زاهد خلوت نشین

ده ماه گذشت، اما هنوز هیچ‌چیز برای من عادی نشده. هنوز بوی عطر لباس‌هات توی خونه مونده و من هنوز می‌رم سراغشون، لباس‌هات رو به صورتم نزدیک می‌کنم و نفس می‌کشم؛ انگار می‌خوام از همون بوی آشنا، ذره‌ای از بودنت رو دوباره پیدا کنم. انگار هنوز می‌شه با بوی لباس‌هات چند لحظه تو رو کنار خودم احساس کنم. هوا داره سرد می‌شه و باید لباس‌های گرم رو بیارم… اما چطور؟ چطور برم سراغ سویشرت‌ها و کاپشن‌هات؟ چطور لباس‌هایی رو که برای گرم نگه داشتن تنت آماده می‌کردم، حالا بدون تو از کمد بیرون بیارم؟ رهام جانم، می‌شه بیای؟ بیا سویشرت و کاپشنت رو بپوش عزیز دلم، هوا سرده، سرما می‌خوری… هنوز هم دلم می‌خواد مثل قبل صدات کنم و مراقبت باشم. هنوز هم غریزه‌ی مادرانه‌ام تو رو از سرما حفظ می‌کنه، حتی وقتی می‌دونم دیگه دستی نیست که لباس‌هات رو به تنش کنم. من قبلاً عاشق پاییز و زمستون بودم؛ عاشق هوای سرد، لباس‌های گرم، بارون و بوی خاک نم‌خورده… اما حالا با سرد شدن هوا، دلم می‌لرزه. چون می‌دونم قراره با لباس‌های گرم تو روبه‌رو بشم، با سویشرت‌ها و کاپشن‌هایی که دیگه تنت نمی‌کنی. از وقتی تو رفتی، سرما برای من فقط سردی هوا نیست؛ یادآور جای خالی توئه. ده ماهه که صبح‌ها بیدار می‌شم و دیگه صدای تو رو نمی‌شنوم، ده ماهه که دلم برای مراقبت کردن از تو، برای صدا زدنت، برای هزاران کار کوچیک مادرانه تنگ شده. این دلنوشته را مادر جاویدنام رهام سعادتی همراه با این ویدیو در صفحه اینستاگرامشون منتشر کردن جاویدنام #رهام_سعادتی