Edwin de Jonge

Moeilijke draad: met een aantal collega’s vanmorgen op de Israëlische ambassade de ongecensureerde beelden gezien van de terreuraanslag door Hamas op 7 oktober. Beelden van gopro’s en cellphones van de terroristen, dashcams en beveiligingscamera’s. Dit is nodig omdat 7 oktober alweer uit het blikveld van de media en publieke opinie is verdwenen. Ik heb veel gezien in mijn leven, ben in oorlogen geweest, maar dit is een ander level van horror, alleen te vergelijken met de gruwelen gepleegd door IS en de nazi-beulen. 45 minuten afgrijselijke beelden van een ware slachtingsorgie: van het vermoorden en verbranden van baby’s, kinderen, hele gezinnen en vriendengroepen, bejaarden. En telkens die kreet, in triomf: "Allahu Akbar!" De jubelende terroristen, euforisch als ze weer een kind afschieten. Bellend met hun ouders, huilend van vreugde: "Mam, ik heb er eigenhandig tien gedood! Hun bloed zit nog aan mjn handen!" Dit vergeet ik nooit meer: twee broertjes en hun vader, nog in ondergoed want het is 's ochtends vroeg, rennen naar een schuilplaats, schreeuwend van angst. Een terrorist gooit een granaat. De vader sterft ter plekke, de jongetjes komen in paniek tevoorschijn uit hun schuilplaats: ‘Pappa, pappa!’ De terroristen duwen hen het huis in. De ene jongen in shock: ‘’Pappa is dood, ik denk dat wij ook gaan sterven.” Zijn broertje kan met 1 oog niet meer zien: ‘’Ik zie niks”, roept hij. Zijn broer bekommert zich om hem, valt dan op de grond, huilt: ,,God, waarom leef ik nog?”, terwijl een terrorist de koelkast plundert. Waar zijn die jongetjes nu? In Gaza, gegijzeld, rouwend en in doodsangst? Een ieder die zegt 'ja, maar ...' verdient een plek in de diepste krochten van de hel. Oh ja, ook de NOS was uitgenodigd, maar de redactie liet niks horen.