سرصبح همین‌طور که از کنار خانمی خیلی زیبا و جذاب، حدود ۵٠ساله، می‌گذشتم با لبخند گفتم چقدر قشنگین. داد زد واستا ببینم چی گفتی. گفتم خیلی قشنگین. گفت آها و به راهش ادامه داد. بعدش یه‌هو خانمه به نظرم خیلی زشت شد. چه می‌دونم شاید باگ من باشه وقتی کسی داد بزنه یه‌هو می‌ریزه پایین.
عبدالحلیم حافظ داره می‌خونه:
«لکنی لم أقرأ أبداً فنجاناً یشبه فنجانک
لکنی لم أعرف أبداً أحزاناً تشبه أحزانک
مقدورک أن تمضی أبداً فی بحر الحب بغیر قلوع
وتکون حیاتک طول العمر کتاب دموع»
من به تخت‌‌ام. نم باران می‌بارد. پنجره باز است. هوا دل است و نسیم از لای باز مانده‌ی پنجره دلبرتر. چای هست. سیگار هست. استاد شجریان دارند می‌خوانند. حالا تو نیامدی هم نیامدی...
آسیه پوست سرخ و سیاه شده‌ای داشت. دو تا گردوی زیر جلیقه‌اش به سختی دیده می‌شد. موهای بلندش را روی گوش راستش گیس کرده بود. دنبالۀ گیس روی سینه‌اش افتاده بود. نمد را روی تیرک اصطبل گذاشت و کف دستهایش را به گردنم مالید...
لطفاً ادامه را در «قدح درد» بخوانید.
t.me/ChaliceofAgony/1902
