış olabilirim. Anlamışsınızdır artık böyle bir araştırma, rapor falan yok. Stanford üniversitesi ve beş harward profesörü’nü de dikkat çeksin diye ben uydurdum; çünkü böyle de bir hastalığımız var. Ciddiye alınmak için güçlü referanslar göstermezsen ciddiye alınmıyorsun Hatta şu an da bile ‘biz de boşuna bu kadar okuduk’ diyip okumayı bırakanlar olmuş olabilir. “Halbuki o ecnebi proflar, o elin gâvurları, o kılıcımın artıkları benim ülkemi benim kadar tanıyamazlar, tanısalar bile benim kadar sevemezler ki böyle değerlendirmeler yapsınlar” desem bile ciddiye alınmamı sağlayacak bir ünvanım olmadığı için ‘bırak lan yedin bizi, ciddiye alıp okuduk o kadar’ diye çıkışanlar olacaktır ama bu yazdıklarım gerçek ve buna karşı acilen politikalar oluşturulmaz ve o politikalar uygulamaya geçirilmezse algı saldıralarına nasıl karşı koyacaklarını bilmedikleri için dejenere olan ve daha da olacak olan özellikle genç neslimiz ve orta yaş grubundan önemli bir kitlemiz sekülerizmin dönüp duran o karanlık girdabında boğulup gidecek. Bu arada sekülerizm falan demişken şunu söylememde de fayda var. Bazı din adamları bilinçsizce tebliğ yapmaktan vazgeçmeli. Çoğu henüz fetvayı bile anlamamış, idrak ve kabul etmemiş insanların kol gezdiği sosyal mecralarda vaaz videolarıyla takva dayatarak kimseyi doğru yola çekemiyor olmanız şöyle dursun, birden bire karşılarına çıkıp ağır yükler yükleyerek onları daha da çok uzaklaştırıyorsunuz. Böyle bir ortamda bu işi yapmak için ayet hadis ezberlemiş olmak yetmez, çok farklı maharetler de lazım. En azından retorik bilimine hakim olmalısınız. Sonra vay efendim gençlik yoldan çıkmış, ortam bozulmuş, bunlar kıyamet alametiymiş diyince sebep olduğunuz sorunları çözmüş olmuyorsunuz..