انقدر تعداد استریت‌ها کم شده و در اقلیت قرار گرفتن که بنظر می‌اد اونایی که باید پرچم جدا داشته باشن ماییم.
نمیدونم چه اندازه درست یا غلط باشه؛ولی ذوق و شوقِ آدم‌ها برام مهمه.
ذوق و شوق‌شون از دیدار و بودن کنارم مهمه. اگه توی سختی و درد و رنجی من صبورم کنارت ولی اگه دیدن من لحظه‌ای لبخند نمی‌تونه رو لبت بیاره، شک کن به حسی که به من داری.
دو روزه دوتا بچه گربه تو تهویه بیمارستان جا به جا میشن، وسط سی تی مریضی که واقعا رو به موته یکی از بالا سرش میگه میو میو میو میو:)))
از لحظه‌ای که بیدار شدم دارم فکر می‌کنم چطوری به موهام برینم. رنگ، کوتاهی یا تقدیرش دکر چه میتوان باشد؟
بعد ورزش رسیدم خونه، دیدم پروتیین خاص و سریعی نیست، نصف ظرف ماست رو برای ۲۰گرم پروتیین خوردم:)) راضیم از خودم.
با کت و شلوار که می‌رم سرکار، حس اون پسر دبیرستانی‌هایی که با کت، کوله می‌ذاشتن رو دوششون رو درک می‌کنم. واقعا نیازه. واقعا در اون لحظه نگاه مردم مهم نیست.
چشم‌هامو می‌بندم و تصور می‌کنم آسودگی در آغوشت بودن رو؛ چشم‌های سیاه و نگاه نازنینت. ما چه خوشبخت بودیم در این گوشه‌ی پرت افتاده در انتهای جهان.
متاسفانه حسودم و حسودیمم پنهان نمی‌کنم. مردی روز جمعه، روز خانواده با دوستاش رفته بیرون، پیام صادقانه من:
