ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH) header
ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH) profile picture

📌ติดต่องาน Inbox ออฟฟิศ 0.4 : Finalist Best Entertainment Social Media 2021 สาขา Podcast จาก Thailand Zocial Awards 2021 FB: https://nitter.gq/t.co/c6jG7Rt7Y1

Thailand
Joined July 2018
Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)Photo by ออฟฟิศ 0.4 (@Office04TH)
ไปเจอเนื้อหานึงที่เขึยนถึงการเปลี่ยนแปลงไม่ใช่โอกาส แต่คือการเลือกตัดสินใจของเรา ซึ่งการต้องเลือกเนี่ยแหละ มันมีเส้นบาง ๆ หลายเส้นให้เราต้องพยายามใช้ความกล้าในการตัดสินใจข้ามไปให้ได้ แต่บางคนก็คิดเยอะจนไม่กล้าเลือก แล้วต้องคิดยังไงให้ชีวิตเกิดการเปลี่ยนแปลง เรามี 3 เทคนิคมาฝากกัน 1. Re-Framing ด้วยการเปลี่ยนความกลัวเป็นเชื้อไฟ ต้องยอมรับว่าอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดของการเปลี่ยนแปลงตัวเอง คือ ความกลัวในสิ่งที่เรามองไม่เห็น ที่เรามักจินตนาการไปเองว่าการเปลี่ยนแปลงคือหน้าผาที่อันตราย ทำไปแล้วจะดีไหมนะ มันจะเป็นยังไงบ้างนะ ทางที่ดีให้เราลองเขียนความแตกต่างระหว่างการอยู่ที่เดิม กับ การก้าวออกไปเพื่อเปลี่ยแปลง เพื่อให้เห็นต้นทุนค่าเสียโอกาสที่สูงกว่าความเสี่ยงในการเริ่มต้นใหม่ หรือถ้าเราไม่เปลี่ยนตอนนี้ ตอนไหนที่สถานการณ์จะบังคับให้เราเปลี่ยนอยู่ดี ถ้าเป็นแบบนั้น เราควรรีบเปลี่ยนในวันที่เรายังควบคุมชีวิตแบบไม่ต้องเร่งรีบดีกว่าไหม 2. พลังของ Micro-Actions ทำให้เรามีพลังใจมากกว่า Grand Plan ข้อนี้นี่ตีหัว ออฟฟิศ 0.4 มากๆ เพราะคนส่วนใหญ่มักติดกับดักว่าการจะเปลี่ยนแปลงตัวเองนั้น ต้องมีแผนยุทธศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ หรือแบบอยากเขียนสเตตัสให้ชาวเน็ตรู้ว่าเราเจ๋งแค่ไหน และเรากำลังจะมี Big Move ที่ต้องติดตามนะ แต่ในความเป็นจริง การเปลี่ยนแปลงที่ทรงพลังเกิดจากการขยับทีละนิด ๆ เหมือนออกกำลังกายจะลีนหุ่น ลดไขมัน เพิ่มกล้ามเนื้อ เราคงไม่มาโฟกัสมวลกล้ามทุกวันหรอกปวดหัวตาย แต่การรู้ว่าออกกำลังกายวันไหน กินอะไรที่มีประโยชน์ และให้สิ่งเหล่านี้ค่อบ ๆ อยู่ในจังหวะชีวิตไปเรื่อย ๆ จะช่วยให้เรามีพลังใจในการเห็นการเปลี่ยนแปลงมากขึ้น 3. ลองเขียน Roadmap ของการเปลี่ยนแปลง ข้อนี้เหมือนเป็นการเช็กลิสต์ให้เราได้คุยกับตัวเองแบบชัด ๆ ไปเลยว่า เฮ้ย! ติดอะไรตรงไหน ถ้าเปลี่ยนจะดียังไง และถ้าไม่เปลี่ยนจะมีปัญหาตรงไหน เรียกว่าไม่ต้องหลอกตัวเองด้วยการแพ้เสียงในหัว แต่ให้เขียนออกมาเป็นหลักฐานแบบจับต้องได้ไปเลย เช่น - ระบุให้ชัดว่าจุดไหนที่เรากำลังติดปัญหาอะไรที่จะไม่กล้าเปลี่ยน เหมือนเขียนปีศาจตัวนั้นออกมาให้ชัด แล้วค่อย ๆ หาทางกำจัดมัน - ลองประเมินความเสียหายหากเราไม่ยอมเปลี่ยนแปลงภายใน 6-12 เดือนข้างหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้น จะมานั่งบ่นเสียดายแบบปีก่อน ๆ อีกไหม - ลองเริ่มต้นวันนี้ด้วยหนึ่งกิจกรรมเล็กๆ ที่ช่วยให้เราขยับออกจาก Comfort Zone ดูก่อนไหม เช่น ถ้าอยากเริ่มวิ่ง ก็ลองพาตัวเองไปเดินก่อนก็ได้ - ลองหาแนวร่วมของคนที่มีภารกิจอยากเปลี่ยนตัวเองเหมือนกับเรา เพื่อช่วยประคับประคองหรือเป็นตัวเร่งชวนไปทำเป้าหมายที่วางไว้ด้วยกัน แท้จริงแล้วการเปลี่ยนแปลงอาจเป็นเรื่องของโชคส่วนหนึ่ง จังหวะชีวิตส่วนหนึ่ง แต่ต้องยอมรับว่าส่วนใหญ่มักเกิดจากความกล้าหาญในการตัดสินใจที่จะเลือกของเราเอง เมื่อเราเลิกกลัวและยอมรับว่าเราคือเจ้าของกระบวนการในการที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิต แค่เริ่มคิดและลองออกแบบความกล้าที่จะเปลี่ยนดู แค่นี้ชีวิตก็มีอะไรใหม่ๆ ให้เราเรียนรู้เพื่อปรับตัวและเปลี่ยนแปลงมากขึ้นแล้ว.. อ้างอิง : Change is a choice: Embrace your power to transform #ออฟฟิศศูนย์จุดสี่
2
12,700
39
10,146
390,996
ในช่วงโค้งสุดท้ายของปี หลายคนมักหยิบเป้าหมายที่ตั้งไว้เมื่อต้นปีขึ้นมาทบทวน และหากพบว่าความคืบหน้ายังห่างไกลจากจุดหมาย ความคิดหนึ่งที่มักผุดขึ้นมาในหัวก็คือ เหลือเวลาอีกไม่กี่สัปดาห์ ยังไงก็ทำไม่ทัน 100% สู้ล้มเลิกไปเลยดีกว่า รู้หรือไม่ว่า ความคิดแบบนี้คือกับดักทางจิตวิทยาที่กำลังทำลายโอกาสความสำเร็จของคนเก่งและคนทะเยอทะยานจำนวนมาก กับดักนี้มีชื่อว่า "All-or-Nothing" Allison Niebes-Davis นักจิตวิทยาคลินิกจากรัฐอิลลินอยส์ อธิบายว่า ภาวะนี้คือการมองโลกแบบสุดโต่ง ไม่มีตรงกลาง คนกลุ่มนี้มักประเมินตัวเองด้วยคำตัดสินที่เด็ดขาด เช่น "ทำสำเร็จ" หรือ "ล้มเหลว" และมองว่าความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย หมายถึงการพังทลายทั้งหมด ตามธรรมชาติ สมองของมนุษย์ถูกออกแบบมาให้สรุปความหมายอย่างรวดเร็วเพื่อความอยู่รอด แต่ความเร็วนั้นมักแลกมากับความคลาดเคลื่อน เพราะมันตัดทอนรายละเอียดปลีกย่อยออกไป สำหรับกลุ่มคนที่มีความทะเยอทะยานสูง หรือ High Achievers พวกเขามักวิจารณ์ตัวเองอย่างหนัก และหลงเชื่อว่าการกดดันตัวเองแบบถ้าไม่สมบูรณ์แบบ ก็ไม่ต้องทำเลย คือแรงผลักดันชั้นดี ทำไมวิธีคิดนี้ถึงใช้ไม่ได้ผลในระยะยาว ? Erica Dhawan นักเขียนและที่ปรึกษาผู้บริหารระดับสูง ยอมรับว่าตัวเธอเองก็เคยติดกับดักนี้ แม้เธอจะประสบความสำเร็จในเรื่องงานและครอบครัว แต่เธอกลับล้มเหลวซ้ำซากกับเป้าหมายการลดน้ำหนัก เพราะทุกครั้งที่หลุดวินัย เธอจะรู้สึกว่าความพยายามที่ผ่านมาสูญเปล่า และล้มเลิกแผนทั้งหมดทันที Allison Niebes-Davis ชี้ให้เห็นว่า เส้นทางสู่ความสำเร็จไม่เคยเป็นเส้นตรง ไม่มีใครทำได้ 100% ตลอดเวลา การนิยามทุกอย่างแค่ "ชนะ" กับ "แพ้" จะทำให้เรามองอุปสรรคระหว่างทางเป็นความล้มเหลว และหมดกำลังใจที่จะไปต่อ ยิ่งในยุคโซเชียลมีเดียที่ผู้คนต่างโชว์แต่ภาพความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบ ยิ่งตอกย้ำให้เราเกลียดความไม่สมบูรณ์แบบมากขึ้นไปอีก ทางออกจากกับดัก คือ การเปลี่ยนภาษา และโฟกัสที่กระบวนการ หากต้องการก้าวข้ามหลุมพรางนี้ ทั้ง Allison Niebes-Davis และ Erica Dhawan แนะนำแนวทางปรับวิธีคิดไว้ 3 ข้อ คือ 1. เปลี่ยนภาษาที่ใช้คุยกับตัวเอง แทนที่จะด่าตัวเองว่า "เดือนนี้ฉันล้มเหลว" ให้เปลี่ยนเป็น "เดือนนี้มี 3 เรื่องที่ฉันยังทำได้ไม่ตรงตามแผน" เพราะการสื่อสารอย่างตรงไปตรงมาและมีรายละเอียด จะช่วยให้เราประเมินสถานการณ์ตามความเป็นจริง ไม่ใช้อารมณ์ตัดสิน 2. ให้คุณค่ากับความคืบหน้าระดับย่อย หากเป้าหมายคือการลดน้ำหนัก 10 กิโลกรัม แต่เรารอฉลองเฉพาะวันที่ทำได้ครบ 10 กิโลกรัม แล้ว 1 หรือ 2 กิโลกรัมแรกที่ลดได้ล่ะ มันไม่มีความหมายเลยหรือ ? การมองเห็นความสำเร็จเล็กๆ จะช่วยให้เราใช้ข้อมูลมาปรับแก้แผนได้ทันท่วงที แทนที่จะเททิ้งทั้งหมด 3. โฟกัสที่กระบวนการมากกว่าผลลัพธ์ สังคมมักชื่นชมแต่ปลายทาง แต่สิ่งที่สร้างความยั่งยืนคือ "นิสัย" ระหว่างทาง เหมือนที่ Erica Dhawan เลิกยึดติดกับตัวเลขบนตาชั่ง แล้วหันมาโฟกัสกับการสร้างวินัยเล็กๆ ในแต่ละวัน เช่น การงดน้ำตาล การเขียนหนังสือ 30 นาที และการนั่งสมาธิทุกเช้า บทสรุปของเรื่องนี้คือ ความสำเร็จไม่ได้วัดกันที่ว่าเราทำได้สมบูรณ์แบบ 100% หรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าในวันที่เราสะดุด เรายังมองเห็นก้าวเล็กๆ ที่เดินผ่านมาและพร้อมจะปรับแผนเพื่อเดินต่อได้หรือเปล่า เพราะในโลกของการทำงานและการใช้ชีวิต การทำได้ 60% หรือ 70% อย่างต่อเนื่อง ย่อมดีกว่าการตั้งเป้า 100% แต่สุดท้ายกลับได้ 0% เพียงเพราะคำว่าไม่สมบูรณ์แบบนั่นเอง.. อ้างอิง : Here’s how high achievers self-sabotage their goals
10
20
1,116
เก่งๆ แบบนี้ เอางานไปเพิ่ม
10
20
1,314
แหม่..
7
20
1,500
ในตารางงานขององค์กร 1 ชั่วโมงตอน 10 โมงเช้า กับ 1 ชั่วโมงตอน 4 โมงเย็น อาจมีค่าเท่ากันบนปฏิทิน แต่สำหรับพนักงานที่เป็น "พ่อแม่" เวลา 2 ช่วงนี้ มีราคาที่ต้องจ่ายต่างกันอย่างสิ้นเชิง เรื่องนี้ถูกเล่าโดย Ericka Sóuter ผู้เชี่ยวชาญด้านครอบครัว ที่ได้หยิบยกประเด็นที่น่าสนใจในโลกการทำงานยุคใหม่มาวิเคราะห์ไว้ได้น่าสนใจ 1. High-Cost Hours ชั่วโมงที่มีต้นทุนสูงแบบที่หลายคนมองข้าม Ericka บอกว่าการประชุมตอน 10 โมงเช้า อย่างมากก็แค่ทำให้เราเสียเวลาทำงานไป 1 ชั่วโมง แต่การประชุมตอน 4 โมงเย็น เหมือนการถูกจับเป็นตัวประกัน เพราะในขณะที่เพื่อนร่วมงานกำลังอัปเดตงานกันอย่างเมามัน ในหัวของคนเป็นพ่อแม่กำลังคำนวณตัวเลขความเสี่ยงอย่างหนักว่า ถ้าประชุมลากยาวเกิน 16.55 น. จะฝ่ารถติดไปรับลูกที่โรงเรียนทันไหม หรือต้องเสียค่าปรับให้ศูนย์รับเลี้ยงเด็กที่ปิดตอน 6 โมงเย็นอีกเท่าไร Ericka ชี้ว่านี่คือ "ต้นทุนที่มองไม่เห็น" ทั้งในแง่ของสุขภาพจิตและตัวเงินที่บริษัทไม่เคยรับรู้ แม้พนักงานจะพร้อมเอางานกลับมาทำต่อหลังลูกเข้านอน แต่ตารางเวลาของโรงเรียนและรถรับส่งไม่สามารถยืดหยุ่นตามการประชุมของบริษัทได้ 2. ตัวเลขที่สะท้อนความจริงของคนทำงาน ผลสำรวจของ KPMG ในปี 2025 พบว่า 54% ของพนักงานที่มีลูก ระบุว่าตารางงานมักขัดแย้งกับการดูแลครอบครัว และครึ่งหนึ่งต้องการความยืดหยุ่นเรื่อง "เวลา" มากขึ้น งานวิจัยของ Pew Research Center ในปี 2026 ชี้ว่า พนักงานที่มีตารางงานไม่แน่นอน ประสบปัญหาในการหาคนหรือสถานที่ดูแลลูกที่สอดคล้องกับเวลาทำงานสูงกว่าคนทั่วไป ความยืดหยุ่นในการทำงานยุคนี้ จึงไม่ใช่แค่เรื่องของสถานที่ว่าจะเข้าออฟฟิศกี่วัน แต่มันคือเรื่องของ "เวลา" โดยเฉพาะกลุ่มคนเป็นแม่ ที่มักต้องแบกรับงานบ้านและตารางชีวิตของลูกไปพร้อมกัน จนเหมือนกำลังทำงาน 2 อาชีพในเวลาเดียวกัน เพียงแค่อาชีพหลังไม่ได้รับเงินเดือนเท่านั้นเอง 3. ทางออกขององค์กรและคนทำงาน Ericka ไม่ได้เสนอให้แบนการประชุมหลัง 4 โมงเย็นทั้งหมด เพราะงานด่วนหรือตารางลูกค้าเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เสนอให้ปรับวิธีคิดใหม่ทั้ง 3 ฝ่าย - หัวหน้างาน ควรสำรวจชั่วโมงต้นทุนสูงของลูกน้องก่อนนัดประชุมสำคัญ กำหนดช่วงเวลาหลักที่ทุกคนสะดวกตรงกัน และเก็บการประชุมช่วงเย็นไว้เฉพาะเรื่องที่จำเป็นต้องเข้าทุกคนจริง ๆ - พนักงาน กล้าสื่อสารขอบเขตเวลาให้ชัดเจน เช่น แจ้งหัวหน้าล่วงหน้าว่าต้องออกจากประชุมก่อน 5 โมงเย็นเพื่อไปรับลูก และขอให้จัดวาระที่เกี่ยวข้องกับตัวเองไว้ในช่วงต้นของการประชุม - ทุกคนในองค์กร เลิกวัดความขยันจากการอยู่ดึก เพราะการกลับบ้านช้าไม่ได้แปลว่าทุ่มเทกว่าใคร แต่อาจหมายถึงใครบางคนที่กำลังรีบวิ่งฝ่ารถติดไปรับลูกด้วยความเครียด และต้องควักเงินจ่ายค่าปรับโดยไม่จำเป็น สุดท้ายแล้ว การที่พนักงานทุ่มเทให้กับงาน ไม่ได้แปลว่าพวกเขาต้องละทิ้งชีวิตครอบครัว ถึงเวลาหรือยัง ที่องค์กรจะหันมาใส่ใจต้นทุนของเวลาให้มากพอ ๆ กับผลลัพธ์ของงาน อ้างอิง: Does the workplace have a 4 p.m. problem?
7
10
1,349
ฮาวว..ฮาวว
2
8
1,215
เคยไหม? เดินถือแล็ปท็อปไปมาให้ดูรีบร้อน พิมพ์คีย์บอร์ดรัวๆ ทั้งที่ไม่ได้มีงานด่วน หรือทำทีเป็นคุยโทรศัพท์เรื่องสำคัญตลอดเวลา พฤติกรรมเหล่านี้กำลังกลายเป็นเทรนด์ฮิตบนโซเชียลมีเดียอย่าง TikTok และ Instagram ภายใต้ชื่อเรียกว่า "Task-Masking" หรือ การแกล้งทำตัวให้ดูยุ่งเข้าไว้ ทั้งที่ความจริงไม่ได้สร้างผลงานอะไรเลย คุณ Aytekin Tank ผู้ก่อตั้งและซีอีโอของบริษัทเทคโนโลยี Jotform ได้เขียนบทความวิเคราะห์เรื่องนี้ไว้อย่างน่าสนใจ โดยอ้างอิงผลวิจัยที่พบว่า พนักงานในสหราชอาณาจักรมากกว่า 1 ใน 3 ยอมรับว่าเคย "แกล้งทำงาน" ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เกิดจากความขี้เกียจ แต่เกิดจากความกลัวและแรงกดดันจากวัฒนธรรมองค์กรที่บีบให้พนักงานต้องออนไลน์ตลอดเวลา ข้อมูลจาก Workhuman ชี้ให้เห็นว่า ในองค์กรที่คาดหวังให้พนักงานตอบแชตอย่าง Slack หรือ Teams ทันที อัตราการแกล้งทำงานจะพุ่งสูงถึง 51% เมื่อการแกล้งยุ่งกลายเป็นเรื่องปกติ ผลเสียจึงตกอยู่กับทั้งสองฝ่าย พนักงานเสียโอกาสในการเติบโตและเลื่อนตำแหน่ง ส่วนบริษัทก็สูญเสียประสิทธิภาพการทำงานไปอย่างน่าเสียดาย คุณ Aytekin Tank จึงได้เสนอ 3 แนวทางสำหรับผู้นำในการหยุดยั้งพฤติกรรม Task-Masking ให้จบลงตั้งแต่ต้นตอ ดังนี้ 1. ชัดเจนในคุณค่าที่องค์กรให้ควาสำคัญ ผู้นำต้องเลิกวัดผลจากชั่วโมงการทำงานหรือการนั่งติดโต๊ะ แต่ให้วัดจากผลลัพธ์ที่มีความหมาย แทนที่บริษัท Jotform พวกเขาวัดผลจากความคืบหน้าของโปรเจกต์ การส่งงานตามกำหนด รวมถึงพฤติกรรมที่ส่งเสริมวัฒนธรรมองค์กร เช่น ความใฝ่รู้และการช่วยเหลือเพื่อนร่วมทีม พร้อมทั้งสื่อสารให้ชัดเจนว่า อะไรคือสิ่งที่บริษัท "ไม่ต้องการ" เช่น การประชุมที่ไม่จำเป็น หรือการอยู่ดึกเพียงเพื่อสร้างภาพว่าขยัน 2. ซอยโปรเจกต์ใหญ่ ให้เป็นงานย่อยที่จัดการได้ แม้เทคโนโลยีอย่าง AI จะช่วยให้ทำงานเร็วขึ้น แต่ความคาดหวังของหัวหน้างานก็มักจะพุ่งสูงตามไปด้วย จนพนักงานรู้สึกกดดันและเกิดภาวะหมดไฟ การรับมือที่ดีที่สุดคือการ แบ่งโปรเจกต์ใหญ่ให้กลายเป็นชิ้นงานย่อยๆ วิธีนี้จะช่วยให้พนักงานเห็นภาพชัดเจนขึ้นว่าส่วนไหนใช้ระบบอัตโนมัติแทนได้ ส่วนไหนตัดทิ้งได้ และการค่อยๆ ทำสำเร็จทีละข้อพร้อมมีเวลาพักเบรก จะช่วยรักษาจังหวะการทำงานให้ราบรื่นโดยไม่ต้องแกล้งยุ่งเพื่อหนีปัญหา 3. สร้างพื้นที่ปลอดภัยทางจิตใจ ท่ามกลางความไม่แน่นอนทางเศรษฐกิจและเทคโนโลยี ผลวิจัยจาก Edelman’s Gen Z Lab พบว่า พนักงาน Gen Z กว่า 37% รู้สึกกลัวการตกงาน มากกว่าคนรุ่นอื่น ทำให้พวกเขาต้องสร้างเกราะป้องกันตัวเองด้วยการทำตัวให้ดูยุ่งอยู่เสมอ ผู้นำจึงต้องสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้พนักงานกล้ายอมรับว่า "ติดปัญหา" หรือ "ไม่แน่ใจ" ได้โดยไม่ถูกตัดสิน ซึ่งตัวของคุณ Aytekin Tank เอง ก็มักจะเปิดใจแชร์ความท้าทายที่ตัวเองกำลังเผชิญให้ทีมฟัง เพื่อเป็นแบบอย่างให้พนักงานกล้าเปิดใจเช่นกัน หน้าที่ของผู้นำจึงไม่ใช่การจับผิดว่าใครกำลังอู้งาน แต่คือการสร้างสภาพแวดล้อมที่ทำให้พนักงานไม่กลัวการทำงาน จนต้องหาทางหนีด้วยการแกล้งยุ่งอีกต่อไป เพราะสุดท้ายแล้ว ความสำเร็จขององค์กรไม่ได้วัดกันที่ใครดูยุ่งที่สุด แต่วัดกันที่ใครสร้างคุณค่าได้มากที่สุดต่างหาก.. อ้างอิง : How leaders can nip ‘task-masking’ in the bud
14
20
2,045
บ้า..ตัวจริงเข้ายุ่งอยู่
17
42
1,833
เคยสงสัยไหมว่างานที่ทำอยู่นั้นมีความหมายกับชีวิตเรามากแค่ไหน? คำว่า “งาน” ในภาษาอังกฤษสามารถแบ่งออกเป็น 3 ระดับความหมายที่ลึกซึ้งต่างกันไป นั่นคือ Job, Career และ Calling การเข้าใจความแตกต่างของแต่ละระดับจะช่วยให้เรามองเห็นคุณค่าในสิ่งที่ทำอยู่ และยังเป็นเข็มทิศนำทางให้เราสามารถค้นพบความหมายที่แท้จริงของงานในชีวิตอีกด้วย Job งานเพื่อเลี้ยงชีพ Job คือ งานที่เราทำเพื่อแลกกับรายได้ เงินเดือน หรือค่าจ้าง เป็นงานที่ตอบโจทย์ความจำเป็นพื้นฐานในการดำรงชีวิต เช่น การจ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ หรือค่าอาหาร คนที่มองว่างานเป็นเพียง Job มักจะทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ทำงานให้เสร็จตามเวลา ไม่ได้รู้สึกผูกพันหรือค้นหาความก้าวหน้าในงานนั้นเป็นพิเศษ เมื่อหมดเวลาทำงานก็คือจบกัน วิธีสังเกตว่างานเป็น Job - รู้สึกว่างานคือภาระหน้าที่ที่ต้องทำเพื่อแลกกับเงินเดือนเท่านั้น - ตั้งตารอเวลาเลิกงานและวันหยุดสุดสัปดาห์ - ไม่ได้รู้สึกถึงความจำเป็นในการพัฒนาทักษะใหม่ๆ ที่เกี่ยวข้องกับงาน - ไม่รู้สึกเสียดายที่จะเปลี่ยนงานหากมีที่อื่นที่ให้เงินเดือนสูงกว่า Career เส้นทางความก้าวหน้า Career คือ งานที่มองไกลไปกว่าแค่เรื่องเงิน แต่หมายถึง เส้นทางอาชีพ ที่มีการเติบโตและพัฒนาไปข้างหน้า ผู้ที่มองงานเป็น Career จะให้ความสำคัญกับการไต่เต้าตำแหน่ง, การเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ เพื่อความก้าวหน้าในสายอาชีพ, และการสร้างความสัมพันธ์ในที่ทำงาน งานในระดับ Career คือบันไดที่พาเราไปสู่จุดที่สูงขึ้นและสร้างความมั่นคงในอนาคต วิธีสังเกตว่างานเป็น Career - มีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้เพื่อพัฒนาความสามารถ - มีเป้าหมายที่ชัดเจนในสายงาน เช่น อยากเป็นผู้จัดการหรือผู้เชี่ยวชาญในด้านใดด้านหนึ่ง - ให้ความสำคัญกับชื่อตำแหน่ง (title) และความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้น - พร้อมที่จะลงทุนลงแรงเพิ่มขึ้นเพื่อแลกกับโอกาสในการเติบโตในอนาคต Calling งานที่มีความหมาย Calling คือ งานที่มีความหมายและคุณค่าอย่างลึกซึ้งต่อตัวเราและผู้อื่น งานในระดับนี้ไม่ใช่แค่เรื่องรายได้หรือตำแหน่ง แต่เป็นงานที่สร้างความพึงพอใจ, ความรู้สึกว่าชีวิตมีความหมาย, และรู้สึกว่างานที่เราทำนั้นสอดคล้องกับคุณค่าส่วนตัวและเป้าหมายในชีวิตของเราอย่างแท้จริง การทำงานในระดับ Calling มักจะทำให้เรารู้สึกว่า “ไม่ได้กำลังทำงานอยู่” แต่กำลังใช้ชีวิตตามความตั้งใจ วิธีสังเกตว่างานเป็น Calling - มีความสุขและรู้สึกถึงคุณค่าในงานที่ทำแม้ว่าจะไม่ได้รับค่าตอบแทนสูงก็ตาม - งานที่ทำมีความหมายต่อตัวเองในระดับที่ทำให้รู้สึกเติมเต็มและมีจุดมุ่งหมายในชีวิต - ไม่ได้ทำงานเพื่อรอเวลาเลิกงานหรือวันหยุด แต่จะรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เริ่มต้นวันใหม่ - รู้สึกว่างานที่ทำอยู่นั้นมีส่วนช่วยสร้างความเปลี่ยนแปลงที่ดีต่อสังคมหรือผู้อื่น แล้วเราจำเป็นต้องมีงานระดับ Calling เสมอไปไหม ? จริง ๆ งานของเราไม่จำเป็นต้องเป็น Calling เสมอไป บางครั้งการทำงานในระดับ Job ก็เป็นเรื่องปกติและตอบโจทย์ความจำเป็นในชีวิตได้เหมือนกัน แต่การทำความเข้าใจงานในแต่ละระดับ จะช่วยให้เราเห็นภาพรวมและตั้งคำถามกับตัวเองได้ว่า "อะไรคือสิ่งที่สำคัญกับเราจริงๆ" เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราพร้อมจะก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น เราก็จะมีทิศทางที่ชัดเจนขึ้นในการค้นหาสิ่งที่ใช่สำหรับตัวเราเอง การที่เราจะก้าวจาก Job ไปสู่ Career หรือจาก Career ไปสู่ Calling อาจต้องใช้เวลาค้นหา สะสม และใช้เวลาสักหน่อย แต่หากเราเริ่มจากการตั้งคำถามกับตัวเองอยู่เสมอว่า “งานนี้ให้คุณค่าอะไรกับเรา” และ “เรากำลังจะเดินไปในทิศทางไหน” คำถามเหล่านี้ก็น่าจะช่วยให้เราทำความเข้าใจตัวเองมากขึ้นต่อการค้นพบความหมายที่แท้จริงของงาน เพื่อที่จะทำให้ทุกวันของการทำงานของเรามีความสุขและมีคุณค่ามากขึ้นไม่มากก็น้อย..
13
28
1,784
เคยไหมครับ ตั้งใจทำสไลด์มาแทบตาย เตรียมข้อมูลมาแน่นปึ้ก แต่พอขึ้นพูดจริง คนฟังกลับก้มหน้าเล่นมือถือตั้งแต่ยังไม่เริ่มเข้าเรื่อง ปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่เนื้อหา แต่อยู่ที่ "จังหวะเปิด" และ "จังหวะปิด" Don Yaeger นักเขียนหนังสือขายดีระดับ New York Times และผู้เชี่ยวชาญด้านการเล่าเรื่องในโลกธุรกิจ ผู้เขียนหนังสือ The Business of Storytelling ได้ชี้ให้เห็นความลับสำคัญของนักพูดระดับโลก นั่นคือการโฟกัสที่ 3 นาทีแรก และ 3 นาทีสุดท้าย คำถามคือ ทำไมต้องเป็น 3 นาทีนี้ ? ✅ 3 นาทีแรก คือ ช่วงเวลาตัดสินเป็นตาย คนฟังตัดสินใจเร็วกว่าที่เราคิดครับ ว่าเขาจะตั้งใจฟังต่อ หรือจะกดปิดสวิตช์สมอง แล้วหนีไปไถฟีดโซเชียล หากเราเริ่มต้นด้วยประโยคเดิมๆ อย่างการแนะนำตัวแสนยืดยาว ไล่เรียงประวัติความสำเร็จ หรือกล่าวขอบคุณตามมารยาท นั่นเท่ากับเรากำลังผลักไสคนฟังออกไปตั้งแต่ยังไม่เริ่ม Don Yaeger แนะนำว่า 3 นาทีแรก ความยาวประมาณ 350-400 คำ ต้องเปิดด้วย "ความอยากรู้" เช่น ประโยคคำถามที่ชวนฉุกคิด เหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง หรือความขัดแย้งบางอย่าง ยกตัวอย่างตัวเขาเอง เวลาเล่าเรื่องของ Dick และ Rick Hoyt สองพ่อลูกนักวิ่งมาราธอนที่ผู้เป็นพ่อเข็นรถเข็นพาลูกชายผู้พิการเข้าเส้นชัย เขาไม่ได้เริ่มด้วยประวัติของทั้งคู่ แต่เปิดด้วยหัวข้ออีเมลที่เพื่อนส่งมาให้เขาว่า "อย่าเพิ่งลบอีเมลนี้ จนกว่าจะได้ดูวิดีโอนี้" ซึ่งดึงความสนใจคนทั้งห้องได้ทันที ที่สำคัญ ควรท่องจำบทพูด 3 นาทีแรกนี้ให้ขึ้นใจ เพื่อที่ว่าต่อให้สไลด์พัง หรือไมค์ดับ เราก็ยังคุมสติและดูเป็นมืออาชีพได้เสมอ ✅ ช่วงกลาง คือ เปลี่ยนจาก "ฉัน" เป็น "คุณ" เมื่อดึงความสนใจมาได้แล้ว หน้าที่ของช่วงกลางคือการรักษาคนฟังไว้ให้ได้ หัวใจสำคัญคือการกลับด้านอัตราส่วนคำพูด ผู้นำส่วนใหญ่มักเผลอเล่าเรื่องจากมุมตัวเอง เช่น "ผมทำสิ่งนี้" "บริษัทเราประสบความสำเร็จเรื่องนั้น" ซึ่งทำให้คนฟังรู้สึกว่า "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน" วิธีแก้คือให้เปลี่ยนมาใช้คำว่า "คุณ" หรือ "พวกเรา" ให้มากขึ้น เพื่อให้คนฟังรู้สึกว่าเรื่องนี้คือเรื่องของเขา และเห็นภาพตัวเองอยู่ในนั้น ✅ 3 นาทีสุดท้าย คือการจบให้จำ ไม่ใช่แค่หยุดพูด คนเรามักจดจำสิ่งแรก และสิ่งสุดท้ายได้แม่นยำที่สุด 3 นาทีสุดท้ายจึงเป็นตัวกำหนดว่าคนฟังจะจำอะไรกลับไป และจะลงมือทำอะไรต่อ การจบที่ดีต้องไม่ใช่การปล่อยให้เรื่องค่อยๆ เงียบหายไป แต่ต้องขมวดปมให้ครบและชัดเจน ซึ่ง Don Yaeger แนะนำให้ท่องจำช่วงนี้ไว้เช่นกัน เพื่อไม่ให้ตกม้าตายตอนจบ โดยต้องตอบโจทย์ 4 ข้อนี้ให้ได้ 1. คนฟังรู้ว่าเรื่องจบลงแล้ว 2. มีบทสรุปที่ชัดเจน 3. เห็นเหตุผลว่าทำไมถึงต้องเล่าเรื่องนี้ 4. รู้ว่าต้องลงมือทำอะไรต่อ (Call to Action) แบบไม่ต้องมานั่งเดาเอง เหมือนตอนที่เขาจบเรื่องของสองพ่อลูกตระกูล Hoyt ด้วยการเล่าถึงคำตอบของ Rick ลูกชายที่บอกว่า หากเขามีแขนขาที่ใช้งานได้ สิ่งแรกที่เขาอยากทำคือ "การให้พ่อนั่งบนรถเข็น แล้วเข็นพ่อไปบ้าง" เป็นการปิดท้ายที่สมบูรณ์และตราตรึงใจคนฟังไปอีกนาน สุดท้ายแล้ว การสื่อสารในโลกธุรกิจไม่ว่าจะเป็นการขายงานเจ้านาย หรือการพิชิตใจลูกค้า เนื้อหาตรงกลางอาจเป็นตัวบอกเหตุผล แต่ "3 นาทีแรก" คือตัวเปิดประตูใจ และ "3 นาทีสุดท้าย" คือตัวตัดสินว่าเขาจะเลือกเดินไปกับคุณหรือไม่นั่นเอง ลองเอาเทคนิคเหล่านี้ไปปรับใช้ทั้งการเล่าเรื่องให้ลูกน้องและหัวหน้าได้ฟังกันนะ.. อ้างอิง: "The first and last 3 minutes: How great storytellers win and keep attention"
1
6
26
1,390
รู้หรือไม่ว่า “ภาวะหมดไฟ” หรือ Burnout ไม่ใช่แค่เรื่องความอ่อนล้าทางใจของพนักงาน แต่มันคือ “ภัยคุกคามด้านความปลอดภัย” ที่พรากชีวิตคนทำงานมากกว่าอุบัติเหตุในโรงงานเสียอีก และที่น่าตกใจคือ องค์กรส่วนใหญ่ยังคงโยนปัญหานี้ไปให้ฝ่ายบุคคล (HR) จัดการด้วยคอร์สเวิร์กชอป หรือโปรแกรมดูแลสุขภาพ ทั้งที่ความจริงแล้ว เรื่องนี้คือ ความรับผิดชอบโดยตรงของ CEO และบอร์ดบริหาร เราจะไปสำรวจกันว่า ทำไม Burnout ถึงกลายเป็นวิกฤตระดับโครงสร้างที่กำลังกัดกินทั้งชีวิตคนและกำไรของบริษัท จากข้อมูลของ องค์การอนามัยโลก (WHO) และ องค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ระบุว่า การทำงานหนักเกินเวลาเพียงอย่างเดียว คร่าชีวิตผู้คนจากโรคหลอดเลือดสมองและโรคหัวใจไปกว่า 750,000 รายต่อปี ซึ่งสูงกว่าผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุในการทำงานถึง 2 เท่า (360,000 ราย) ขณะที่ในสหรัฐอเมริกา ความเครียดจากการทำงานทำให้มีผู้เสียชีวิตสูงถึง 120,000 รายต่อปี นอกจากความสูญเสียด้านชีวิตแล้ว ในมุมของธุรกิจ Burnout ยังสร้างความเสียหายทางการเงินอย่างมหาศาล โดยมีการประเมินว่า บริษัทที่มีพนักงาน 1,000 คน อาจต้องแบกรับต้นทุนแฝงจากภาวะหมดไฟสูงถึง 5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ราว 170 ล้านบาท) ต่อปี จากประสิทธิภาพการทำงานที่ลดลง แต่แทนที่ผู้บริหารระดับสูงจะเรียกประชุมด่วน เพื่อรื้อระบบการทำงานที่ผิดเพี้ยน เช่น การประชุมที่กินเวลามากกว่าครึ่งสัปดาห์ หรือการต้องคอยตอบอีเมลกว่า 600 ฉบับ และแชตอีก 750 ข้อความต่อสัปดาห์ ผู้บริหารส่วนใหญ่กลับมองว่าเรื่องนี้เป็นแค่งานรูทีนของ HR ความจริงก็คือ HR ไม่มีทั้งอำนาจและทรัพยากรที่จะไปเปลี่ยนพฤติกรรมของผู้นำองค์กร หรือรื้อวัฒนธรรมการทำงานที่ล้าสมัยได้ องค์กรที่ต้องการแก้ปัญหานี้อย่างแท้จริง จึงต้องเริ่มจาก 3 ส่วนหลัก ได้แก่ - บอร์ดบริหาร ต้องตั้งคำถามถึงระบบการทำงานที่ทำลายประสิทธิภาพในระยะยาว - CEO ต้องรับผิดชอบต่อความเสียหายทางธุรกิจที่เกิดจากวัฒนธรรมองค์กรที่เป็นพิษ - หัวหน้างานทุกระดับ ต้องหยุดสร้างความคาดหวังที่เกินจริง และเลิกมองข้ามปัญหาเรื้อรังในทีม ปัจจุบัน หน่วยงานกำกับดูแลทั่วโลกเริ่มมองเห็นปัญหานี้และยกระดับกฎหมายอย่างจริงจัง เช่น มาตรฐานสากล ISO 45003 ว่าด้วยสุขภาพจิตและความปลอดภัยในการทำงาน หรือในประเทศออสเตรเลีย ที่ออกกฎหมายบังคับให้นายจ้างต้องจัดการความเสี่ยงทางจิต (Psychosocial Hazards) เทียบเท่ากับความปลอดภัยทางกายภาพ จนกระทั่งในเดือนธันวาคม 2025 กระทรวงกลาโหมของออสเตรเลีย ก็เพิ่งถูกศาลตัดสินว่ามีความผิดฐานล้มเหลวในการจัดการความเสี่ยงด้านนี้เป็นรายแรกของประเทศ ถึงเวลาแล้วที่ผู้นำองค์กรต้องตื่นจากความเคยชิน และยอมรับความจริงว่า การปล่อยให้พนักงาน Burnout ไม่ใช่แค่การบริหารคนผิดพลาด แต่มันคือ “ความเสี่ยงต่อการอยู่รอดของธุรกิจ” และการละเลยความปลอดภัยของชีวิตมนุษย์ ที่ไม่มีคอร์สเยียวยาจิตใจไหนจาก HR จะเข้ามาชดเชยได้อีกต่อไป.. อ้างอิง : Burnout is a workplace safety hazard. It’s time to start treating it like one
3
9
963
ปรับหน่อย
13
30
1,535
ในโลกการทำงานยุคปัจจุบัน เมื่อพนักงานเริ่มหมดไฟ สัญชาตญาณแรกของหัวหน้าส่วนใหญ่คือการ "คุมเข้มและกวดขันให้หนักขึ้น" แต่นั่นคือการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุและมักจะล้มเหลวไม่เป็นท่า Kylie Paatsch ผู้เขียนหนังสือ The Connect Effect ได้สะท้อนให้เห็นถึงกับดักที่ผู้บริหารมักตกหลุมพราง พร้อมทั้งถอดบทเรียนสำคัญเพื่อคนทำงานไว้ได้อย่างน่าสนใจ รายงานระดับโลกอย่าง State of the Global Workplace 2025 ของ Gallup สถาบันวิจัยระดับโลก ระบุตัวเลขที่น่าตกใจว่า 70% ของความแตกต่างในระดับความผูกพันของทีมนั้นมาจากตัวผู้จัดการโดยตรง เบื้องหลังพฤติกรรมชอบคุมเข้มของหัวหน้าเวลาเจอวิกฤต นักจิตวิทยาอธิบายไว้ใน Threat Rigidity Theory ว่า เมื่อมนุษย์รู้สึกถึงภัยคุกคาม เช่น แรงกดดันเรื่องเป้าหมาย ความเสี่ยงที่จะล้มเหลว หรือการเปลี่ยนแปลงที่ต้านทานไม่ได้ สมองจะสั่งให้เราแคบมุมมองลงและใช้วิธีสั่งการที่เด็ดขาดมากขึ้น ปัญหาคือ การควบคุมที่มากเกินไปสร้างได้แค่ "ความจำยอม" แต่ไม่ได้สร้าง "ความผูกพัน" หากอ้างอิงตาม Self-Determination Theory หนึ่งในทฤษฎีจิตวิทยาแรงจูงใจมนุษย์ ระบุชัดเจนว่า ความเป็นอิสระและความรู้สึกมีส่วนร่วม คือหนึ่งใน 3 ความต้องการพื้นฐานทางจิตวิทยา เมื่อไหร่ก็ตามที่พนักงานรู้สึกว่าถูกควบคุม แทนที่จะได้ใจ พวกเขากลับสูญเสียแรงจูงใจภายในและความรู้สึกเป็นเจ้าของงานไปโดยปริยาย ถ้ายังนึกภาพไม่ออก เราลองไปดูกรณีตัวอย่างที่เกิดขึ้นกัน.. แซม ผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการค้าปลีก ที่มีผู้จัดการเขตใต้บังคับบัญชา 6 คน กำลังเผชิญกับช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขององค์กร ทั้งระบบใหม่ เป้าหมายใหม่ และกระบวนการทำงานที่เปลี่ยนไปเกือบทุกเดือน ลูกน้องส่วนใหญ่พยายามปรับตัว ยกเว้นอยู่คนหนึ่งที่เขาคอยตั้งคำถามและดิสเครดิตทุกการเปลี่ยนแปลงด้วยการเหน็บแนม ประชดประชัน และสร้างบรรยากาศอึมครึมในที่ประชุม แม้เป้าหมายตัวเลขเขาจะยังทำได้ตามเป๊ะ แต่เขาหยุดทำอะไรก็ตามที่เกินกว่าหน้าที่ที่ถูกสั่ง แม้แซมจะมีการตักเตือนส่วนตัวแล้ว แต่พฤติกรรมของเขาก็ยังไม่เปลี่ยน แซมเตรียมจะใช้ไม้แข็งด้วยการคาดโทษ ทำบันทึกตักเตือน และเตรียมเขี่ยเขาออกจากทีมหากยังทำตัวแบบนี้ สิ่งนี้คือสิ่งที่หัวหน้าส่วนใหญ่เลือกทำเมื่อเจอคนหมดไฟ ไปจัดการที่พฤติกรรมภายนอก โดยไม่ได้มองหาต้นตอที่แท้จริง ทางออกฉบับผู้นำยุคใหม่: เลิกสั่งการ แล้วหันมา "ทำความเข้าใจ" การแก้ปัญหาพนักงานหมดไฟ ไม่ใช่การลดมาตรฐานการทำงานลง แต่ผู้นำที่มีประสิทธิภาพต้องเปลี่ยนผ่านกระบวนการคิดตามแนวทางเหล่านี้ 1. มีความอยากรู้อย่างเห็นอกเห็นใจ แทนที่จะรีบตัดสินว่าพนักงานคนนั้นดื้อรั้นหรือหมดใจ ให้เปลี่ยนเป็นตั้งคำถามด้วยความเข้าอกเข้าใจก่อนว่า "เกิดอะไรขึ้นเบื้องหลังพฤติกรรมนั้น?" ความหมดไฟอาจเป็นแค่สเต็ปปลายทางของความรู้สึกไม่มั่นคง รู้สึกว่าเสียงของตนเองไม่ถูกรับฟัง หรือไม่เข้าใจ "เป้าหมายที่แท้จริง" (The Why) ขององค์กร 2. สร้างความรู้สึกเป็นเจ้าของร่วมกัน หยุดสั่งการแก้ปัญหาฝ่ายเดียว แต่ดึงพนักงานเข้ามามีส่วนร่วมในการหาทางออก ผ่านคำถามทรงพลัง เช่น - คุณคิดว่าจากจุดนี้ เราควรต้องทำอะไรต่อ? - มีอะไรให้บริษัทช่วยสนับสนุนบ้าง? - เราทั้งคู่พร้อมจะคอมมิตอะไรกันบ้าง? เมื่อพนักงานได้ร่วมออกแบบทางออก พวกเขาจะมีแนวโน้มที่จะรับผิดชอบงานนั้นด้วยตัวเองสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ในท้ายที่สุดแล้ว พฤติกรรมแย่ๆ หรือความหมดไฟของพนักงานที่แสดงออกมา มักไม่ใช่ตัวปัญหาที่แท้จริง แต่มันคือ "อาการป่วย" ของระบบการสื่อสารและความสัมพันธ์ในองค์กร ดังนั้น บทเรียนราคาแพงสำหรับคนเป็นหัวหน้าในยุคนี้ คือ การรับมือกับเหตุการณ์และภาวะของลูกน้อง ไปพร้อมกับการทำความเข้าใจ และแก้ปัญหาไปด้วยกันในขั้นแรกก่อน แต่ถ้าลองแล้วไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง ก็อาจเป็นไปได้ว่า เขาอาจจะไม่ Fit-in กับพื้นที่ทำงานแห่งนี้ก็ได้ อ้างอิง : This is how great managers respond to disengaged employees
9
19
1,273
เหลือแค่นิสัยเรา
13
18
1,408
เคยสงสัยไหมว่า ทำไมองค์กรระดับโลกหลายแห่งที่เคยรุ่งเรืองด้วยผู้นำเพียงคนเดียว วันหนึ่งกลับชะงักงัน หรือถึงขั้นพังทลาย ในโลกธุรกิจ เรามักถูกปลูกฝังภาพจำของ “ผู้นำทรงเสน่ห์” (Charismatic Leader) ผู้นำที่เปี่ยมด้วยวิสัยทัศน์ พูดอะไรทุกคนก็พร้อมฟังและทำตาม แต่ในความเป็นจริง ไม่มีใครในโลกนี้รู้และแก้ปัญหาได้ทุกเรื่อง การฝากอนาคตของทั้งบริษัทไว้กับคนคนเดียว ไม่เพียงแต่นำไปสู่การรวบอำนาจไว้ที่จุดสูงสุด แต่ยังเสี่ยงทำให้วัฒนธรรมองค์กรกลายสภาพเป็นลัทธิเชื่อมั่นตัวบุคคล ที่กลบเสียงทัดทานและความคิดสร้างสรรค์ของทีมงานลงสิ้น คำถามคือ แล้วองค์กรยุคใหม่ควรขับเคลื่อนด้วยผู้นำแบบไหน ? 1. Collective Leadership กระจายอำนาจ ลดอัตตา - แชร์การตัดสินใจ ไม่ใช่ให้คนตำแหน่งสูงสุดสั่งการคนเดียว แต่ดึง expert หรือคนที่รู้จริงในแต่ละเรื่องขึ้นมาตัดสินใจ - กระจายความเป็นผู้นำ มอบอำนาจและสร้างความคุ้นเคยให้ทีมงานกล้าคิด กล้าทำ และกล้ารับความเสี่ยงอย่างปลอดภัย - แชร์ความดีความชอบ เมื่อสำเร็จ ต้องมองว่าเป็นผลงานของทีม ไม่ใช่ผลงานของผู้นำเพียงคนเดียว แต่ก็ต้องรู้ว่า..การกระจายอำนาจไม่ได้แปลว่ายกเลิกโครงสร้างองค์กร แต่ผู้นำยังต้องทำหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบภาพรวมอยู่เสมอ 2. Relational Leader ผู้นำแบบสร้างความสัมพันธ์ ผู้นำยุคใหม่ไม่ใช่ผู้รู้ดีไปเสียทุกเรื่อง แต่คือผู้สร้างสภาวะแวดล้อมที่ทำให้ทีมงานร่วมกันตีความและสร้างความหมายให้กับทิศทางใหม่ขององค์กรได้ ผ่านการสื่อสารที่เปิดกว้างและโปร่งใส โดยไม่รอให้ทุกอย่างชัวร์ 100% แล้วค่อยบอก เพราะความเงียบจะถูกแทนที่ด้วยข่าวลือที่บั่นทอนกำลังใจ 3. Embrace Diversity & Tension โอบรับความต่างและแรงปะทะ เปิดพื้นที่ให้ความต่าง การบริหารทีมที่มีความหลากหลายอาจใช้เวลาและพลังงานสูงกว่า แต่ความเห็นและประสบการณ์ที่แตกต่างคือเชื้อเพลิงชั้นดีของการเกิดนวัตกรรม มองความขัดแย้งเป็นเรื่องบวก ผู้นำแบบเดิมมักรีบสยบความขัดแย้งเพื่อรักษาอำนาจ แต่ผู้นำยุคใหม่จะเปิดพื้นที่ให้ความเห็นที่แตกต่างได้ดำรงอยู่ร่วมกัน เพราะแรงปะทะทางความคิดอย่างสร้างสรรค์ มักนำไปสู่ทางออกใหม่ๆ ที่ดีกว่าเดิม นอกจากนี้ แนวคิดดังกล่าวยังต่อยอดไปสู่ Regenerative Leadership หรือการนำองค์กรที่ขยายขอบเขตความรับผิดชอบไปสู่สังคม สิ่งแวดล้อม และชุมชนรอบข้าง ในโลกปัจจุบันที่ความเปลี่ยนแปลงและความซับซ้อนกลายเป็นเรื่องปกติ ภาวะผู้นำจึงไม่ใช่เรื่องของ "ตำแหน่ง" หรือ "บารมีส่วนตัว" อีกต่อไป แต่คือการสร้างความสัมพันธ์ การรับฟังความเห็นที่หลากหลาย และการเปิดพื้นที่ให้ทุกคนได้แสดงศักยภาพ เพราะสุดท้ายแล้ว องค์กรที่เติบโตได้อย่างมั่นคงและยั่งยืน ไม่ใช่องค์กรที่มีผู้นำเก่งที่สุดเพียงคนเดียว แต่คือองค์กรที่ทำให้ทุกคนพร้อมเติบโตไปด้วยกัน อ้างอิง : The ‘charismatic’ leader trap: Why organizations shouldn’t depend on one individual, no matter how appealing
7
13
1,512
มายากลคนทำงาน
19
1
46
1,679
เรื่องนี้ถูกเล่าจากแมตต์ อดีตผู้อำนวยการฝ่ายบริหารความมั่งคั่งจากสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ระดับโลกอย่าง Morgan Stanley แมตต์เล่าว่าตอนนั้น เขากำลังจะเปิดตัวบริษัทที่ปรึกษาการลงทุนรูปแบบใหม่ ที่ได้ตั้งคำถามต่อความมั่งคั่งแบบเดิมๆ ในงานเลี้ยงอาหารเช้าวันนั้น เต็มไปด้วยแขกรับเชิญระดับท็อป ทั้งหุ้นส่วนอาวุโสจากบริษัทไพรเวทอิควิตี้ที่บริหารเงินกองทุนนับหมื่นล้านดอลลาร์ และผู้บริหารระดับสูงสายเวลธ์ แมเนจเมนต์ สิ่งที่เขาเตรียมจะพูดกับคนเก่งเหล่านี้คือประโยคที่ชวนสะดุ้งว่า "พวกคุณกำลังไล่ล่ารางวัลที่ผิด" จนอาจทำให้ชีวิตต้องวิ่งไล่ล่าแบบไม่มีวันหยุด แมต์เล่าว่าโลกยุคใหม่และโลกการเงินถูกออกแบบมาเพื่อยกย่องเงินทอง อำนาจ และสถานทางสังคม เราทุ่มเทพลังชีวิตทั้งหมดไปกับการไต่เต้า ทำงานหนักขึ้น หาเงินให้ได้มากกว่าเดิม โดยแลกมาด้วยความเครียด ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกโหว่บางอย่างในใจที่เติมเต็มเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม แมตต์สะท้อนมุมมองว่า เมื่อตัวชี้วัดความสำเร็จถูกจำกัดอยู่แค่ มูลค่าทรัพย์สินสุทธิ (Net Worth) และตำแหน่งหน้าที่การงาน สิ่งเหล่านี้บอกได้เพียงว่าเรา "ปีนขึ้นมาสูงแค่ไหน" แต่มันไม่เคยตอบได้เลยว่า เรากำลังปีนอยู่บน "ภูเขาที่ถูกต้อง" สำหรับชีวิตเราจริงๆ หรือเปล่า หากนิยามคำว่าความมั่งคั่งตามรากศัพท์ภาษาอังกฤษเก่าอย่าง weal มันไม่ได้หมายถึงแค่กองเงินกองทอง แต่หมายถึง ความเป็นอยู่ที่ดี ที่ครอบคลุมรอบด้าน โดยแมตต์ได้นำแนวคิด Integral Theory ของนักปรัชญาชื่อดังอย่าง เคน วิลเบอร์ มาปรับใช้ จนกลายมาเป็นเครื่องมือประเมินชีวิตที่เรียกว่า "4 มิติความมั่งคั่งที่แท้จริง" ประกอบด้วย 1. Mind-Body Awareness มิติทางอารมณ์ จิตวิญญาณ และการสำรวจตัวตนภายใน 2. Work & Wealth Abundance ความสำเร็จในอาชีพการงานและการสร้างฐานะทางการเงิน 3. Heartfelt Community Connection ชุมชน ครอบครัว และความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง 4. Lifelong Learning: การเข้าใจและการเรียนรู้ที่จะอยู่กับโลกใบนี้ ในเวิร์กช็อปวันนั้น แมตต์ได้ให้ผู้บริหารระดับสูงทุกคนลองตอบคำถามง่ายๆ 2 ข้อ 1. ตอนนี้คุณใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับมิติไหน ? ซึ่งผลลัพธ์คือ ทุกคนพุ่งไปอัดแน่นกันที่ การงานและความมั่งคั่ง จนแทบไม่มีที่ว่าง 2. หากตัดเรื่องเงินออกไป คุณอยากใช้เวลาไปกับมิติไหน ? ผลลัพธ์คือ แต่ละคนกระจายตัวไปใช้ชีวิตในมิติที่ตนเองขาด เช่น บางคนอยากไปเรียนรู้สิ่งใหม่ บางคนอยากใช้เวลากับความสัมพันธ์ให้มากขึ้น Jennie Liang ที่ปรึกษาด้านการตลาดผู้เข้าร่วมงานคนหนึ่ง เล่าความรู้สึกหลังกิจกรรมนั้นว่า "ทุกคนมาประชุมด้วยสูทที่ดูเป็นทางการและเต็มไปด้วยเกราะป้องกัน แต่สุดท้ายความเปราะบางของมนุษย์กลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง" ในมุมมองของ ออฟฟิศ 0.4 คิดว่า การทำงานหนักและสร้างความมั่งคั่งไม่ใช่เรื่องผิดพลาด เพราะ Work & Wealth คือเสาหลักที่สำคัญในการใช้ชีวิต ทว่าปัญหาของคนทำงานยุคนี้คือ เรา overinvest หรือลงทุนชีวิตเกินร้อยไปกับมิติเดียว จนลืมดูแลมิติอื่นๆ ไปด้วย เครื่องมืออย่าง The Four Quadrants of True Wealth จึงไม่ได้บอกให้คุณลาออกจากงานเพื่อไปเดินเทรลในป่าอย่างเดียว แต่เป็นการชวนคุณถอยออกมาก้าวหนึ่งแล้วตั้งคำถามกับตัวเองว่าทุกวันนี้คุณกำลังวิ่งตามเป้าหมายของใครอยู่ และภูเขาลูกที่คุณกำลังปีนด้วยหยาดเหงื่อแรงกายตอนนี้... แท้จริงแล้วใช่ภูเขาที่คุณอยากยืนอยู่จริงๆ หรือเปล่า เพราะบางที ความสำเร็จที่คุ้มค่าที่สุด อาจไม่ใช่การปีนให้สูงที่สุด แต่เป็นการได้ใช้ชีวิตครบทุกมิติในแบบที่ใจต้องการก็ได้นะ.. อ้างอิง : Stop climbing the wrong career mountain
13
1,174
หมวดความสุข..
1
6
887
ในยุคที่การปลดพนักงานกลายเป็นเรื่องปกติของบริษัทเทคโนโลยี หลายบริษัทเลือกตัดสัมพันธ์อย่างเย็นชาผ่าน Zoom สั้นๆ แล้วจบกัน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับ Canva ยักษ์ใหญ่ด้านแพลตฟอร์มงานดีไซน์ กลับกลายเป็นสิ่งที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ล่าสุด Melanie Perkins Co-founder และ CEO ของ Canva ได้ออกมาประกาศปรับโครงสร้างองค์กรครั้งใหญ่กระทบพนักงานราว 1,300 คน หรือคิดเป็น 22% ของพนักงานทั้งหมด เพื่อเตรียมความพร้อมในการเข้าสู่การเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ และรองรับการลงทุนในเทคโนโลยี AI ทว่าสิ่งที่ทำให้คนทั่วโลกและชาวออฟฟิศต้องหันมามอง ไม่ใช่แค่ตัวเลขการเลิกจ้าง แต่คือ "แพ็กเกจบอกลา" ที่ได้รับการยกย่องว่ามีมนุษยธรรมที่สุดครั้งหนึ่งในยุคนี้ ซึ่งประกอบด้วย - จ่ายชดเชย 6 เดือน พนักงานที่ถูกจ้างออกทุกคนได้รับเงินชดเชยเท่ากับเงินเดือน 6 เดือนทันที โดยไม่เกี่ยงอายุงานหรือตำแหน่ง - ยกเลิก เงื่อนไขถือหุ้น 1 ปี ช่วยให้พนักงานใหม่ที่ทำงานยังไม่ครบปี สามารถแปลงสิทธิถือหุ้นในบริษัทติดมือกลับไปได้ด้วย - แจกทุนตั้งตัว 3.5 แสนบาท ตั้งกองทุนมอบเงินทุนปั้นสตาร์ทอัพหรือโครงการส่วนตัวให้อีกคนละ 10,000 ดอลลาร์สหรัฐ - ประกันสุขภาพ + อุปกรณ์ทำงาน ให้สิทธิประกันสุขภาพต่อเนื่อง และยกแล็ปท็อป MacBook ให้พนักงานนำกลับไปใช้งานต่อฟรีๆ - บริการจัดหางานครบวงจร ให้สิทธิใช้งาน LinkedIn Premium ฟรี 1 ปี พร้อมจัดทีมคอยช่วยเขียน Resume และติวสอบสัมภาษณ์งานใหม่ ที่สำคัญ Melanie Perkins ถึงขั้นลงอีเมลส่วนตัวเพื่อให้บริษัทอื่นๆ ติดต่อรับอดีตพนักงานของเธอเข้าทำงานโดยตรง ข้อความจาก CEO ที่ระบุว่า "นี่คือการตัดสินใจที่ยากที่สุดในประวัติศาสตร์ของ Canva แต่เราต้องการทำทุกอย่างเพื่อส่งทุกคนไปสู่บทถัดไปของชีวิตอย่างดีที่สุด" วิถีการดูแลพนักงานนี้เอง ที่ทำให้ Canva ได้รับคำชมเชยจากผู้บริหารและคนทำงานทั่วโลกว่าเป็นตัวอย่างของการอำลากันด้วยความเคารพและเห็นอกเห็นใจ การปรับโครงสร้างเพื่ออยู่รอดในโลกธุรกิจเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยาก แต่กรณีของ Canva ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า "วิธีบอกลา" สะท้อนถึง DNA และคุณค่าขององค์กรได้ชัดเจนที่สุด สำหรับชาวออฟฟิศ 0.4 เรื่องนี้อาจเป็นมาตรฐานใหม่ที่ทำให้เรากลับมาตั้งคำถามกับตัวเองและองค์กรว่า.. ในวันที่ต้องแยกทางบริษัทที่เราทุ่มเทให้อยู่นั้น มองเราเป็นเพียงต้นทุนที่ต้องตัดลด หรือเป็นมนุษย์ที่มีคุณค่าเหมือนอย่างที่ Canva ทำ อ้างอิง : Canva’s restructuring affects more than 1,200 people. But its severance package is earning praise
17
22
1,698
เอาตัวรอดก่อน
42
81
2,611
มันคงไม่เกินจริง ถ้าจะบอกว่าปัญหาเรื่อง ‘คน’ ในที่ทำงาน คือ ปัญหาสุดคลาสสิกที่มีมาทุกยุคสมัย แถมยุคนี้ปัญหาเรื่องคนก็ดูจะซับซ้อนและรับมือยากขึ้นทุกปี และถ้าจะให้ ออฟฟิศ 0.4 แนะนำหนังสือเล่มนึงในช่วงนี้ก็คือ ‘How to work with complicated people’ หนังสือที่ได้แชร์งานวิจัย มุมมอง และเทคนิคในการรับมือกับปัญหาผู้คนเอาไว้ได้อย่างเป็นกันเอง แต่พออ่านดูก็ทำให้คิดถึงมุมมองและเทคนิคมากมายเอาไว้พกติดตัวได้เหมือนกัน เชื่อว่าหลายคนเวลาเจอคนที่เป็นตัวปัญหาในการทำงาน บางคนก็คงเคยพยายามเลี่ยง พยายามเปลี่ยนพวกเขา พยายามแบนพวกเขา จนสุดท้ายบางครั้งก็ทนไม่ไหว และต้องกลับมานั่งทำความเข้าใจพวกเขาอีกที เขียนมาแบบนี้หลายคนคงสงสัยว่ารู้ได้อย่างไรว่าเคยทำ นั่นเพราะวิธีเหล่านั้นส่วนใหญ่คือบันไดขั้นแรก ๆ ในการรับมือ ซึ่งมันก็โอเค แต่สำหรับคนที่อยากพัฒนาตัวเองและเติบโตไปในสายงานที่ตัวเองทำอยู่ ซึ่งมักมีคนเป็นปัจจัยที่ต้องดีลในการทำงานด้วย จะไม่ได้หยุดอยู่แค่เทคนิคเหล่านั้น เพราะเรื่องของคนมันคือศิลปะ จิตวิทยา และการสื่อสาร ซึ่งมีหลายวิธีมาก เช่น การพูดบนความเป็นจริง การทำให้สถานการณ์เรียบง่าย การทำให้สิ่งนั้นน่าสนใจ และการมอบความหวังให้กับตัวพวกเขา เรียกได้ว่าการจัดการปัญหาเรื่องคน คือ สงครามประสาทดีๆ นี่เอง ถ้าตัวเราต้องการเติบโตในองค์กร และยังไม่มีภูมิคุ้มกันหรือประสบการณ์ที่เพียงพอในการรับมือกับคนพวกนี้ ออฟฟิศ 0.4 คิดว่าหนังสือ ‘How to work with complicated people’ น่าจะเป็นพี่เลี้ยงให้กับคนทำงานหลายคนไม่มากก็น้อย ที่จะเข้ามาช่วยฉายภาพใหญ่ ขยายภาพกว้าง และจัดระเบียบอารมณ์ กลยุทธ์ และวิธีทำ จากประสบการณ์ของผู้เขียนที่ใช้เวลาศึกษา สำรวจ และพูดคุยกับปัญหาเรื่องคนมาอย่างยาวนาน ถ้าเราทำงานได้เก่ง แถมยังรับมือกับคนได้เก่งอีก ยิ่งจะกลายเป็นจุดแข็งที่ทำให้แตกต่างจากคนอื่นๆ และสิ่งสำคัญยิ่งกว่าเมื่อเราได้สำรวจการรับมือกับปัญหาของคนในที่ทำงาน นั่นก็คือ การตระหนักได้ว่า.. ในอนาคต เราอย่าคนที่เป็นตัวปัญหาในการทำงานเสียเอง.. 👉 s.shopee.co.th/1Lh8moG9qm
33
53
2,011