یه پارتنر هم ندارم شب که خسته از سر کار برگشتم، با حرص برام تعریف کنه که رژش اون رنگی که میخواسته نشده، گربهی تو خیابون محلش نداده و سایز لباس مورد علاقهش تو آنلاینشاپ تموم شده؛ من هم با آرامش بگم طوری نیست عزیزم :))
قبلاً هم گفتم، باز هم میگم؛ جمهوری اسلامی یکی رو با گلوله میکشه و یکی رو با ترویج تعصب و افراطیگری مذهبی. سوگند رو پدرش نکشت، سیستمی کشت که چنین افرادی رو پرورش میده و پشتشون میایسته.
اولین بار که میخواستم با دختر مورد علاقهام حرف بزنم، یه کارت تلفن ۲ هزار تومنی خریدم که از باجه زنگ بزنم خونشون و خودش گوشی رو برداره. همون لحظه یه رهگذر کارتمو قرض گرفت و کل اعتبارشو تموم کرد :)) الان دلم برای همون جنس از ذوق ساده برای حرف زدن با یه آدمی، بدجور لک زده.
طرف فقط همکارمه، ولی یه جوری صدا میزنه «مانی جون» که انگار صمیمیترین دوستمه. شاید بگید اداییام ولی آره، من دوست دارم تو محیط کار فامیلیمو صدا بزنن و با این حجم از نزدیک بودن اصلاً حال نمیکنم.