Watachiwa Himawari des

อ่านแล้วจุก 🥲 - คือแม่อายุ 68 เลี้ยงหลานให้ฟรี ๆ มาตลอด 10 ปี ทั้งไปรับจากเนอสเซอรี่ ทั้งช่วยดูให้ช่วงปิดเทอม แต่อยู่ดี ๆ แม่ก็บอกว่า ตั้งแต่เดือนหน้าถ้าจะให้เลี้ยงหลานต่อ แม่ขอเดือนละ 80,000 เยน (ประมาณ 18,000฿) นะ - ลูกสาวก็แบบ หลานตัวเองแท้ ๆ จะเก็บเงินเหรอ ไม่เคยเห็นพูดแบบนี้เลย แม่บอกเองว่าหลานคือชีวิตจิตใจของแม่ แม่ก็ตอบว่าก็สนุกนะ แต่แม่เหนื่อยแล้ว - เธอเลยโมโหมาก ตัวเองอายุ 45 ทำงานทั้งผัวทั้งเมีย ยังผ่อนบ้านอยู่ จะให้จ่ายเดือนละ 80,000 เยนไม่ไหวหรอก - คืนนั้นเลยโทรไปฟ้องพี่ชายว่าอยู่ดี ๆ แม่ก็มาขอเงิน พี่ก็ตอบกลับมาว่า 80,000 เยนใช่ไหม เธอก็งงว่ารู้ได้ไง พี่ชายเลยบอกว่าพี่เป็นคนบอกให้แม่ขอเอง เพราะแม่บอกว่าไม่ไหวแล้ว - เธอก็แบบ ถ้าแม่ไม่ไหวแล้วทำไมไม่มาบอกตรง ๆ พี่เลยบอกว่าแม่พยายามบอกหลายรอบแล้วนะ ปีที่แล้วแม่ขอไปออนเซ็นกับเพื่อน แกตอบแม่ว่าไง เธอถึงนึกออกว่าแม่เคยมาขอแล้วจริง ๆ แต่อาทิตย์นั้นลูกปิดเทอม ไม่มีคนดูหลาน เลยบอกแม่ว่าอาทิตย์นั้นไปไม่ได้นะ พี่บอกว่าปีก่อนก็แบบนี้ ปีก่อนนั้นก็ด้วย 10 ปีมานี้แม่ต้องยกเลิกทริปไปกี่รอบแล้วรู้ไหม พี่ก็เพิ่งรู้เหมือนกัน - วันต่อมาเธอเลยไปบ้านแม่ ตั้งใจจะไปขอโทษ แต่ดันเห็นสมุดบัญชีวางอยู่บนโต๊ะ มีเงินเข้าเดือนละ 50,000 เยน ชื่อคนโอนคือพี่ชาย โอนมา 8 ปีแล้ว รวม 4.8 ล้านเยน (ประมาณ 1.1 ล้านบาท) แม่บอกว่าเอาไว้เป็นค่ากินของหลาน ๆ กับค่าใช้จ่ายของแม่เอง - เธอก็บอกว่าพี่ก็มีครอบครัวต้องดูแลนะ ทำไมไม่มาบอกหนู แม่ตอบเบา ๆ ว่าก็หนูบ่นตลอดว่างานหนัก ที่จุกคือเธอกลับไปทำงานเต็มเวลาจนได้เป็นผู้จัดการ ปีที่แล้วรายได้ 7.2 ล้านเยน ก็เพราะมีแม่ช่วยเลี้ยงลูก ส่วนพี่ชายทำธุรกิจส่วนตัว ไม่ได้มีเงินเยอะอะไรเลย - คืนนั้นโทรหาพี่อีกรอบ ถามว่าทำไมให้แม่ไปตั้ง 4.8 ล้าน พี่บอกว่าแม่บอกว่าเงินบำนาญอย่างเดียวไม่พอใช้ แล้วพี่ก็ถามว่า ไม่ได้จะโทษนะ แต่ตอนแกได้เลื่อนตำแหน่ง ทำอะไรให้แม่บ้างไหม แม่ดีใจมากเลยนะ บอกว่าที่น้องได้ทำงานต่อเพราะแม่ช่วยเลี้ยงหลานให้ ถึงตรงนี้เธอตอบไม่ได้ - ผ่านไปไม่กี่วัน เธอเอาเงิน 80,000 เยนไปให้แม่ แต่แม่ไม่รับ บอกว่าจริง ๆ ไม่ได้อยากได้เงิน แค่คิดว่าถ้าบอกว่าต้องจ่าย ลูกจะเลิกเอาหลานมาฝากเอง ถ้าปฏิเสธตรง ๆ กลัวลูกลำบาก เลยยอมให้ลูกเกลียดดีกว่า เธอร้องไห้ขอโทษแม่ที่คิดถึงแต่ตัวเอง แม่ก็บอกว่าแม่ก็ควรพูดให้เร็วกว่านี้ - แล้วแม่ก็หยิบโบรชัวร์ทริปฮอกไกโดเดือนหน้าออกมา เธอเลยบอกว่าไปเลยแม่ เรื่องลูกเดี๋ยวจัดการกันเอง แม่ยิ้มดีใจ แล้วบอกเขิน ๆ ว่าอยากไปที่นี่มาตั้ง 10 ปีแล้ว เป็นที่ที่แม่กับพ่อสัญญากันว่าจะไปด้วยกันก่อนพ่อเสีย 10 ปีที่ได้อยู่กับหลานมีความสุขจริง ๆ นะ แต่แม่อยากไปตอนที่ยังแข็งแรงอยู่ เธอเพิ่งรู้ตัวว่า 10 ปีมานี้ถามแม่แต่ว่าวันนี้ฝากหลานได้ไหม ไม่เคยถามสักครั้งเลยว่าแม่อยากทำอะไรบ้าง