«به چشمش
هر که اندازد نظر
خاموش می گردد
نباشد سرمه حاجت
نرگس چشم سیاهش را
پریشان است
همچون زلف خوبان
سرو در گلشن
مگر از جوی سنبل
باغبان دادست آبش را»
سیدای نسفی
«زبان تیغ او
شیرین ادائی کرد
در کارم
به عنوانی که
بیتابانه بوسیدم
دهانش را
چنین کآشفته میتازد
بههر سو
شهسوار من
مگر در خواب بیند
دست مظلومانِ
عنانش را»
طالب آملی