ODear / PrinceLeia

อัจฉริยะครองโลก (12 เล่มจบ)   ⚠️อาจมีสปอยล์ TW: มีความรุนแรง ต้องใช้วิจารณญาณ   เฟิงหลิวซูไต ชื่อนี้มีแต่ของอร่อย 💚 เรื่องนี้นายเอกอย่างแซ่บ (เพื่อนบอกว่านางพยศ แต่ฉันบอกว่าไม่! นางแพศยาค่ะ 555) ส่วนพระเอกคือคนทึ่มที่กลัวเมียมาก (ฮ่า) ถ้าคุณเคยอ่านทะลุมิติหักเหลี่ยมจอมมารแล้วชอบ ก็น่าจะชอบเรื่องนี้เช่นกัน * * จวงหลี่ เขาคือคนจีนคนสุดท้าย คืออัจฉริยะที่ถูกพ่อบุญธรรมขโมยผลงานที่ปกป้องมวลมนุษยชาติจากการล่มสลายของโลก แทนที่จะได้เป็นวีรบุรุษ เขากลายเป็นตัวตลกที่ใคร ๆ ก็ไม่เชื่อคำพูด และต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากการตามล่าของสหพันธ์   ผ่านไปสิบกว่าปี เขาเปิดหน้าออกมาทวงความยุติธรรมอีกครั้ง บอกว่าทฤษฎีที่พ่อบุญธรรมขโมยไปมีช่องโหว่ โลกที่ทุกคนอยู่จะถึงคราวล่มสลายในอีก 2 ปี กว่าจะตระหนักได้ว่าใครคือวีรบุรุษที่แท้จริง จวงหลี่ก็วาร์ปหายตัวด้วยเครื่องมือที่เขาสร้างขึ้น ต่อหน้าต่อตาทุกคนที่ดูไลฟ์ ยังดีที่เขาทิ้งเบาะแสในการเอาตัวรอดเอาไว้ให้   เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที จวงหลี่ก็พบว่าตัวเองทะลุเข้ามาในร่างของชายที่ถูกภรรยาหลอกให้แต่งงาน ลูกชายก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ แถมยังมีระบบ 7480 ที่พยายามเร้าหรือให้เขารับภารกิจพิชิตใจ ‘เซวียนหมิง’ ประธานหนุ่มแห่งบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำ   จวงหลี่ไม่รับภารกิจ จึงถูก 7480 กลั่นแกล้งทุกทาง   ทว่าสิ่งที่ทั้งคู่ไม่รู้คือ... เซวียนหมิงได้ยินเสียงระบบกับโฮตส์คุยกัน   แถมงานนี้ไม่ใช่มีแค่จวงหลี่กับ 7480 เท่านั้น แต่ยังมีระบบกับโฮสต์อีก 2-3 คู่ ที่พยายามพิชิตใจเซวียนหมิงด้วย   แล้วความลับของระบบกับพระเจ้าคืออะไรกันแน่? * * ถ้าใครชอบแนวระบบ ทะลุมิติไปเป็นโลก ๆ อย่าง ‘ทะลุมิติหักเหลี่ยมจอมมาร’ หรือ ‘อย่าหยิบขึ้นมานะ นั่นขยะ! ไม่ใช่แฟน’ ก็น่าจะชอบเรื่องนี้   จวงหลี่ นายเอกของเรื่องแมรีซูแบบตะโกน แต่เป็นซูที่สนุกมาก เพราะทุกอย่างที่จวงหลี่เผชิญคืออันตรายแบบที่กลับตัวไม่ได้ เขาต้องใช้สมองอัจฉริยะที่มีไอคิวเกิน 300 ในการเอาตัวรอดเท่านั้น   ทุกพล็อตทุกปมที่ใส่เข้ามาคืออลังการงานสร้าง อ.เฟิงเหมือนพหูสูต เหมือนเป็นโปรแกรมเมอร์ที่อ่านสามก๊กมาเป็นร้อยรอบ งานเล่นหุ้นก็มา วาดภาพนิติเวชก็ได้ แถมยังดูดวงเป็น ฯลฯ โดยทั้งหมดทั้งมวลส่งผ่านความรู้ ความช่างสังเกต ตรรกะความคิดเชื่อมโยง และคณิตศาสตร์การคำนวณของจวงหลี่   ด้วยความที่เป็นแฟนตาซีอะเนอะ ถึงจะมีความล้ำอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ก็ประกอบด้วยหลุมบ่อที่เยอะพอควร บางพล็อตก็เหมือนละครแนวตั้ง บางเรื่องก็ดูเกินจริงไม่สมเหตุผล จนเราแอบคุยกับเพื่อนว่า...ถ้าเป็นนักเขียนไทยเขียนแบบนี้ น่าจะโดนสับกระจาย   กระนั้น อ.เฟิงก็เด่นในการเล่าเรื่องอย่างหาตัวจับได้ยาก การแก้แค้นแบบฟาดปั๊วะ ๆ ทำได้สะใจอีช้อยเหลือเกิน ถึงความซูของจวงหลี่และความแนวตั้งของตัวร้าย จะทำให้การแก้แค้นบางจุดดูเบาไปนิดก็ตาม แต่ความสนุกที่ได้รับก็ทำให้เราหลับตาข้างหนึ่งกับความไม่สมจริงได้ ถ้าสามารถปล่อยผ่านหลุมบ่อพวกนั้นก็จะอ่านสนุกแบบติดมือสุด ๆ   เล่ม 3-4 คือช่วงที่พีคที่สุด ตั้งแต่โลกโอเมก้าเวิร์ส มาแวมไพร์ จนเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ ทุกอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะเจอก็เจอหมด พีคในพีค พีคแล้วพีคอีก สนุกเรือหาย ส่วนหลังจากนั้นจะสนุกแบบลื่น ๆ อ่านเพลินมาก หนังสือหนา 500 หน้า ฉันอ่านฟูลไทม์ได้วันละ 2 เล่มอะ   แต่สิ่งหนึ่งที่อาจารย์ดูชอบเหลือเกิ๊นนนนน นั่นคือความหมิ่นเหม่ต่าง ๆ ทางศีลธรรม ติด TW ตัวโต ๆ ในพาร์ตเจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ มันมีความกำกวมในเรื่องอายุเจ้าของร่าง   ถึงเขาไม่ได้บอกอายุตรง ๆ แต่รูปลักษณ์ที่บรรยายกับการกระทำพระเอก ก็อนุมานได้ว่าร่างนี้คือเด็ก (นี่ให้มากสุด 15-16 อะ ต่อให้เป็นเซตติงยุคสงครามก็เถอะ) แถมเป็นเด็กออทิสติกอีกต่างหาก จะบอกว่าอาจารย์ไม่ตระหนักรู้ก็ไม่ได้ เพราะในพาร์ตที่เป็นเด็กมัธยม ก็มีพูดเรื่องบรรลุนิติภาวะที่อายุ 18 อยู่   เพียงแต่พอเนื้อในเป็นจวงหลี่ที่ผ่านโลกมามาก อายุจิตเป็นร้อยปี มีความเป็นผัวเมียกันมาหลายโลก แถมเจ้าตัวก็อ้อยผัวตัวเองก่อน มันเลยโทนดาวน์ตรงนี้ลงมา ถึงจะเข้าใจว่าด้วยเนื้อเรื่องมันต้องทำแบบนั้นเพื่อความสมเหตุสมผลบางอย่าง แต่ขนาดเราที่อ่านอะไรก็ได้ยังรู้สึกตงิดพอควร   ในแต่ละโลกก็เหมือนคดีที่เอามาเรียงร้อยต่อกัน นี่ว่าอาจารย์เป็นประเภทคิดพล็อตเก่ง งอกพล็อตได้เยอะ ข้อคิดในแต่ละโลกไม่เลวเลย   ส่วนมากก็จะเป็นปัญหาความรุนแรงในครอบครัว เพราะเดรัจฉานจากนรกก็เริ่มต้นจากครอบครัว หรือการเลี้ยงลูก รักลูกไม่เท่ากัน อุดมคติในการใช้ชีวิตและการมีลูก เรื่องสิทธิสตรี ผู้หญิงที่เหยียดผู้หญิงด้วยกันเอง หรือการเบลมเหยื่อ ทั้งหมดทำได้ร่วมสมัยมาก   (ต่อ)