Orestis Matsas

Σε όλα τα πράγματα στη ζωή, κάποια στιγμή έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, το μόνο που χρειάζεται εν υπομονή. Σωστά κ. Φαίδωνα; [Σόρυ για το μακροσκελές κείμενο αλλά με αφορμή μια σημερινή εξέλιξη, εν μια οφειλόμενη τοποθέτηση που αναμένω εδώ και χρόνια να κάμω για τον Φαίδωνα Φαίδωνος.] Σήμερα το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, μετά που 10 χρόνια οικογενειακού στιγματισμού και ταλαιπωρίας του παπά μου, που τον ίδιο τον εν αργία δήμαρχο της Πάφου, εξέδωσε απόφαση υπέρ της επιχείρησης που διατηρεί ο παπάς μου με τον συνέταιρο του στην Κάτω Πάφο και εναντίον του Δήμου Πάφου. Την τελευταία -σχεδόν- 10ετία, όποτε ασκούσα κριτική σε πολιτικό επίπεδο στον Φαίδωνα Φαίδωνος, επεριστρέφετουν γύρω που ό,τι έλεγα η σκιά ενός αφηγήματος το οποίο φρόντισε να διασπείρει στην Πάφο ο ίδιος ο εν αργία Δήμαρχος. Το αφήγημα ήταν: «Τούτος αντιδρά γιατί έχουμε τον πατέρα του στα δικαστήρια», εννοώντας ότι ο Δήμος Πάφου, ως εναγόμενος, βρισκόταν σε δικαστική διαμάχη με την επιχείρηση στην οποία ο πατέρας μου είναι συνεταίρος και η οποία ήταν το ενάγον μέρος. Ξέρω ότι εδιέδιδεν τούτο το αφήγημα όχι μόνο γιατί το έγραψε κι ο ίδιος δημόσια ως απάντηση σε κριτική που του άσκησα για άσχετο θέμα, αλλά κυρίως επειδή κατά διαστήματα, ούλλα τούτα τα χρόνια, μου το μετέφεραν άτομα στα οποία αναπαρήγαγε ο ίδιος ο Φαίδωνας τούτη την πλάνη, σκωπτικά τζιαι με δόλο, ώστε να αποφύγει να απαντήσει επί της ουσίας έναντι της -όποιας- κριτικής. Η αμετροέπεια του έφτασε σε τέτοιο βαθμό που, μέχρι και σε συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος, το 2020, στην οποία και οι δύο βρεθήκαμε ως προσκεκλημένοι για το θέμα της παραβίασης της ενωσιακής και κυπριακής νομοθεσίας από τον Δήμο Πάφου στην περίπτωση του ΣΟΔΑΠ, είχε το θράσος να πει το ίδιο αφήγημα, μετά την τοποθέτηση μου, ενώπιον βουλευτών και δημοσιογράφων. Απλά και μόνο για να υποβαθμίσει την τοποθέτηση μου. Τούτος ήταν ο ΦΦ ως πολιτικός. Δυστυχώς, όμως, τούτη η συστηματική λάσπη είχεν ως αποτέλεσμα, η οποιαδήποτε κριτική μου προς τον ΦΦ να εκλαμβάνεται με καχυποψία για αλλότρια κίνητρα. Παρ’ όλο που ήταν εκτός του ελέγχου και των δυνατοτήτων μου να αντιμετωπίσω τούτη την συνθήκη, δεν έκαμα τούτο που ήθελε να πετύχει ο ΦΦ με την στοχοποίηση. Δεν εσιώπησα, δεν έκρυψα για να περάσουμεν. Αντιλαμβανόμουν από την αρχή ότι δεν ήταν προσωπικό το θέμα. Ήταν πάγια και καλά γνωστή πρακτική του ΦΦ να ισχυρίζεται και δημόσια και ιδιωτικά ότι όποιος τον επικρίνει, είναι είτε διεφθαρμένος, είτε βολεμένος που έχασε τα προνόμια του από την «κάθαρση» που επέβαλε ο ίδιος. Ο Φαίδωνας όλα αυτά τα χρόνια, έχτισε, πατώντας επί πτωμάτων, το προφίλ του αντισυστημικού πολιτικού. Πίσω που τούτο το προφίλ όμως υπήρχε η ιδιοσυγκρασία και η διαδρομή ενός ατόμου άκρως αυταρχικού, αντιδημοκρατικού και ακραία λαϊκιστή, ο οποίος με την εξουσία που του προσέφερε το αξίωμα του Δημάρχου, εργαλειοποιούσε τον θεσμό του Δήμου για ίδιον όφελος και σε πολλές περιπτώσεις με εκδικητικά κίνητρα. Δηλαδή, χωρίς κανένα ατομικό κόστος έσερνε τον Δήμο με τους οικονομικούς του πόρους, σε δικαστικές διαδικασίες τις οποίες αν κέρδιζε θα καρπωνόταν ο ίδιος, κι αν έχανε θα τις επωμιζόταν οικονομικά ο Δήμος. Σε τούτη τη διαδικασία, με καταφανή κατάχρηση εξουσίας, επέβαλε προσωπικές του απόψεις και αποφάσεις, χωρίς καμιά νομιμοποίηση, σε πολύ κόσμο στην Πάφο, κι αυτό είναι επίσης καλά γνωστό. Παρόλο που η σημερινή απόφαση του Δικαστηρίου εν μια απόφαση εναντίον του Δήμου Πάφου, επί της ουσίας και στην πραγματικότητα είναι εναντίον του Φαίδωνα Φαίδωνος, αφού με προσωπική του πρωτοβουλία και παρακίνηση ξεκίνησε και διατηρήθηκε όλα αυτά τα χρόνια. Λέω τα τούτα γιατί για εμένα το ζήτημα εν καθαρά πολιτικό. Όσα φυσικά ή νομικά πρόσωπα είχαν τη δυνατότητα, οικονομική και ψυχική, να αντισταθούν και να οδηγήσουν τις υποθέσεις τους στα δικαστήρια, πλέον ένας-ένας δικαιώνεται, με το κόστος προφανώς να επιβαρύνει τα δημόσια οικονομικά. Το κίνητρο ουδέποτε ήταν το δημόσιο συμφέρον.