آوانگارد|معرفی، بررسی و خرید کتاب

دیشب با دوستانم قراری داشتیم، رفتم جای همیشگی مان، کافه‌ی یک اتفاق ساده، پیش #مجید_برزگر. خودش نبود. دیر آمد. طبق معمول، رسیده‌نرسیده، شیطنتش روشن شد و داشت با آب‌وتاب از یک ماجرای صنفی می‌گفت و خانه‌ی سینما، و سودای فیلم تازه‌اش و ذهنِ روشنش کشید و آمد و رسید به ممنوع شدن و جمع‌آوری کتاب‌هایش. داشت می‌گفت: «آره گفتن جمع کن... آخه کتاب به این خوبی. اونم دوتا» وسطِ کافه‌ی شلوغ کایلو، سگش هم می پلکید و آدم‌ها می آمدند و می‌رفتند، مجید داشت می‌گفت و می گفت که ناگهان همان‌جور نشسته، صدایش ریخت. سکوت آمد. انگار عبدالباسط در شرحِ آخرالزمان باشد، همان‌جور مویه در کلمات، که خورشید تاریک می‌شود و کوه‌ها همچون پنبه در باد خاکستر می‌شوند. از دی‌ماه گفت و آنچه به چشم دیده، از دستیار و رفیقش #جواد_گنجی گفت و کیسه‌های سیاه. بی حرف، نگاهم کرد و گفت پرونده‌ی «سکوت» ات چی شد، متنم حاضره ها! مجله در راهِ چاپ بود و صفحات بسته، چی بگم به مجید. چشم‌هاش مثلِ دو اورانوسِ قرینه، همان‌جور براق، گفت متنم خیلی خوب شده، بدم؟ گفتم بده آقا بده. و در ذهنم مشغول جا باز کردن در صفحات مجله‌ای آماده بودم، کیپ به کیپ پر. شب‌تر، فرستاد. تیتر زده بود: میانه‌ی اجبار و امکان درست در شرحِ وضعیتِ همان‌چه همه در آن آویزانیم، و در پی عنوانِ پرونده که هست: سکوت، وقتی که صدا می‌شکند. ورودیِ بخش را با اثرِ شگفت مجتبای طباطبایی و متنِ مجید را با نقاشیِ سارای کشمیری، که پیکره‌ای را رویِ الیافِ گیاهی آورده و جای دهانش شکافی‌ست یا حاوی سکوت، یا راوی صدا، همراه کردم. پرونده‌ی سکوت با نوشته‌ی تازه‌ام آغاز می‌شود، نوشته‌ام: «پرنده در باد می‌خواند». اثرِ سمانه مطلبی را کنارش کار کردم. خیلی دقیق است راجع به سکوت. شرحِ کلماتِ بال‌بال‌زننده در سینه. رفتم به هیاهوی لالیگا افتادم جلوی تلویزیون. با هدفون. وقتی بازیکن ها به هم پاس می‌دادند، در تمامِ شب، در گوشم صدایِ استادم #محمد_ایوبی زنگ می‌زد که همیشه می‌نوشت: یا بمیر یا بنویس نویسنده!

وقتی قهرمان از افسانه به واقعیت آورده می‌شود، زندگیِ انسانی و زوالِ عمر برجسته می‌شود. دورانِ ما دیگر دورانِ غرشِ خدایان در آسمان نیست. رعد و برق از پنجره‌یِ هواپیما به‌وضوح همه‌چیز را روشن می‌کند و در این نورِ شدید، داغِ پسران در سپهرِ باباهایِ سرگردان، «کجایی»گویان، اثبات می‌کند خاک در فقره‌یِ بی‌بازگشتِ قهرمانانِ خفته در خود، سرد نمی‌شود و قصه دراز است. خیلی دراز. * نوشته ام راجع به موضوع منجی، در پوشه ای با نامِ بازگشت قهرمان. ماهنامه #تجربه شهریور ۱۴۰۵ شماره ۴۹ متن کامل در کانال تلگرامم #برداربخوان t.me/salehtasbihichannel