راههای ارتباطی با گروه ایرانیان جمهوریخواه استرالیا را میتوانید از طریق لینک زیر دریافت کنید
linktr.ee/IAR.Official?utm_s…
طرح استیضاح پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، از سوی توماس مسی، نماینده جمهوریخواه مجلس نمایندگان، به کنگره ارائه شد.
مسی، هگست را به نقض اختیارات جنگی کنگره و بیتوجهی به الزامات حفاظت از جان غیرنظامیان متهم کرد. او در تشریح دلایل این درخواست، از جمله به حمله موشکی به دبستان «شجره طیبه» در میناب و شلیک سه موشک به این مدرسه که به کشته شدن ۱۶۸ شهروند بیگناه از جمله بیش از ۱۲۰ کودک انجامید، اشاره کرد.
این موضعگیری در حالی مطرح میشود که هنوز پهلوی و سلطنتطلبان خارج از کشور، بهجای محکوم کردن این فاجعه و مطالبه پاسخگویی از دولت آمریکا، در تلاش برای انکار یا کماهمیت جلوه دادن آن هستند.
وقتی حتی یک نماینده جمهوریخواه در کنگره آمریکا خواستار پاسخگویی درباره این فاجعه است، انکار واقعیت از سوی مدعیان دروغین ملیگرایی چه معنایی دارد؟
#پاينده_ایران
40
دو سال پیش از آغاز دو جنگ اخیر، حامد اسماعیلیون از ضرورت اتخاذ «راه سوم» سخن گفت و تأکید کرد که جنگ نمیتواند راهحل بحران ایران باشد. آن زمان، این موضع با موجی از حملات و تخریبها از سوی هواداران پهلوی مواجه شد.
اکنون رضا پهلوی، که طی ماههای گذشته بارها از ترامپ و نتانیاهو و حملات نظامی آنها علیه ایران حمایت و قدردانی کرده است، پس از آشکار شدن ناکامی گزینه نظامی در سرنگونی رژیم اسلامی، در چرخشی ۱۸۰ درجهای از مواضع قبلی خود، همان موضع حامد اسماعیلیون را تکرار میکند و مدعی میشود که «همواره» مدافع راه سوم بوده است.
این تغییر موضع در شرایطی صورت میگیرد که با پیروزی دموکراتها در انتخابات کنگره و کسب اکثریت در هر دو مجلس نمایندگان و سنا، موازنه سیاسی در آمریکا تغییر کرده و همزمان، بحثها درباره آینده سیاسی نتانیاهو و احتمال کنار رفتن او جدیتر شده است. در چنین فضایی، رضا پهلوی نیز بار دیگر در جهت وزش باد از موضع مخالفت با جنگ و دفاع از راه سوم سخن میگوید!
مسئله صرفاً تغییر موضع سیاسی نیست؛ بلکه تلاش برای بازتعریف و بازنویسی کارنامه گذشته بدون پاسخگویی درباره مواضع پیشین است. کسی که تا همین اواخر از مداخله نظامی حمایت میکرد، نمیتواند اکنون بدون توضیح درباره آن حمایتها، خود را همواره مخالف جنگ معرفی کند.
این تناقض متاسفانه، نشانگر دمدمیمزاج بودن یک مدعی رهبری و البته رواج شارلاتانیسم در فضای سیاسی اپوزسیون است.
#پاينده_ایران
مایلید یک کار عملی در حمایت از زندانیان سیاسی انجام دهید؟ پیشنهاد ما خرید کیفهای چرمی کارگاه #چرم_ما به مدیریت #سپیده_قلیان از طریق #بنیاد_کودک_قاسم است.
حراج کیف های چرم تولید شده در کارگاه #چرم_ما به مدیریت #سپیده_قلیان، یک قدم برای #توانمندسازی_زنان
#بنیاد_کودک_قاسم با افتخار حراج خیریهای آنلاین از مجموعهای از کیفهای چرمی دستدوز و منحصربهفرد را برگزار میکند.
این کیفهای زیبا، از چرم طبیعی گاوی و با دقت و ظرافت توسط زنان هنرمند کارگاه «چرم ما» ساخته شدهاند؛ زنانی که با هنر، تلاش و پشتکار خود برای دستیابی به استقلال مالی و ساختن آیندهای بهتر قدم برداشتهاند.
هدف این حراج، تنها فروش چند کیف نیست؛ بلکه حمایت از یک فرصت واقعی برای اشتغال و توانمندسازی اقتصادی زنان است.
تمام عواید این حراج به حمایت و توسعه پروژه «چرم ما» اختصاص خواهد یافت؛ پروژهای که تلاش میکند با ایجاد فرصتهای شغلی پایدار، به زنان نیازمند کمک کند تا با اتکا به تواناییهای خود، زندگی مستقلتری بسازند.
- کیفهای دستدوز با طرحها و رنگهای متنوع
- ساختهشده از چرم طبیعی گاوی
- فرصتی برای حمایت از اشتغال و استقلال مالی زنان
با شرکت در این حراج، شما فقط یک کیف نمیخرید؛ در ساختن آیندهای بهتر سهیم میشوید.
📅 پایان زمان حراج: ۲ دسامبر ساعت ۱۱ شب بهوقت استرالیای غربی
🔗 لینک شرکت در حراج:
zeffy.com/en-AU/ticketing/ma…
🌐 qasimcf.org
#بنیاد_کودک_قاسم #حراج_خیریه #توانمندسازی_زنان #استقلال_مالی_زنان #اشتغال_زنان #صنایع_دستی #کیف_چرم #حمایت_از_زنان
@MehdiGhatei
جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، در واکنش به شکست سنگین جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای، در پیامی مفصل به یکی از عوامل مهم این شکست اشاره کرد: جنگ با ایران و نارضایتی بخشی از افکار عمومی آمریکا از مناسبات کنونی واشنگتن با اسرائیل.
به گفته ونس، بخشی از رأیدهندگانی که در انتخابات ۲۰۲۴ به ترامپ و او رأی داده بودند، اینبار به دموکراتها روی آوردند. او چهار مطالبه اصلی این گروه از رأیدهندگان را چنین برشمرد:
۱. پایان دادن به جنگ؛
۲. تمرکز بر هزینههای زندگی و مهار تورم؛
۳. اولویت دادن به منافع آمریکا؛
۴. بازنگری در رابطه آمریکا با اسرائیل.
ونس حتی بهصراحت نوشت: «دلیل شکست ما جنگ است. رئیسجمهور هم دیشب به این موضوع اشاره کرد.»
این اظهارات از آن جهت اهمیت دارد که نشان میدهد حمایت از جنگ و سیاستهای بیقیدوشرط در قبال اسرائیل، حتی در میان بخشی از پایگاه رأی جمهوریخواهان نیز با مخالفت روبهرو شده است.
با این حال، بخشی از اپوزیسیون سلطنتطلب ایرانی همچنان با تکیه بر حمایت بیقید و شرط از راست افراطی، دفاع همهجانبه از جنگ و رقصیدن با پرچمهای اسراییل در شهرهای غربی، درکی واقعبینانه از تحولات افکار عمومی در کسورهای غربی نشان نمیدهد.
وقتی معاون رئیسجمهور آمریکا، یکی از عوامل شکست حزب حاکم را جنگ و نارضایتی از رابطه با اسرائیل معرفی میکند، این پیام را نمیتوان نادیده گرفت: همسویی با سیاستهای جنگطلبانه و جریانهای راست افراطی، لزوماً به معنای کسب حمایت افکار عمومی غرب نیست. شاید زمان آن رسیده باشد که بخشی از مخالفان جمهوری اسلامی، فاصله میان تصورات سیاسی خود و واقعیت افکار عمومی جهان را جدیتر ببینند.
#پاینده_ایران
One of the things the data analysts on our side obsessed over was "composition"—whether the electorate looked close enough to 2024 for Republicans to win. And despite polls that showed a Democrat blowout, the data kept on telling us the same story: in some states turnout was merely OK, in other states it was downright amazing, and in no state was it catastrophic. There was a genuine sense of optimism on our team: our people were showing up.
So, I asked the smartest data guy I know, does that mean we're going to shock the world? "No," he told me. "We might do better than the polls suggest. But the data is telling us that a lot of Trump/Vance 2024 voters are pissed and planning to vote for the other guys. Our voters are turning out, but they may not vote for us."
Well, that looks prophetic now. Our voters did show up. In Florida, for example, the electorate was 9 points more Republican than Democrat, just a couple points worse than 2024. Undoubtedly there were places we could have done better on turnout. But the main problem is not turnout. The main problem is that many people who voted for Trump/Vance in 2024 voted for Democrats in 2026.
There will be a lot of infighting and arguing over what happened and why that is. One of the pollsters I really respect told me that our economic messaging wasn’t sharp enough down the stretch. I’m sure that’s true.
But the real reason we lost is obvious to almost everyone.
Another pollster—one of the smartest people I know in politics, told me yesterday we’d lose the generic ballot by 13 points. I felt negative going into Tuesday, but even I was shocked by this. In his polling, he saw that a lot of Trump 2024 voters were angry and planning to vote for Democrats. He asked those voters who had abandoned us what would cause them to come back on our team. The top four answers, accounting for nearly all of the responses were:
1) End the war
2) Focus on cost of living/inflation
3) Put America First
4) Change our relationship to Israel
Our voters showed up. And the above four reasons are why many of them voted for Democrats. This is according to a pollster who nailed the results. While many spent Monday attacking Rachel Campos Duffy for calling for a diplomatic resolution to the conflict, it turns out her political advice was sound. (She’s also a great person.)
In the next few months, there's going to be a lot of gaslighting. Expect to hear any number of establishment politicians say the solution to our woes is amnesty. I'm open to the idea that we should change enforcement—by focusing more on businesses that hire illegal labor, for instance. But anyone pushing amnesty is lying to you.
The reason we lost is the war. The president himself said so last night.
If you'd like to argue it was worth it, that losing the Senate for the next 6 years was worth it, then do so. Argue it was a worthwhile cost to pay. Agree or disagree, that's at least honest.
But everyone knows why we lost. And any honest conversation about where we go from here must start there.
I remain hopeful about our country. To the people who are pissed off and want to say, “I told you so”: you’re right, you did tell us so. Take that energy into electing Republicans who share your worldview. To the people who are just pissed at the results, you should be. Let’s take that anger and get back to the work of saving our country.
درگذشت #حمید_علیدوستی فوتبالیست قدیمی و انسانی فرهیخته اندوه بزرگی بر جانهای ایرانیان بر جای گذاشت. تسلیت به #ترانه_علیدوستی دختر آزاده و شجاع ایران.
#زن_زندگی_آزادی
تاکر کارلسون پادکستر معروف آمریکایی مدعی است نتانیاهو برای حمله گسترده به ایران، حتی با احتمال استفاده از سلاح هستهای علیه تأسیسات زیرزمینی «کوه کلنگ»، بر دولت ترامپ فشار میآورد.
به باور نویسنده، انگیزههای سیاسی نتانیاهو، تلاش برخی متحدانش در دولت آمریکا برای ازسرگیری جنگ و بنبست مذاکرات، خطر یک تصمیم فاجعهبار را افزایش داده است.
پیامدهای چنین حملهای میتواند فراتر از ایران باشد: آلودگی رادیواکتیو در منطقه، بحران در بازارهای جهانی انرژی و افزایش خطر گسترش جنگ هستهای.
بااینحال، هنوز مسیر دیپلماسی بسته نشده است. جیدی ونس و استیو ویتکاف، بنا بر این روایت، معتقدند امکان توافق با تهران وجود دارد و ادامه جنگ به سود هیچیک از طرفین نیست.
هشدار اصلی این یادداشت آن است که حمله هستهای نهتنها بحران ایران را حل نمیکند، بلکه میتواند جهان را به سوی فاجعهای جبرانناپذیر سوق دهد. باید پیش از هر تصمیم نظامی، فرصت دیپلماسی را جدی گرفت.
#نه_به_جنگ
Under pressure from Israeli prime minister Benjamin Netanyahu, the Trump administration may be within days of launching a nuclear strike on Iran. The target would be Pickax Mountain in central Iran, where Israeli intelligence claims the Iranian government has restarted its nuclear enrichment program. No conventional weapon in the American arsenal can penetrate 300 feet of solid granite to destroy the tunnels where enrichment is supposedly taking place. The only military option is a nuclear strike. Netanyahu has been pushing hard for one. “Bibi calls Trump about it every day,” says an informed observer.
Netanyahu is cornered and desperate. After last week’s election results, he can’t form a government unless Trump intervenes directly in Israeli politics and brokers a deal with other parties that gives Netanyahu 61 seats in the Knesset. Otherwise, he is out as prime minister and on his way to ignominy, investigations and possibly jail. Netanyahu must stay close to Trump. He needs this war.
To that end, he’s applied maximum pressure to his closest allies in the administration, including Secretary of Defense Pete Hegseth and CENTCOM commander Brad Cooper. Both oppose a negotiated settlement to the war they’ve so grievously mismanaged; both are pushing to restart major combat operations. Secretary of State Marco Rubio and CIA director John Ratcliffe are also following Netanyahu’s lead, as are leaders of the Democratic Party. In a recent meeting on the subject, former president Barack Obama said he opposes the current Iran peace deal being drafted in Doha.
The rest of America’s longtime allies in the Middle East are terrified by the prospect of more war. On September 27th, Netanyahu flew secretly to Abu Dhabi to enlist the UAE in his lobbying effort for a final attack on Iran. The Emiratis refused. After eight months of conflict, Gulf economies are teetering. So are global energy and fertilizer markets. They won’t recover soon. Globally, there are a total of about 850 supertankers used to transport oil from producers to the rest of the world. In October alone, 11 of them were badly damaged in Hormuz. At this pace, a global depression is imminent. A nuclear strike would radically accelerate the destruction. Fallout from a ground explosion at Pickax Mountain would contaminate the Persian Gulf, poisoning the water supply for 100 million people.
And those are just some of the immediate consequences for the region. The rest of the world is every bit as exposed. No country other than the United States has ever used a nuclear weapon in war. Some would like to. An American nuclear attack on Iran would set a new precedent. The Russians have already told at least two other governments that an American nuclear strike on Iran would free them to use nuclear weapons against Ukraine. Pakistan and India would be tempted to do the same against each other, as would North Korea against Seoul. After the first nuclear strike, World War Three is inevitable. That war would be short and final.
We’ve been sleepwalking toward this moment for months. Since February, the administration has quietly rewritten America’s nuclear doctrine to make first use of so-called “battlefield nukes” easier and therefore more likely. No one in Washington in either party seems bothered by this. Now we’re on the brink of it.
Close observers say Trump is likely to decide by next weekend whether or not to use nuclear weapons. That would be November 7, six days from now. To his credit, he’s hesitating. At the moment, Trump is listening to his vice president, JD Vance, and to his envoy and friend Steve Witkoff, both of whom argue a deal with Iran can be made.
They’re right, though it won’t be simple. The Iranians are famously frustrating to negotiate with under any circumstances, and elements of that government have become more radical since Ayatollah Ali Khamenei and his family were killed in February. After decades of isolation, even relatively moderate Iranian leaders seem confused by how decisions are made in the West. (There is a widespread belief in Tehran, for example, that the United States government controls Israel.) But overall, people who have spoken to decision-makers in Iran say there is consensus there that more war is bad for everyone and a deal is worth making.
One group that hasn’t been consulted so far is the global population — the hundreds of millions of people who will be killed along with their children if Trump is pushed by Netanyahu into launching a nuclear strike next week. Now would be the time for them to speak up.
در روزهای اخیر، مارک کارنی، نخستوزیر کانادا، در جریان دیدار رسمی شیخ خالد بن محمد بن زاید آل نهیان، ولیعهد ابوظبی، در اتاوا، با صدور بیانیهای مشترک، مالکیت ایران بر جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک را «اشغال» توصیف کرد و خواستار پایان آن شد.
این اقدام مداخلهجویانه و غیرمسئولانه دولت کانادا را بهشدت محکوم میکنیم. جزایر سهگانه بخش جداییناپذیر و تاریخی قلمرو سرزمینی ایران هستند و هیچ بیانیه سیاسی یا ادعای یکجانبهای نمیتواند واقعیتهای مورد استناد ایران را تغییر دهد. حمایت یک کشور ثالث از ادعاهای پوچ ارضی امارات متحده عربی، اقدامی مغایر با اصل عدم مداخله در امور کشورهاست.
همانگونه که ادعای ترامپ برای تبدیل کانادا به پنجاهویکمین ایالت آمریکا مسخره و فاقد هرگونه مبنای تاریخی و حقوقی است، حمایت مارک کارنی از ادعای بیاساس امارات درباره جزایر سهگانه ایرانی نیز مضحک و فاقد وجاهت قانونی و اعتبار بینالمللی است.
#پاينده_ایران
#نه_به_جمهوری_اسلامی
آیا رؤیای نشاندن پهلوی بر تخت و تاج، آنقدر ارزش دارد که برای رسیدن به آن، بمباران کارخانهها، نابودی سرمایههای ملی و کشتار مردم بیگناه را توجیه کنید؟
شما که ادعای ایراندوستیتان گوش فلک را کر کرده، چگونه در برابر حمله به سرزمین و مردم خود سکوت میکنید یا برای آن توجیه میتراشید؟
شرم کنید و دست از سر این مردمِ بیپناه و درمانده بردارید. ایران، ملک شخصی هیچکس نیست که برای رسیدن به قدرت، بهای جاهطلبیتان را با جان و زندگی مردمش بپردازید.
از تصویر خمینی روی ماه و هالهٔ نور احمدینژاد در سازمان ملل تا ادعای «فرّه ایزدی» برای رضا پهلوی؛ گویی بلاهتِ شیفتگان استبداد تکرار میشود و فقط نام مستبدان تغییر میکند.
هر دوره، خرافهای تازه در لباسی جدید برای فریب افکار عمومی عرضه میشود. تراژدی واقعی آنجاست که سرنوشت یک ملت، بهجای عقلانیت، برنامه و پاسخگویی، به چنین خزعبلاتی گره بخورد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#پاينده_ایران
رضا پهلوی، پس از کد QR، وعدهٔ صدها هزار ترمینال استارلینک، ادعای ریزش ۱۶۰ هزار نیروی نظامی و راه اندازی وبسایت «ایران رو پس میگیریم»، حالا با بات تلگرامی و درخواست ثبت اطلاعات معترضان بازگشته است.
وجه مشترک این طرحها چیست؟ تبلیغات گسترده، وعدههای بزرگ و نبود دستاورد ملموس و قابل ارزیابی.
پرسش روشن است: چرا پیش از معرفی طرحی تازه، گزارشی شفاف از نتایج طرحهای قبلی ارائه نمیشود؟ اطلاعات مردم با چه هدفی جمعآوری میشود و چه تضمینی برای حفظ حریم خصوصی آنها وجود دارد؟
اعتماد عمومی با شعارهای تازه به دست نمیآید؛ با عملکرد، شفافیت و پاسخگویی به دست میآید. نمیتوان هر بار وعدهای جدید مطرح کرد، از مردم انتظار همراهی داشت و دربارهٔ نتایج گذشته سکوت کرد.
مردم مستاصل ایران به شوهای تبلیغاتی بیشتر پهلوی نیاز ندارند؛ به پاسخگویی و نتیجهای قابل سنجش نیاز دارند. جمعآوری اطلاعات معترضان، میتواند با خطرهای امنیتی فراوانی برای مردم همراه باشد.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#پاينده_ایران
دیوید بارنیا، رئیس پیشین موساد، جزئیات تازهای از عملیات اسرائیل علیه رژیم اسلامی فاش کرده است. موساد در بامداد جنگ ۱۲روزه، بهعمد ویدئویی رسمی از مأموریت عوامل خود در داخل ایران منتشر کرد تا با ایجاد فشار بر دستگاههای امنیتی، برهم زدن تمرکز آنها و درگیر کردنشان در موجی از بازداشتها؛ به حفاظت از عوامل موساد در داخل ایران کمک کند.
معنای تلخ این اعتراف آن است که به خطر افتادن جان هزاران شهروند ایرانی، از جمله معترضان، بخشی از محاسبات عملیاتی موساد برای حفظ عوامل خود بوده است؛ هزینهای انسانی که مردم ایران باید آن را بپردازند.
با وجود انتشار چنین اظهاراتی از سوی مقامهای اسرائیلی و تهدید مقامات آمریکایی برای برگردندان ایران به عصر حجر، سلطنتطلبان همچنان به اسرائیل و آمریکا به چشم منجی مینگرند و از آنچه «عموهایشان» انجام دادهاند، دفاع میکنند.
پرسش اساسی اینجاست: چگونه میتوان قدرتهایی را ناجی مردم ایران دانست، وقتی منافع و ملاحظات امنیتی خود را بر جان و امنیت همان مردم مقدم میدانند؟
هنگام تجاوز به ایران، بیانیهها در حمایت از حمله نظامی یا به گفته ایشان «کمکی که در راه بود» صادر میشوند؛ در برابر کشتهشدن کودکان بیگناه میناب و لامرد، تخریب زیرساختهای کشور و آسیب شدید به دهها فرودگاه ایران، سکوتی سنگین از سوی رضا پهلوی حاکم است؛ اما همین که فرودگاه ریاض آسیب میبیند، ناگهان ادبیات عوض میشود، احساسات فوران میکند و دستگاه همایونی قلم به دست میگیرد تا مراتب تأسف و محکومیت خود را اعلام کند!
آدم ناخواسته به این فکر میافتد که آیا جان انسانها چنین تفاوتی دارد، یا ارزش بیانیهها را میزان منافع و حمایتهای مالی تعیین میکند؟ اگر پای پول و مصلحت در میان نیست، این تفاوت فاحش در حساسیت و واکنش را چگونه باید توضیح داد؟
البته برای محکومکردن حمله به فرودگاه ریاض نیازی به توجیه نیست؛ حمله به زیرساختها و به خطر انداختن جان شهروندان بیگناه، هر جا که باشد، محکوم است. اما کسی که برای یک فرودگاه اشک قلم میریزد و در برابر خون هموطنان و ویرانی زیرساختهای ایران سکوت میکند، باید پاسخ دهد که این معیار دوگانه از کجا میآید.
مگر اینکه به باور ایشان، مردم ایران رعیت درجهچندماند که جانشان ارزش یک بیانیه همایونی را هم ندارد! یا دستگاه همایونی فقط آنجا احساس مسئولیت میکند که منافعش اقتضا کند.
بیانیهدادن برای ریاض و سکوت در برابر ایران، بیش از آنکه همدردی با یک ملت باشد، آزمونی برای سنجش صداقت مدعیان دروغین ملیگرایی است؛ آزمونی که پاسخ آن را نه با کلمات پرطمطراق، بلکه پیشتر با سکوت معنادار خود دادهاند.
#پاينده_ایران
#نه_به_جمهوری_اسلامی
9
211
در حالی که مردم ایران زیر فشار بحرانهای عمیق اقتصادی و اجتماعی کمر خم کردهاند و سایه سنگین جنگ و ناامنی بر سر کشور گسترده شده است، حکومت بهجای مدارا با شهروندان و تلاش برای کاهش رنج و نگرانی آنان، همچنان بر طبل سرکوب میکوبد. از زندانی کردن استاد دانشگاه و شلاق زدن خواننده زن گرفته تا پلمب کافهها و مراکز خرید به بهانه بدحجابی، گویی اولویت حاکمیت نه حل بحرانهای کشور، بلکه تشدید فشار بر جامعه و محدودتر کردن آزادیهای فردی است.
به تعبیر دکتر حاتم قادری، این حکومت با ناکارآمدی گسترده و رفتارهای خودویرانگرانهاش، بیش از هر نیروی دیگری به تضعیف و تخریب خود مشغول است. حکومتی که بهجای شنیدن صدای مردم، به سرکوب آنان پناه میبرد، عملاً سرمایه اجتماعی خود را فرسودهتر میکند و شکاف میان خود و جامعه را عمیقتر میسازد. گویی بزرگترین دشمن چنین حکومتی، پیش از هر چیز، عملکرد و تصمیمهای خود آن است.
#نه_به_جمهوری_اسلامی
#مصطفی_مهرآیین
اثر “بیدار” جدالی است بین دو تفکرِ موافق و مخالفِ حُکمِ اعدام، حُکمی که در هر جای دنیا هم که باشد میتواند به اشتباه صادر شود و هرگز نمیتواند اشتباه خود را جبران کند.
تقدیم به تمام کسانی که در هر نقطهای از جهان به خاطر آزادی جانشان را از دست دادند، با احترام به تمامِ خانوادههای داغدار.
نام اثر: #بیدار
کلام و اجرا: توماج
ضربآهنگ SajjadSearch
طراحِ جلد: Annaki
بنویس #نه_به_اعدام
youtu.be/Ck8wXpsK6Uw
#تمدن_ایران برای اثبات عظمت خود به تأیید غرب و امثال مارکو روبیو نیاز ندارد. همانقدر که یونان باستان بخشی از میراث بشری است، ایران هخامنشی نیز با تاریخ، فرهنگ و دستاوردهای تمدنی خود بخشی افتخارآفرین از تاریخ جهان است. تقلیل تاریخ به دوگانهی «غرب متمدن» و «ایرانیِ مهاجم»، نه دفاع از تمدن، که مصادرهی تاریخ برای توجیه هژمونی آمریکایی است.
شاید اینگونه سخنان سیاستمداران غربی تلنگری برای اپوزسیون سلطنتطلب باشد که ماهها در خیابانهای شهرهای غربی از عموهای اسراییلی و آمریکاییشان تشکر کردند و برای بمباران ایران التماس میکردند!
#پاينده_ایران
America was formed by a civilization that has persisted for thousands of years and which must persist for thousands more.
It was the Civilization of Athens and Rome that transformed an infant seaboard republic into a continental empire.
2
109
خسته نباشید به شما جناب آقای غفوری و همه کسانی که در احقاق حقوق شهروندی قربانیان شکنجه ساواک تلاش کردند و علیرغم تخریب و هجمه مجازی سلطنتطلبان از این حق شهروندی خود عقبنشینی نکردند.
#نه_به_استبداد
۱/ 🗞️ #خبر_فوری: رای دادگاه فدرال آمریکا در یک مرحله بسیار مهم از پرونده شکایت سه تن از #پرویز_ثابتی به اتهام #شکنجه در #ساواک، به نفع شاکیان صادر شد. 👨⚖️
در این #عصرانه با الا متیوز، یکی از وکلای تیم شاکیان @CJA_News و حسن داعی @IranianForum گفتوگو کردم:
youtu.be/YBiWBstqIw8
بسیاری از کسانی که قربانی شکنجههای ساواک، از جمله پرویز ثابتی و همکارانش، شدهاند، یا دیگر در میان ما نیستند یا امروز دوران کهنسالی خود را سپری میکنند. اهمیت این دادگاه در آن است که نشان میدهد حتی با گذشت نزدیک به پنج دهه از جنایات ساواک، از جمله شکنجه، سرکوب و آزارهای جسمی و روانی علیه مردم ایران، همچنان امکان پیگیری قضایی مسئولان این جنایات وجود دارد و گذشت زمان لزوماً به معنای فرار از عدالت نیست.
این پرونده همچنین پیامی روشن برای کسانی دارد که امروز در ایران به شکنجه، سرکوب، زندانی کردن و آزار هموطنان خود مشغولاند: قدرت و موقعیت کنونی نمیتواند تضمین کند که در آینده از پاسخگویی در برابر قانون مصون بمانند. ممکن است روزی شرایط تغییر کند و کسانی که امروز به حقوق و آزادیهای مردم تجاوز میکنند، در برابر دادگاه قرار گیرند و بابت اعمال خود پاسخگو شوند.
از این منظر، خبر رسیدگی قضایی در آمریکا به شکایتهای مطرحشده علیه پرویز ثابتی، با وجود گذشت نزدیک به پنجاه سال از وقایع مورد ادعا، برای شاکیان و قربانیان سرکوبهای ساواک اهمیت ویژهای دارد. این روند یادآور این حقیقت است که مطالبه عدالت و پاسخگویی، حتی پس از گذشت دههها، میتواند همچنان زنده بماند و پیگیری شود.
The alleged “chief torturer” for the deposed Shah of Iran is a step closer to trial for human rights abuses after a Florida federal judge rejected his demand to halt a lawsuit brought by three former political prisoners.
Parviz Sabeti, who was reported last year to have lived in a quiet upscale central Florida community, is accused of being the former head of Savak, the shah’s secret police and intelligence agency.
theguardian.com/us-news/2026…
اعدام #عليرضا_سپاهى و #عليرضا_رئيسى، دو جوان بازداشتشده در جریان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ در اصفهان، بار دیگر ماهیت سرکوبگرانه و بیرحمانه دستگاه قضایی رژیم اسلامی را در برابر چشم جهانیان آشکار کرد.
این دو جوان در پرونده موسوم به #میدان_علیخانی که در ارتباط با اعتراضات مردمی و درگیریهای آن روزها تشکیل شد، با اتهاماتی سنگین از جمله «محاربه» و «افساد فیالارض» به اعدام محکوم شدند. گزارشهای متعدد نهادهای حقوق بشری از شکنجه، اخذ اعترافات اجباری، محرومیت یا محدودیت شدید در دسترسی مؤثر به وکیل، برگزاری جلسات غیرعلنی و نقض آشکار ابتداییترین حقوق متهمان حکایت دارد؛ مواردی که مشروعیت چنین احکامی را بهطور کامل زیر سؤال میبرد.
اعدام این دو جوان در بامداد ۱۳ مهر ۱۴۰۵، اقدامی شرمآور و قرونوسطایی و نمادی آشکار از بیاعتنایی به حق حیات و ابتداییترین موازین عدالت و حقوق شهروندی مردم ایران است.
ما اعدام علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی را بهشدت محکوم میکنیم. جان انسانها نباید ابزار سرکوب سیاسی باشد و دستگاه قضایی نباید به بازوی اجرای احکام مرگ برای خاموش کردن اعتراضات مردمی تبدیل شود.
هیچ حکومتی نمیتواند با طناب دار، صدای جامعهای را برای همیشه خاموش کند.
#نه_به_اعدام
#نه_به_جمهوری_اسلامی
سعید قاسمینژاد در توییتی اخیر، از تحریم ایرانخودرو و سایپا ابراز خرسندی کرده و این تصمیم را «عالی» توصیف کرده است؛ تصمیمی که به گفته او، سالها برای تحقق آن تلاش کرده است. او همچنین خواستار گسترش تحریمها به سایر خودروسازان و قطعهسازان و حتی شرکتهای مرتبط با صنعت خودروسازی ایران شده است.
این نگاه، از آن جهت قابل نقد جدی است که پیامدهای چنین تحریمهایی الزاماً متوجه مقامات و ساختارهای حکومتی نمیشود، بلکه میتواند مستقیماً زندگی و معیشت صدها هزار شهروند عادی ایرانی را تحت تأثیر قرار دهد.
ایرانخودرو و سایپا، در مجموع، حدود ۱۰۸ تا ۱۱۰ هزار نیروی مستقیم در مجموعههای خود دارند. این افراد شامل کارگران خطوط تولید، تکنسینها، مهندسان و کارکنان اداری هستند و هر یک از آنها مسئول تأمین معاش یک خانوادهاند. با تشدید تحریمها، دسترسی به قطعات و مواد اولیه دشوارتر میشود، هزینه تولید افزایش مییابد، تولید کاهش پیدا میکند و احتمال کاهش شیفتهای کاری، تعدیل نیرو و بیکاری افزایش مییابد.
پیامدهای این وضعیت نیز به کارکنان مستقیم این دو شرکت محدود نخواهد ماند. صنعت قطعهسازی، حملونقل، خدمات پس از فروش و مجموعه بزرگی از کسبوکارهای وابسته به صنعت خودرو نیز از کاهش تولید و اختلال در فعالیت این شرکتها آسیب خواهند دید. برآوردهای پیشین نیز از اشتغال غیرمستقیم صدها هزار نفر در زنجیره گسترده صنعت خودرو حکایت داشته است.
برای مردم عادی، نتیجه چنین سیاستی میتواند کاملاً ملموس باشد: کاهش عرضه خودرو، افزایش قیمت، افزایش هزینههای حملونقل و تشدید فشار تورمی. افرادی که سالها برای خرید یک خودروی معمولی پسانداز کردهاند، ممکن است با افزایش بیشتر قیمتها عملاً از خرید آن بازبمانند. در سوی دیگر، کارگر یا کارمندی که درآمدش به فعالیت این کارخانهها وابسته است، با خطر از دست دادن شغل و به خطر افتادن معیشت خانواده خود مواجه خواهد شد.
این افراد را نمیتوان با ساختار سیاسی یا مقامات ارشد یکسان دانست. آنها کارگران، تکنسینها، مهندسان و کارمندانی هستند که خود نیز در شرایط دشوار اقتصادی کشور زندگی میکنند و مانند میلیونها ایرانی دیگر، هزینه تورم و کاهش قدرت خرید را میپردازند.
ادعای اینکه «تحریم فقط به حکومت ضربه میزند» نیز با تجربه سالهای گذشته سازگار نیست. در عمل، فشار اقتصادی بر صنایع کلیدی میتواند پیامدهایی گسترده برای جامعه داشته باشد. در حالی که برخی مدیران، صاحبان قدرت و شبکههای برخوردار از منابع و ارتباطات ممکن است امکان دور زدن محدودیتها یا دسترسی به منابع جایگزین را داشته باشند، کارگر خط تولید چنین گزینههایی در اختیار ندارد.
بنابراین، ابراز خوشحالی از تحریم شرکتهایی که بخش قابلتوجهی از اشتغال صنعتی کشور و زنجیرهای گسترده از فعالیتهای اقتصادی را پشتیبانی میکنند، در نهایت میتواند به معنای پذیرش پیامدهایی مانند بیکاری دهها هزار نفر، افزایش هزینه زندگی میلیونها شهروند و تشدید فشار اقتصادی بر طبقات متوسط و پایین جامعه باشد.
اگر هدف، بهبود شرایط زندگی مردم و فراهم کردن زمینه برای آزادی و رفاه بیشتر است، سیاستی که هزینه اصلی آن را کارگران، کارکنان و خانوادههای آنها پرداخت میکنند، دشوار است بتواند به چنین هدفی منجر شود. تحریمهایی از این دست، پیش از آنکه لزوماً ساختار قدرت را تضعیف کنند، میتوانند بار اقتصادی سنگینتری بر دوش مردمی بگذارند که کمترین نقش را در تصمیمگیریهای سیاسی دارند.
#زن_زندگی_آزادی
#پاينده_ایران













