Michał Świerczewski

Gdybym mógł cofnąć czas i być Michałem Kuleszą, zrobiłbym 25 województw. Nie z sentymentu, tylko z rachunku. Kraj pokryty siatką silnych średnich miast daje ludziom szpital, szkołę i pracę bez przeprowadzki do metropolii. Taką siatkę odziedziczyliśmy po PRL. Od lat 90. sami ją rozmontowujemy. W rozmowie z Remigiuszem Okraską dla Nowego Obywatela tłumaczę, dlaczego model polaryzacyjno-dyfuzyjny nie zadziałał nigdzie i nigdy. Metropolie zasysają z prowincji ludzi i kapitał, a korzyści rozlewają się najwyżej na przedmieścia. Robię czasem brutalne ćwiczenie: co, jeśli nic nie zrobimy? Za dekadę mniejsze samorządy zaczną się sypać. Szpital przestanie wypłacać pensje, szkoła zamknie się z braku pieniędzy. Części małych miasteczek już nie uratujemy. Gra toczy się dziś o miasta stutysięczne, bo to one utrzymują szpitale i szkoły dla całej okolicy. Mówimy też, co robić. Deglomeracja z głową, a nie na rympał, jak z Ministerstwem Przemysłu w Katowicach. Transport wewnątrz regionów. Tanie mieszkania komunalne. Standard usług publicznych. I kapitał, który daje dobre miejsca pracy, a nie kolejny magazyn. Cały wywiad w nowym numerze Nowego Obywatela.