Ray Torabi

من #شاهرخ_همایونی هستم. من کشته شدم در تاریخ ۲۷ بهمن ماه ۱۴۰۴. فقط ۱۳ سالم بود، متولد ؟. فرزند عادل و اهل املش در استان گیلان و ساکن رشت بودم. یه برادر ۱۱ ساله تنی بنام شادمهر و دو برادر ناتنی بنامهای آرمین و ابوالفضل داشتم. پدرم دو بار ازدواج کرده بود، دو برادر ناتنی‌ام حاصل ازدواج اولش بودن که خیلی از من و شادمهر بزرگتر بودن، وضع مالی خوبی هم داشتن. من و شادمهر حاصل ازدواج دوم پدرم بودیم. متاسفانه ما دو تا تو شرایط مالی و خانوادگی بسیار بدی زندگی میکردیم، مادرمون معتاد بود و پدرمون هم ما رو رها کرده بود و کاری به کارمون نداشت. خیلی بدبختی و سختی تو زندگیمون کشیدیم، نه هیچوقت خوب خوردیم، نه خوب پوشیدیم، آخرشم چند سال پیش بخاطر بدسرپرستی به بهزیستی تحویل داده شدیم و تو پرورشگاه مژدهی رشت زندگی میکردیم. خیزش مردمی ۱۴۰۴ از ۷ دی ماه، با اعتراض‌ها و اعتصاب‌های ناشی از بحران شدید اقتصادی در بازار بزرگ تهران شروع شد و به سراسر کشور گسترش پیدا کرد، احزاب کردی با صدور بیانیه‌هایی خواستار اعتصاب سراسری و تعطیلی بازارها تو شهرهای کردنشین در اعتراض به سرکوب شدن. رضا پهلوی هم در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی فراخوان داد و اعتراضات در نهایت به بیش از ۴۰۰ شهر رسید و به فراگیرترین و وسیع‌ترین حرکت اعتراضی علیه جمهوری جنایتکار اسلامی در چهار دهه گذشته تبدیل شد. روز جمعه ۱۹ دی بود، میدونستم که خیابونا شلوغه و اعتراضات در جریانه. تصمیممو گرفتم و نقشه کشیدم که تو اون دو ساعتی که اجازه داشتم از بهزیستی برم بیرون، به مردم بپیوندم. اونا تو خیابون جمع شده بودن و مشغول شعار دادن بودن، منم همراهشون شدم. ناگهان مزدورای سرکوبگر وحشیانه به مردم حمله‌ور شدن و به سمتشون شروع به تیراندازی کردن، تک تیراندازا هم با بی‌رحمی سرها و قلبهای جوونا رو هدف قرار میدادن و شلیک می‌کردن. ناگهان یکیشون سر منو نشونه گرفت و مستقیم شلیک کرد، گلوله سرمو شکافت و من غرق در خون افتادم کف خیابون. وقتی مردم رسوندنم بیمارستان پورسینا تو رشت به کما رفته بودم. دکترا سعی کردن با دستگاه زنده نگهم دارن ولی عملا شانسی نداشتم. بعد از ۱۲ روز که تو کما بودم سرمو جراحی کردن، ولی عاقبت به دلیل شدت جراحات وارده تنم تاب نیاورد و در تاریخ ۲۷ بهمن غریبانه جان باختم… دکتر و پرستارا منتظر بودن یه نفر پیدا بشه بیاد سراغ منو بگیره که جسدمو بهش تحویل بدن ولی کسی تو بیمارستان دنبالم نیومده بود. بعد از اینکه از دنیا رفتم اعضای بدنم اهدا شد و جنازمو به سردخونه بیمارستان منتقل کردن. از اون طرف وقتی به بهزیستی برنگشته بودم، اونا نمیدونستن کجام و چه بلایی به سرم اومده تا اینکه وقتی دیگه از دنیا رفته بودم حامی که تو بهزیستی داشتم دنبالم میگشته که شنیده تو سردخونه بیمارستان یه بچه هست که کسی هنوز دنبالش نرفته، وقتی مراجعه کرد اونجا با جنازه من روبرو شد. مامورا جسدمو تحویل نمی‌دادن و می‌گفتن باید تو رشت دفن بشم. آخرش با کلی شرط و شروط، به شرط اینکه شبانه خاکم کنن، اجازه دادن تو زادگاهم املش دفن بشم. مزدورا خودشون شبانه به صورت مخفی جنازمو به آرامستان وادی املش، یه جای پرت و دور از دسترس بردن که خاک کنن. جسم بی‌جون من با حضور کمتر از ده نفر در جو امنیتی شدید بدون مراسم مظلومانه به خاک سپرده شد… مراسم پنجم در تاریخ ۷ اسفند ماه ۱۴۰۴ تو مسجد انارستان در محله املش برگزار شد. هموطن، هنوز هیچکس نمیدونه تو اون دو ساعتی که روزای جمعه اجازه داشتیم از بهزیستی بیرون بریم من به تظاهرات پیوسته بودم و گلوله خوردم یا طبق گفته بهزیستی برای خرید نون رفته بودم و تو خیابون بهم شلیک شده. به هر حال که مظلومانه و به ناحق کشته شدم. من فرزند بی‌پناه بهزیستی، نه پدری داشتم که دادخواهم باشه و نه مادری که بر سر مزارم برقصه، آنقدر بیکس بودم که بعد از کشته شدنم والدینی نداشتم که سراغمو بگیرن و ببینن چی به سرم اومده. مادرم تو کمپ اعتیاد بود و ‌پدرم که ما رو رها کرده بود حتی دنبال جنازه‌ام نیومد. طفلک شادمهر گریه میکرد و میگفت: «من توی بهزیستی هم تنها شدم». آره تو این دنیا هیچ عدالتی برای ما دو‌ برادر وجود نداشت، نه پدری نه مادری نه خانه و کاشانه‌ای، آخرشم در حالیکه اولین سال دوران نوجوانیمو داشتم زندگی میکردم جونمو به ناحق گرفتن…. راستی مدتی بود که دلم چیپس و ماست موسیر میخواست و قرار بود یکی از حامیای بهزیستی برام بیاره ولی عمرم قد نداد و آخرش به دلم موند… توی یه ویس به حامی مهربونم گفته بودم که آرزو دارم فوتبالیست بشم، ولی آرزوشو به گور بردم… کاش خونهای بیشتری ریخته نشه و مردم ستمدیده وطنمون بالاخره طعم آزادی رو بچشن. روز پیروزی تو جشن آزادی ایران عزیزمون از منم یاد کنین…💔 #علیه_فراموشی