پیچک

The Bear چرا این سریال یکی از زیباترین آثار حال حاضر تلویزیون است؟ همذات پنداری ما با شخصیت های این سریال اتفاقی و تصادفی نیست. و این قدرت فیلمنامه را نمایان می سازد. شخصیت های سریال هر‌کدام، آدمهای معمولی اطراف ما هستند که فقط می خواهند موفق باشند. و گاهی بهترین. در نگاه اول شاید این طور به نظر برسد که این سریال راجع به چند نفر است که در یک رستوران کار می کنند. اما من به شما می گویم که این سریال حتی راجع به خوراک و فهرست غذاهای ادایی و شیک و زیبا نیست. ما با تلاش و شکستها و موفقیت ها و دست و پنجه نرم کردن های افراد طرف هستیم. این سریال می توانست راجع به یک مغازه مکانیکی یا هتل یا کارواش باشد. محور اصلی این اثر، خانواده و دوستان هستن. و آدم هایی که مثل ما شکست می خورند، عشقی و شغلی. آدم های اطراف ما حتی شبیه آنها هستند. کسانی که تو دارند، آدمهای عصبی، شوخ، خودخواه و ….. هیچ‌ کس زندگی خفن و ایده آل ندارد. هیچ کس سیاه یا سفید نیست. روابط شکننده اند و حتی از هم گسیخته. دیوار اعتماد گاهی فرو‌ می ریزد و حتی عاشقان از هم می گریزند. اما در پس اضطراب و دیوانگی هایی که گاهی تماشایش هم نیازمند اعصاب پولادین است، آن نکته ظریف مردمان این قصه نمایان می شود. خانواده. کار تیمی عشق به کار و ادامه دادن پشتکار و ریسک پذیری و اعتماد به همدیگر و شانس دوباره به هم دادن حتی بعد از اینکه گند زدیم. و اینکه هوای همدیگر را داشته باشیم. این سریال، کلاس درسی است برای شما که به دنبال درک ریتم در سینما هستید. شات های متعدد دیوانه وار یک ثانیه ای و کلوزاپ ها به همراه موسیقی قصه ساز هانس زیمر، عملا حدس اینکه استوری بورد های این سریال چطور کشیده شده است را غیر ممکن می سازد. این سریال به زیبایی به ما گوشزد می کند که دنیا با تمام سیاهی و نا امیدی هایش، باریکه نوری دارد که به تنهایی به دست نمی آید. وقتی یکی از ماها وقت درست کردن سالاد را ندارد، برایش کاهوها را خرد می کنیم. و نگذاریم که برای وقت نداشتن خرد کردن کاهوها آنقدر غصه بخورد که رنگ کاهو را هم یادش برود. ما در این سریال یاد میگیریم که مادر همیشه عصبی ما دشمن ما نیست. پسرخاله دیوانه ما فقط تحت فشاره ولی واقعا عاشق ماست. و همه ما باهم می‌تونیم یک آشپزخانه جهنمی رو به بهترین رستوزان شهرمون تبدیل کنیم و به خودمون افتخار کنیم که منتقد غذای شهرمون بهمون کارت صد آفرین بده. قسمت ۷ فصل پایانی این سریال رو میشه بارها تماشا کرد و بعد از هر بار تماشا بلند شد و دقایقی چند تشویق اش کرد. خیلی خوشحالم که این سریال عمیق و پر احساس، این قدر خوب تموم شد. گاهی برای التیام درد هایمان فقط یک نگاه، یک آغوش و چند دقیقه درد دل کافیست. و گاهی برای بهتر بودن، تلاشی همگانی کافیست.