Mateusz Paczkowski

Kampania Trzaskowskiego chce zmobilizować zakompleksionego kołtuna Rysowanie obrazu Nawrockiego jako kibola (nie kibica, którym jest), gangstera (zamiast boksera, którym jest), ćpuna (zamiast faceta używającego tytoniu, jak miliony Polaków), prymitywa (zamiast doktora historii, autora książek i artykułów, dyrektora muzeum i prezesa IPNu, którym jest), troglodyty (zamiast faceta, który nie startując wcześniej w wyborach zdołał się w ciągu paru miesięcy wyrobić i polemizować nawet z takim obrotowym wyjadaczem jak Trzaskowski) ma oczywiście zniechęcić normalnych ludzi do głosowania na niego. Ma zawstydzić prostych, zwyczajnych Polaków i powstrzymać przed oddaniem głosu. Jest w tym jednak coś więcej. Jest tu gra na mobilizację specyficznej grupy i uruchomienie głęboko zaszytego u wielu członków naszego społeczeństwa mechanizmu pogardy do „tych gorszych”. Ten mechanizm dotyczy nie tylko „warszawskiej elitki” celebrytów, polityków, dziennikarzy czy ludzi biznesu. W całej Polsce są ludzie uważający się za lokalną elitę lub faktycznie ją stanowiący, nawet na wiosce czy w małym miasteczku. Część z nich to dobrzy, przyzwoici i pokorni ludzie, którzy nie mierzą swojej i innych wartości statusem społecznym, ilością pieniędzy, pełnionymi funkcjami. Są normalsami, którym z różnych powodów się powiodło i innych też traktują normalnie. Ale są też tacy, którzy mają jakieś kompleksy i muszą swój status nieustannie potwierdzać. Generalnie cały polski lewicowy liberalizm w sensie struktury wyborczej zbudowany jest na tych, którzy uważają, że „im się powiodło” i którzy chcą ten fakt podkreślić. Powiodło się w ostatnich latach, albo po 1989 albo jeszcze wcześniej, już w PRL. Są tacy, którzy uważają, że są czy byli z tych „lepszych domów”. Wprawdzie jeszcze rodzice czy dziadkowie to całkowicie zwyczajni ludzie no, ale ja, ja to już dołączyłem/dołączyłam do „wielkiego świata”. Owo poczucie przynależności do elity trzeba potwierdzać, trzeba uczestniczyć w zbiorowych rytuałach. Wiadomo których celebrytów i celebrytki śledzić w sieci, dokąd jeździć na wakacje, jakich programów słuchać, wiadomo też na kogo głosować. Wiadomo na widok kogo zatykać nos z obrzydzeniem i kręcić głową z politowaniem - celebrytki napisały na insta. Wszystkim oczywiście trzeba się pochwalić na prawo i lewo bo co to za „status”, którego nie widać na zewnątrz? W ramach tego mechanizmu, w którym miliony Polaków, czerpiąc korzyści z faktu, że nigdy nie byliśmy tak zamożni jako społeczeństwo, urządzają swoje życie i swoje myślenie na nowo, istnieje też najbardziej ponura strona medalu. Nieskrywana niechęć do tych, którym „nie miało prawa się udać”. Taki mechanizm widać czasami zwłaszcza w mniejszych społecznościach. Kiedy okazuje się, że dzieci „z gorszych domów” osiągają lepsze wyniki, kiedy lepiej układają sobie życie, kiedy więcej w tym życiu osiągają, u części Polaków, uważających się „za tych lepszych”, pojawia się złość. To nie tak miało być, to zaburza ich poczucie własnej wartości, to zaburza hierarchię, w której przyzwyczaili się do otwartej albo skrywanej pogardy wobec „tamtych”. Przecież „naszą” rolą społeczną jest osiągać sukcesy i brylować a rolą „tamtych” jest podziwiać i zazdrościć. A tymczasem to my… zaczynamy po cichu podziwiać i zazdrościć. Zaczynamy się zastanawiać czemu my nie jesteśmy w tym miejscu albo czemu nasze dzieci tyle nie osiągnęły mimo, że jesteśmy z „lepszego domu”. To niektórych, tych szczególnie zakompleksionych na punkcie statusu społecznego, spośród nas, niepokoi i wkurza. Staramy się tłumaczyć, że to żaden sukces, żadne zasługi. Na pewno po znajomości, a w ogóle to ten osiągający sukces człowiek z „gorszego domu”, z blokowiska, to podejrzana postać. Chętnie wierzymy w takie opowieści, chętnie je łapiemy i podajemy dalej. Taki właśnie mechanizm stosowany jest wobec Nawrockiego. Polski kołtun chce utożsamiać się z „elitarnym” Trzaskowskim i gardzić Nawrockim, który jest „z gorszego domu”. A skoro mu się udało, to musi być „podejrzany”.