دینامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۲۱
شاهد: اولین برف سال
من اولین برف سال هستم. ایرانیها همیشه آمدنم را به نشانه برکت و شروع تازه میگیرند و شادی میکنند. دی ماه ۱۴۰۴ اما وقتی از آسمان ایران پایین میآمدم، تنها چهرههای غمگین میدیدم و بغضهای پنهان.
من اولین برف سالم و در پیشگاه تاریخ شهادت میدهم ۳۰ دی ماه ۱۴۰۴ وقتی روی خیابانهای تهران نشستم، رد خون کشتهشدگان ۱۸ و ۱۹ دی هنوز در گوشه و کنار کوچهها و خیابانهای شهرها مانده بود. شهادت میدهم که هیچگاه از سفیدپوشکردن زمینهای سرخ و خونآلود، چنان شرمگین نبودهام.
چند سال پیش، صبح روزی که باریدم، حسن فلاح آمدنم را به فال نیک گرفت و آرزو کرد نشانهی نابودی جمهوری اسلامی و از بین رفتن عقاید پوسیده و پوچ باشم. شهادت میدهم که او روز ۱۸ دی ماه ۱۴۰۴، برای به حقیقت پیوستن همین آرزو به مردم پیوست و در محله مصباح کرج دلیرانه شعار داد. تکتیرانداز پایش را نشانه گرفت و شلیک کرد. شهادت میدهم که قوی بود و میتوانست زنده بماند، اما از تزریق خون به او سر باز زدند تا در مبارزه با مرگ ببازد.
من اولین برف زمستانم و شهادت میدهم که جاویدنام حسن فلاح در آرزوی برف نوی آن سال تنها نبود، میلیونها ایرانی همان خواست و آرزو را داشتند و دارند. آنها برای به واقعیت پیوستن آرزویشان امیدوارند و بهای سنگینی پای خواستشان دادهاند. میدانم روزی خواهد رسید که وقتی میبارم، دوباره شاهد شادی آنها باشم.
جاویدنام #حسن_فلاح
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
ایزد آذر، پسر اهورامزدا؛ نگهبان آتش
که آتشی که نمیرد، همیشه در دلِ ماست...
به پیشواز آذر، پسر اهورامزدا؛ نگهبان آتش
👈 دربارهی این ایزد بزرگ در اساطیر ایرانی بخوانید.
که آتشی که نمیرد، همیشه در دلِ ماست...
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
16
350
دینامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۲۰
شاهد: رفاقت
از این عکس فقط رفاقت زنده ماند.
من رفاقتم.
این عکس را آوردهام تا در محضر شما شهادت بدهم.
مرا میانشان میبینید؛ از شانهی مسعود گذشتهام، جواد را در آغوش گرفتهام، به دستهای محمدرضا رسیدهام و دور شانههای آرش و حمیدرضا حلقه شدهام. هرکدام دستش را به دیگری سپرده تا من در این قاب جا بگیرم.
باید در عکسهای بعدیشان هم جا میداشتم؛ باز دستها دور شانههای هم، اما صورتها کمی پیرتر. قرار بود روزی به جوانیشان در این عکس بخندند.
نامشان را میخوانم:
مسعود سوگلیزاده.
جواد کاظمی.
محمدرضا موسوی.
آرش قریشی.
حمیدرضا باقری.
دستهایشان در عکس هنوز به هم بند است؛ زبانم به جداکردنشان نمیچرخد.
کنار نام جواد مکث میکنم. سیزده سال داشت. دستم هنوز دور شانهی کوچک اوست.
باید فرصت میکرد کنار همین رفقا قد بکشد. باید سالها بعد، جایی میان حرفهایشان، یکی میگفت: «جواد، یادت هست؟» و او چیزی به یاد میآورد که بقیه فراموش کرده بودند.
نمیدانم اینهمه سالِ نیامده را کجا بگذارم.
سالهاست مردم به نام من قول میدهند: «تا ته رفاقت با همیم.»
من به عکس بعدی این پنج رفیق دل بسته بودم؛ به روزی که باز دستشان را دور شانهی هم بیندازند.
اما این پنج نفر دیگر عکسی با هم نخواهند داشت.
شهادت میدهم: آنها هجدهم دی، در اسلامشهر، تا دم مرگ از هم جدا نشدند.
آنها تا آخر پای قولشان ماندند.
من بودم که کم آوردم.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
دینامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۱۹
شاهد: سنگ مزار حمیدرضا روحی
چهارمین سالیست که سنگ مزار حمیدرضا روحیام. ما سنگهای گرانیتی عمرهای درازی داریم، برای همین شهرهی صبریم و مقاومت، اما در پیشگاه تاریخ شهادت میدهم که در این چهار سال به اندازهی هزاران سال پیر شدهام.
هزاران سال میگذرد تا از میان داغی مذابهای اعماق زمین، به تدریج سرد شویم و شکل بگیریم. اما جناب آقای قاضی بگذارید به شما و در پیشگاه این دادگاه بگویم که در این چهار پاییز، چنان داغهایی بر سینهی آدمها دیدهام که میدانم که هرگز سرد نخواهند شد.
روزی که نوشین برادران کرمانی به دیدار حمیدرضا روحی آمد و دستش را روی من گذاشت، با او پیمان بست که سکوت نکند. شهادت میدهم که او تا پای جان بر عهدش ماند.
۱۸ دیماه ۱۴۰۴ در تهران با شلیک گلولهای به سرش، نوشین ۳۶ساله را از خانوادهاش و از ایران گرفتند.
شهادت میدهم لحظهای که مادر نوشین، پیکر دخترش را غرق بوسه کرد، گداختم. شهادت میدهم وقتی از او خواهش کرد تا به خواب عزیزانش برود و به آنها سر بزند، صبرم تمام شد، شکستم.
من سنگ مزار حمیدرضا روحیام. این چهارمین پاییزیست که محافظ و مراقب حمیدرضا هستم. میدانم این پاییز دیگر نوشین را نخواهم دید.
جاویدنام #نوشین_برادران_کرمانی
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
میرفت و به کبر و ناز میگفت
«بی ما چه کنی؟» به لابه گفتم
«بنشینم و صبر پیش گیرم
دنبالهی کار خویش گیرم»
#سعدی
مینیمالهایی برای زندگی retweeted
ما داشتیم داستان جهان را
در نامهای کوچک گمنام میخواندیم.
در شعرهایی ناتماممانده
که ما پایانشان دهیم،
در شعرهایی تمامشده اینسان
که ما را پایانی نیست...
ـ ریتسوس
#آبدانان
مینیمالهایی برای زندگی retweeted
اصلاً هیچی واسه گفتن ندارم؛
من اینجا سنگ صبور خیلیها شدم.
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
دینامه روایت | شاهدان خاموش | ۰۱۸
شاهد: تتوی جداشده از تنِ #امیرحسین_نوبخت
جناب قاضی،
من تتوی روی تن امیرحسین بودم. شهادت میدهم
«تاج» را با کاتر از بازویش بریدند،
«ایران» را بر گلویش خفه کردند.
تا پیش از ۱۸ دیماه، من طرح زیبایی بودم از چهرهی آریامهر، محمدرضا شاه پهلوی، و تاجی که امیرحسین خودش طراحی کرده بود.
هر بار که به من نگاه میکرد، غرق غرور و مسرت میشد.
امروز در محضر تاریخ شهادت میدهم که شب هجدهم دیماه مرا با کاتر، همراه با پوست و گوشت، از بازوی امیرحسین بریدند.
شهادت میدهم که امیرحسین غروب هجدهم دیماه، در خیابان سعدی باقرشهر، با گلولهی ساچمهای مجروح شده بود. او را به بیمارستان هفتتیر بردند. روی تخت بیمارستان، در حالی که منتظر مداوا و نجات بود، با بیرحمی شکنجهاش کردند.
مرا از بازویش بریدند و دور گلویش، روی خالکوبی دیگری که نام «ایران» بود، بند کفش انداختند و کشیدند؛ آنقدر که رد کبودی بر نام ایران باقی ماند.
شهادت میدهم که فک و بینی جوانش را شکستند و با تیر خلاص کشتندش.
امیرحسین فقط ۲۱ سال داشت. تن جوانش طاقت این همه درد و عذاب را نداشت. چهرهی دردکشیدهی پیکرش گواه آن بود.
و من…
کاش مرا هم کنارش به خاک میسپردند.
چشمان پادشاه در تصویر من، شاهد رنج امیرحسین نوبخت، پسر ایران، بود و این بار بهجای اشک، خون گریست.
امیرحسین نوبخت، ۲۱ ساله، ۱۸ دیماه، باقرشهر
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
جوانِ پارسی ایران پرستد
به یادِ #ابراهیم_پورداوود
در سالروز درگذشتش
اگر پُرسی ز کیش پورداوود
جوانِ پارسی ایران پرستد
به یادِ #ابراهیم_پورداوود
در سالروز درگذشتش
نخستین مترجم اوستا به پارسی
بنیانگذار ایرانشناسی در ایران
و زندهکنندهی فرهنگ و زبانهای ایران باستان
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
8
187
دینامه روایت | شاهدان خاموش| ۰۱۷
شاهد: پتوی گلدار #فائزه_مستعان
جناب قاضی
در محضر تاریخ شهادت میدهم که آن شب که تن نحیف و بیجان فائزه را در آغوش گرفته بودم، برای اولین بار سرخیِ گلبرگِ گلهای تنم را بیرون از تنم دیدم. خونِ رگهای جوان فائزه، فصلِ چهارگوشهی تنم را عوض کرده بود.
شهادت میدهم که من تنها یکبار از شب تا صبح، هم تکهای از تنِ مادر بودم و هم تکهای از تنِ فرزند.
هم سرخی خون بودم و هم سنگ صبور اشکهای مادر.
آن شب که فائزه را به خانه آوردند، شکاف سینهاش را از آن فاصله میدیدم. مادرش مرا برداشت و دور تن سرد فائزه پیچید. دستوپاهایش یخ بودند و خونش هنوز گرم.
من صدایش را در حافظهی باغچهی دوختهشده بر تنم داشتم و دارم. مادرش فریاد میزد: «فائزه، چیزی بگو!» و من صدای خندههایش را در لابهلای گلهای تنم میشنیدم.
فائزه را در ۱۸ دیماه کشتند و فردای آن شب ما را در بیخبری و سکوت به گورستان بردند. نمیخواستم از تنش جدا شوم. هیچکس نمیخواست از آنهمه زیبایی و زندگی جدا شود، اما انگار خاک با او مهربانتر از این جهان بود.
آقای قاضی،
آن گلوله که سینهی فائزه را شکافت، فقط تن او را نشانه نرفت. من آن شب دیدم که گلوله از تن مادرش چگونه تا صبح گذر میکرد. آن گلوله یک زندگی را از بهترین فصلش جدا کرد.
دیگر تا ابد هرچه سرخی بر تنم دارم، سرخی خون فائزه است.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
نکو رو تابِ مستوری ندارد
ببندی در، ز روزن سر برآرد
#جامی
دینامه روایت | اساطیر دی | ۰۰۱
من تتوی سام افشاری هستم:
Mother
روی سینهات نقش بسته بودم.
ما هجدهم دیماه همراه جمعیت وارد میدان مهران کرج شدیم.
پیش از اینکه اینترنت را قطع کنند برای پدرت نوشته بودی:
«به مامان نگو»
من اما میدانستم.
پیش از اینکه چراغها را خاموش کنند و تیر بزنند، گلوله جنگی بزنند به سینهها.
تو لابهلای جمعیت جلو میرفتی، همچون سامِ نریمان در شاهنامه، در صف اول مبارزه با اژدها.
برای آزادی مادرت ایران، فریاد میزدی.
دو هفته از تولد ۱۷ سالگیات گذشته است. شوق تولدی تازه در توست.
میخواهی مادرت ایران در تولد بعدیات، از چنگ اژدها آزاد شده باشد.
فرزند دی ماهی. به آزادی مادر در ماهی که به دنیا آمدی، چشم داری.
فریاد میزنی و جلو میروی
گلوله اول را همین وقت میزنند.
حس میکنم.
داغی خون را حس میکنم
تکتیراندازی از پشت زده است،
جوی خون مردمانی که به رگبار بسته شدهاند
و تو که در این خون میخزی و جلو میروی، با وجود گلوله هنوز توان داری.
دستت را روی من میکشی
«مادر...»
تو را به بیمارستان «مدنی» میبرند. هنوز هشیاری.
انگشتت هنوز روی من است. پزشکان لوله اکسیژن در دهانت میگذارند، نامت را میپرسند
و تو انگشتت هنوز روی من است.
حتی وقتی ماموران وارد شدند و تیر دوم را به صورت تو زدند،
انگشتت هنوز روی من مانده بود. حتی وقتی تن نوجوان بیجانت را با خود میبرند،
حتی وقتی بعد از چند روز در سردخانه بهشت سکینه کرج تو را پیدا میکنند؛
میدانم انگشتت هنوز روی من است؛
«مادر»
تو قابل شناسایی نیستی
یک طرف صورت رفته است،
مادرت از روی من، از روی تتوی Mother است که تو را میشناسد.
«پسرم است؛ سام، پهلوان ایران»
تو که چشمانت هنوز باز بود.
تو که مستقیم به چشمان ضاربانت نگاه کرده بودی.
گلوله آخر تو را نکشت؛ #سام_افشاری
تو را به زندهترین عبارت بر سینه مادر وطن تبدیل کرد.
از قلبت دری به اساطیر ایران باز شد.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
تلفیق ذوق و کاربرد در هنر ایرانی
تلفیق ذوق و کاربرد در هنر ایرانی
قیچی ۳۰۰سالهی پرندهایشکل
مربوط به قرن هجدهم، ایران
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
14
252
ایرانی بودن
هرگز دلم نخواسته یک سوئیسیِ مرفه باشم
یا یک نروژی شاد و بیدغدغه؛
اگر زندگیهای دیگری در کار باشد،
اگر هزاربار بمیرم و زنده شوم،
باز میخواهم در این خاک گرامی
دیده به جهان بگشایم
و یک ایرانیِ فرزندِ کوروش باشم.
#کشف_دوباره_ایران #جایزه_ایرانویج
دینامه روایت | دیخون ادامه دارد | ٠٠٩
جاویدنام #مجید_آدینه
روی دستهگلی که بر مزار مجید آدینه گذاشتند، نوشته بود:
«تقدیمی از فرزندانی که امروز یتیم شدند.»
مجید فرزندی نداشت.
مادرش، فریده رسولی، وقتی از «بچههای مجید» حرف میزند، از کودکانی میگوید که پسرش کمک کرد درس بخوانند، زبان یاد بگیرند و بعضیشان به دانشگاه برسند.
بیش از بیست سال برای همین بچهها کار کرد. اول «فدک» را در سرآسیاب فردیس راه انداخت و بعد «آبشار سبز عاطفهها» را در محمدشهر کرج.
در خیریه درسهای جامانده را جبران میکردند، شنا یاد میگرفتند، نمایش تمرین میکردند و شاهنامه میخواندند.
درِ خانهباغش به روی کسانی باز بود که پول عروسی نداشتند. برای دهها زوج جشن ازدواج گرفت، از جمله کسانی با سندرم داون.
شب نوزدهم دی ۱۴۰۴ در محمدشهر کرج به جرم شرکت در اعتراضات بازداشتش کردند.
دو ماه و نیم در انفرادی بود و زیر شکنجههای هولناک.
دادگاه انقلاب حکم اعدامش را داد. تمام کسانی که او را میشناختند میگویند برای مردی که سالها در زندگی مردم اثر گذاشته بود، با اتهامهای واهی پاپوش دوختند. به روایت شاهدان بسیار، مأموران فردای بازداشت، ارهبرقی باغبانی را از انبار خیریه بردند.
٢٠ روز قبل از اعدام، تلفنی به مادرش گفت: «من آزارم به هیچ کسی نرسید.» گفت: «دلم میخواهد یک بار دیگر سرم را روی پایت بگذارم و بخوابم.»
سحرگاه اول شهریور ۱۴۰۵ اعدامش کردند. مادرش میگوید آخرین دیدار و آخرین تماس را از آنها دریغ کردند. پیکرش را پنج روز تحویل ندادند.
خانوادههای خیریه همه برای بدرقهاش آمده بودند. از پسر نودوپنجکیلویی، پیکری کموزن به مادر تحویل دادند.
مجید را کشتند و مادرش تا ابد منتظر ماند تا پسرش سرش را روی زانویش بگذارد و بخوابد. عروس و دامادها منتظر ماندند. بچهها هنوز نتیجهی امتحانی دارند که دلشان بخواهد به مجید خبر بدهند و قطعهای که دلشان بخواهد تا آخر برایش بنوازند و برایش شاهنامه بخوانند.
مجید پدر نشد. حکومت او را پدرِ یتیمها کرد.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید
زیرا گریه صدای بیگناهان بود
که نوشته نمیشود با نُت
مگر با زخمهها و زخمی بر استخوان خاطرات من.
#بیژن_نجدی
دینامه روایت | او را با چه چیزهایی به یاد میآوریم؟ | ۰۰۳
جاویدنام #احسان_گلمکانی
نامش را بر فراز قلهی علمکوه صدا زدند؛ احسان گلمکانی.
برادرش دومین قلهی بلند ایران را با یاد او پیمود تا علمکوه را برای همیشه با نامش به یاد آوریم.
شش ماه پیش از این صعود، احسان گلمکانی پشت فرمان، امیدوار و مصمم ترانهی «ایران شده آماده» را زمزمه میکرد.
روزهای پیش از فراخوان بود و او یکی از میلیونها ایرانی امیدوار.
مردم ایران آماده بودند تا همراه با فراخوان، اراده ملیشان را برای تغییر، با حضور در خیابانها نشان دهند.
حکومت با رگبار گلوله در خیابان جلوی اراده و خواست ملت ایران ایستاد، احسان گلمکانی ۱۹ دیماه در اعتراضات مشهد گلوله خورد. خواست و ارادهی ملت ایران با قتلعام به عقب رانده شد، اما فراموش نشد.
حالا علمکوه یادآور نام اوست و مسیر دشوار صعود به قله، یادآور مسیر دشوار آزادیست که او و دهها هزار جاویدنام وطن، به بهای جانهای پاکشان برای ایران هموار کردند.
#دی_نامه
#تا_ابد_از_دی_بگو
#برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند
#انقلاب_شیروخورشید

























