مانی‌ب

واژه زیبایی در روان‌شناسی رشد وجود دارد: «تقصیر من نیست، اما مسؤولیت من هست» فرض کنید صبح یک روز پاییزی، یک خرس سیاه باغچه خانه‌تان را بهم زده و گل‌ها و بوته‌هایی را که با عشق کاشته‌اید شکسته است. یا یک مربی مهدکودک، با روان طفل شما بازی کرده است. یا یک خوک نارنجی، یک دیکتاتورزاده، یک جنایتکار جنگی، مدرسه‌ها و خانه‌ها و کارخانه‌ها و شفاخانه‌ها را به خاک و خون کشیده است. و چه زیبا است واژه شفاخانه! در همه این موارد، شما مقصر نیستید، ولی مسؤولید. مسوول شفای آنچه آسیب دیده: گلی که از خاک بیرون کشیده شده، کودکی که مضطرب است، و مرزی که مورد تجاوز قرار گرفته است. مسؤولید و مسؤولیم برای آینده‌ای که برای گل، کودک و امنیت کشور می‌خواهیم. مذهبی یا غیر مذهبی، چپ یا راست، غربگرا یا غرب‌ستا یا غرب‌ستیز، ما مردم ایران گاه ضعیف بودیم، گاه خشمگین و ناامید، گاهی هم گول خوردیم. شاید کمی مقصر بودیم، شاید نبودیم. اما همه در برابر امنیت کودکان میناب و لامرد و تات و تهران و اندیکا مسؤولیم.

ایران سال‌های سختی رو پشت سر گذاشته و سال‌های سختی هم در پیش داره. اما اگر از این معرکه جنگ، پیروز و دست‌نخورده (هم از نظر نظام و هم از نظر جغرافیا) خارج بشه، چند اتفاق مهم می‌افته: ۱. نظامی‌ها و مرزبانان از بیرون احساس امنیت بیشتری می‌کنن و به توان خودشون باور پیدا می‌کنن. حتی ممکنه سرمایه‌گذاری روی توان داخلی موشکی، دریایی و هوایی، نسبت به استراتژی منطقه‌ای اولویت پیدا کنه. (بازه: ۱ تا ۵ سال) ۲. از داخل، حکومت حس اقتدار می‌کنه و حکومت مقتدر معمولاً با مردم بهتر رفتار می‌کنه. (بازه: ۵ تا ۱۰ سال؛ نمونه پیشین: دوره بعد از جنگ هشت ساله از ۷۲ تا ۹۰) ۳. ایران نسبت به منطقه عملاً حق وتو پیدا کرده و می‌تونه در برابر فشارهای خارجی از ابزار تهدید متقابل استفاده کنه. تو سال‌های تحریم، ایران اهرم مقابله نداشت؛ الان داره. این رو می‌شه به سادگی به مزیت اقتصادی تبدیل کرد؛ کشورهایی که با ایران تخاصم آشکار دارن، برای عبور از تنگه هزینه بیشتری خواهند داد. (بازه: از امروز تا هر زمان که حاکمیت یکپارچه ایران برقرار باشه) ۴. کاهش فساد: حکومتی که مجبور نباشه باج بده و بتونه با آرامش صادرات انجام بده، دیگه نیازی به بازار سیاه نداره. در نتیجه قدرت بازار سیاه روی سیاست ایران کم‌رنگ می‌شه. (بازه: ۵ تا ۱۰ سال) در این میان، حداقل ۲ سال سخت پیش رو هست؛ فشارهای ترامپ، زخم‌های مداوم اسرائیل و تسویه‌حساب‌های داخلی ادامه داره. به یک فراموشی ملی نسبت به اتفاقات دو سال اخیر و ترمیم زخم‌ها هم نیاز داریم. درد بازسازی هم هست، ولی معمولاً بازسازی با رونق اقتصادی همراهه، پس قابل‌تحمل‌تره. ایران اگر از این معرکه جان سالم به در ببره، مهمترین چیزی که تا بحال نداشت رو به دست میاره: بازدارندگی و توسری خور نبودن.