Really retweeted
เคยนัดเจอผช.โตกว่า5ปีที่ห้างก่อนเจอนี่เคยบอกว่าชอบกินโกโก้สรุปวันนั้นไปเจอเขาถึงก่อนเห็นพี่เขามือนึงถือแก้วโกโก้ที่ซื้อมาฝากเราอีกมือถือแก้วกาแฟตัวเอง ส่วนนี่ก้อยากสร้างความประทับใจเหมือนกันซื้อกาแฟมาให้พี่เขาแล้วซื้อโกโก้ให้ตัวเองเหมือนกันสรุปแลกกันกินคนละสองแก้วจุกๆ
Really retweeted
"แฟนคนเดียวต้องเป็นทุกอย่างในชีวิตเราขนาดนั้นเลยเหรอ"
เห็นโพสนี้แล้วจู่ๆก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
เคยฟัง Esther Perel เล่าว่า คนสมัยนี้คาดหวังให้แฟนเล่นบทเยอะมากนะ ต้องเป็นคนรักที่ดี ต้องเป็นเพื่อนสนิท ต้องคุยกันได้ทุกเรื่อง ต้องเข้าใจเรา ต้องรับฟังเรา ต้องอยู่ข้างเราเวลาเราแย่
ต้องเป็นคนที่เราไปหาได้เป็นคนแรกเวลามีปัญหา แล้วก็ยังต้องทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น ไม่เบื่อกัน ทั้งโรแมนติก ทั้งเร่าร้อน และมี chemistry กันไปนานๆ อีก
มันมากเกินไปมั้ยนะ สำหรับคนๆเดียว แล้วมันจำเป็นมั้ยที่จะต้องขอเยอะขนาดนั้น
Esther Perel เคยพูดถึงเรื่องนี้ประมาณว่า เมื่อก่อนสิ่งที่เราต้องการจากคนหนึ่งคน อาจเป็นสิ่งที่ทั้งครอบครัว เพื่อน และ community ของเราช่วยกันเติมให้เรา
แต่ทุกวันนี้เรากลับเอาทุกอย่างมารวมไว้ที่ “แฟน” อยากได้คนที่เข้าใจเราที่สุด อยากได้คนที่เป็น safe space ของเรา อยากได้คนที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งคนรัก ทั้งที่ปรึกษา แล้วพอเขาทำไม่ได้ หรือพลาดไปแค่เรื่องเดียว ก็กลายเป็นว่า “ทำไมเธอไม่เข้าใจเราเลย” ซะงั้น ทั้งที่จริงๆ บางทีเขาอาจไม่ได้มีหน้าที่ต้องเป็นทุกอย่างให้เราก็ได้
บางเรื่องเราไปคุยกับเพื่อนก็ได้ บางเรื่องกลับไปใช้เวลากับครอบครัวก็ได้ บางเรื่องก็อาจคุยกับ therapist หรือบางเรื่องก็แค่เป็นเรื่องของเราเองว ที่เราค่อยๆ จัดการมันด้วยตัวเองก็ได้
พอมานั่งคิดดู ต่อให้เรารักใครมากๆ เราก็ยังควรเป็น “เรา” ได้อยู่ไม่ใช่หรอ ยังมีความคิดของตัวเอง มีเพื่อนของตัวเอง มีงานอดิเรกของตัวเอง มีเวลาที่อยากอยู่คนเดียว มีชีวิตบางส่วนที่ไม่ได้เกี่ยวกับแฟนเลย ตอนแรกฟังแล้วรู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องของการ “เว้นระยะ” จากกัน แต่จริงๆ การทำให้ความสัมพันธ์ได้ "หายใจ" ได้มากขึ้น มันเป็นเรื่องดีนะ
เราออกไปใช้ชีวิตของเรา เจอเพื่อน ทำสิ่งที่ชอบ มีเรื่องใหม่ ๆ กลับมาเล่าให้กันฟัง ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอด ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่างของกันและกัน และไม่จำเป็นต้องให้คนคนเดียวรับผิดชอบความสุข ความเหงา ความมั่นคง หรือทุกปัญหาในชีวิตของเรา
เพราะบางทีความสัมพันธ์ที่ดี อาจไม่ใช่การที่คนสองคนกลายเป็น “โลกทั้งใบ” ของกันและกัน แต่อาจเป็นการที่เรายังมีโลกของตัวเองอยู่ แล้วก็เลือกที่จะกลับมาแบ่งปันโลกนั้นให้กันฟัง
อาจจะไม่ใช่ “เธอคือทุกอย่างของฉัน” แต่อาจเป็น “ฉันมีชีวิตของฉัน และดีใจมากที่มีเธออยู่ในนั้น”
แปล
มีงานอดิเรกเหอะ จะได้เลิกไปตกหลุมรักเรี่ยราดอย่างไร้สติ คนที่สมองว่างจัดมักจะเอาความเหงามาตีค่าสลับกับความรักเสมอ แต่คนที่มีอะไรให้ทำหัวไม่ว่างมักจะมีมาตรฐาน
เพราะพอในแต่ละวันมันถูกอัดแน่นไปด้วยเรื่องอย่างการยกเวท สร้างงาน อ่านหนังสือ เรียนรู้เรื่องนู้นเรื่องนี้ ก็จะเลิกวิ่งแจ้นไปตามจิกตามจี้คนอื่นเพื่อหาความตื่นเต้นใส่ตัว เพราะคนเรามันดันมีนิสัยเสียขั้นสุดในการเอาเศษความสนใจที่คนอื่นโยนมาให้ไปโรแมนติไซส์ซะดิบดี ทั้งที่ความจริงแล้ว ความสนใจเหล่านั้นมันไม่ได้มีความเข้มข้นหรือเจตนาแบบเดียวกันพุ่งมาที่เราสักนิด ส่วนใหญ่แล้วมันก็แค่ "อยากหาอะไรทำแก้เบื่อ" เท่านั้นแหละ ไม่ใช่ความรู้สึกโหยหาแบบที่กำลังสับสนอยู่หรอก
และชั้นก็เชื่อสุดใจเลยว่า ความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดมันเกิดขึ้นตอนที่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของคนสองคนเดินมาจอยกัน ไม่ใช่เอาเศษซากคนเหงา 2 คนมาพยายามยัดเยียดให้อีกฝ่ายกลายเป็นงานอดิเรกแก้เหงา เพราะความสัมพันธ์สภาพนั้น มันจะสร้างแรงกดดันมหาศาลจนสุดท้ายก็พังพินาศยับเยินไม่เป็นท่าอยู่ดี
Really retweeted
แฟนปวดท้องมาก ปวดจนร้าวไปหลัง หน้ามืด นี่ก็พาชีไปรพ. โดนจับฉีดยา พยาบาลก็หันมาถามว่าญาติเป็นอะไรกับคนไข้คะ เลยตอบไปว่า “ภรรยาค่ะ” ที่หมายถึงภรรยาจริงๆ ตามกม. นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ใช้สเตตัสนี้กับเรื่องแบบนี้ ท่ามกลางสถานการณ์เคร่งเครียด แต่แอบเขิน ยัยคนป่วยก็อมยิ้ม เออเอา 🥹
เราว่าเสน่ห์ของคนคนนึงไม่ได้อยู่ที่หน้าตาอย่างเดียว แต่อยู่ที่ความคิด การพูด การใช้ชีวิต และวิธีปฏิบัติต่อคนรอบตัว คนที่มีความมั่นใจแต่ไม่หยิ่ง มีอารมณ์ขันแต่ไม่ทำร้ายคนอื่น มีทัศนคติที่ดี มีความรู้ และรู้จักดูแลตัวเองจะน่าดึงดูดมากเป็นพิเศษ ยิ่งเป็นคนที่มีเป้าหมายในชีวิตแต่ก็ยังอ่อนโยนกับคนอื่น รู้จักเคารพขอบเขต มีวุฒิภาวะทางอารมณ์ยิ่งทำให้มีเสน่ห์แบบที่ยิ่งรู้จักยิ่งชอบเลย ไม่ใช่แค่เห็นครั้งแรกแล้วรู้สึกว่าสวยหรือหล่อ เพราะสุดท้ายหน้าตาอาจจะทำให้เราสนใจใครสักคนก็จริง แต่ทัศนคติ บุคลิก และตัวตนของเขาต่างหากที่ทำให้เราอยากที่จะรู้จักต่อ
Really retweeted
My thesis animation 𖡼.𖤣𖥧𖡼.𖤣𖥧𖡼.𖤣𖥧
🍄🟫 อนิเมชั่นธีสิสของเราเองค่ะ!
‘Build a Boat’
แรงบันดาลใจหลักมาจากกลอนที่เราเขียนเอาไว้ตอนที่รู้สึกใจหายกับการที่กำลังจะเรียนจบค่ะ ทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น พอนึกย้อนไปแล้ว4ปี นี่เหมือนการเดินทางเลย! ก็เลยออกมาเป็นธีสิสชิ้นนี้ค่ะ
Really retweeted
เรากับแฟนก็เคยทะเลาะกัน จนมันมีประโยคนึงที่คนนึงพูดว่า "เพราะเธอเป็นคนที่เข้าใจเรามากที่สุดไง เธอก็ต้องรู้ว่าทำไมเราต้องทำแบบนี้ จะยอมกันหน่อยไม่ได้หรอ"
พอเป็นคนใกล้ตัว เรามักเผลอคิดว่า ‘เขาต้องเข้าใจเราที่สุดสิ ต้องเป็นฝ่ายเราตลอดสิ’ จนบางทีเราอาจข้ามเส้นไปโดยไม่รู้ตัว
แล้ววันหนึ่งเราก็พบว่า เขาถูกเราทำให้กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ทุกอย่าง โดยที่เราลืมไปว่า เขาก็มีหัวใจที่ต้องการการดูแลเช่นกัน
เพราะความใกล้ชิดสร้าง “ความปลอดภัยทางอารมณ์” ที่เกินไป
เพราะคนใกล้ตัวคือที่พักใจที่เรารู้สึกว่าไม่ต้องกรอง ไม่ต้องประดิษฐ์ตัวเอง เราคาดหวังว่าความรัก = ความเข้าใจแบบไม่จำกัด หรือกลัวเสียภาพลักษณ์กับคนอื่น แต่ไม่กลัวเสียกับคนรัก กับคนนอกเราพยายามควบคุมตัวเอง แต่กับคนใกล้ตัวเรารู้สึกว่า “แสดงด้านไม่สวยออกไปได้” เพราะคิดว่าเขายอมรับเราแล้ว
ในใจลึก ๆ หลายคนเชื่อว่า “ถ้าเขารักจริง เขาต้องรับทุกอย่างของเราได้สิ” แต่ความคาดหวังนี้เลยทำให้เรามองข้ามขอบเขตของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว เราจึงปล่อยทุกอย่างลงไปได้เต็มที่ โดยไม่ทันคิดว่า “ที่พัก” นั้นก็มีขีดจำกัด
และเพราะเขาอยู่ใกล้ที่สุด เข้าถึงง่ายที่สุด และ “ไม่หนี” เราจึงเลือกใช้เขาแทนที่จะจัดการอารมณ์เอง หรือหาที่ระบายอื่นที่เหมาะสมกว่า การให้เขาเป็นที่ระบายกลายเป็นนิสัยอัตโนมัติ
จนเราลืมว่าคนใกล้ตัวก็ต้องการการดูแลกลับ ความคุ้นเคยทำให้เราเริ่มมองเขาเป็น “ส่วนหนึ่งของชีวิต” มากกว่า “คนคนหนึ่งที่มีความรู้สึก” จนลืมถามว่า “วันนี้เขาโอเคไหม” หรือ “สิ่งที่เราทำกระทบเขาแค่ไหน”
เคยเผลอทำแบบนี้กับคนใกล้ตัวเหมือนกัน แต่พอโตมาก็เข้าใจแล้วว่า จริงๆความสัมพันธ์ที่ดีไม่ใช่การมีคนที่รับอารมณ์เราได้ทุกอย่าง ในทางกลับกัน เขาควรเป็นคนที่เราห่วงใยความรู้สึกมากที่สุดด้วยซ้ำ ในวันที่เราอ่อนแอหรือมีปัญหา เล่าให้เขาฟังได้ บอกความรู้สึกกับเขาได้ แต่ต้องอย่าลืมที่จะไม่ทำร้ายเขาด้วยความรู้สึกเหล่านั้น
Really retweeted
เลิกถามว่า ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดกับเรา แล้วลองถามว่า เรื่องนี้กำลังสอนอะไรเรา ชีวิตจะเบาขึ้นเยอะ เพราะบางครั้งสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตเรา ไม่ใช่เหตุการณ์ แต่เป็นมุมมองที่เราเลือกใช้มองมัน
เคยไปเดทกับแฟนตั้งแต่ก่อนคบ เหตุการณ์ที่ทำให้เขาได้ใจเราไปเต็ม ๆ เลยคือ
1. วันนั้นเจอแต่รถขับเหี้ย ๆ ปาดหน้า ออกจากซอยไม่ดู แซง แต่แฟนนี่ไม่ด่าใครเลย ไม่อารมณ์เสียเป็นฟืนเป็นไฟ บ่นมากสุดคือ ‘ทำไมเขาขับแบบนี้งะ’ คือโคตรน่ารัก มันทำให้เรามองว่าเขาโคตรมีวุฒิภาวะเลย ไม่เอาเรื่องแย่ ๆ มาทำให้บรรยากาศบนรถแย่ตามไปด้วย
2. พอถึงร้านอาหาร เขาเคารพและปฏิบัติตัวกับคนอื่นดีมาก พูดขอบคุณตั้งแต่พี่ รปภ. ที่มาโบกรถให้ พนักงานเปิดประตู พนักงานรับออเดอร์ พนักงานเสิร์ฟ ไปจนถึงแคชเชียร์
ทุกครั้งที่มีใครมาทำอะไรให้เขาจะขอบคุณตลอด ขนาดพนักงานที่เหมือนจะไม่ใช่คนไทยแล้วเขาพูดไม่ค่อยชัด แฟนเรายังแบบ ‘รบกวนพี่พูดอีกรอบได้ไหมครับ พอดีผมไม่ค่อยได้ยิน’ คือไม่ไปบอกว่าเขาพูดไม่ชัดเพื่อให้เขาไม่เสียความมั่นใจอะ แต่ใช้การบอกว่าไม่ค่อยได้ยินเพื่อเซฟความรู้สึกคนอื่นแทน
ทุกวันนี้คบกันละ เขาก็ยังเป็นเหมือนเดิมแบบนั้นมาตลอด นี่ก็ตกหลุมรักซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น
This Post is from a suspended account. Learn more
Really retweeted
เสียง — มักเลือนหายก่อน
กลิ่น — อาจลืมไปในชีวิตประจำวัน แต่ถ้าได้กลิ่นเดิม ความทรงจำมักย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว
กลิ่นเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงกับสมองส่วนอารมณ์และความทรงจำโดยตรง จึงมักกระตุ้นความรู้สึกได้แรงกว่าที่คิด
ใบหน้า — มักจำได้นาน
แม้รายละเอียดจะค่อย ๆ เลือน เช่น รอยยิ้ม ดวงตา หรือสีผม แต่ภาพรวมของใบหน้ามักอยู่กับเราได้นาน โดยเฉพาะคนที่มีความหมายกับชีวิต
ความทรงจำร่วม — มักอยู่ได้นานที่สุด
แม้เวลาจะทำให้รายละเอียดบางอย่างหายไป แต่ความรู้สึกของเหตุการณ์นั้น เช่น "เคยมีความสุขมาก" หรือ "วันนั้นเสียใจมาก" มักยังคงอยู่
เราอาจลืมเสียงของใครบางคน ลืมหน้าของเขาในรายละเอียด แต่สิ่งที่ลืมยากที่สุด คือความรู้สึกที่เขาเคยทำให้เราได้สัมผัส
Really retweeted
งานคุณคนนี้โหดมากเลยอ่ะ วาดหนังสือ 10,000 เล่ม บนกระดาษ ใช้มือวาดทั้งหมด ลงเงาบนชั้นหนังสือด้วย งานศิลป์ฝีมือมนุษย์คือที่สุดแล้ว 😭🙏
Really retweeted
นี่กลัวตายตั้งแต่ประถมได้ ตอนนั่งดูดาวกับแม่และยายในสวน มองท้องฟ้าไปเรื่อยแล้วจู่ๆก็รู้สึกว่าตัวเรานิดเดียวเองถ้าเทียบกับจักรวาลทั้งหมดบนฟ้า ซักวันเราต้องหายไป ไม่อยากตาย พอร้องไห้บอกยาย ยายบอก “โอยกลัวทำไมยังเด็กอยู่เลย”
เวลาก็ผ่านมาเรื่อยๆตอนยายเริ่มติดเตียง ก็รวบรวมความกล้าถามยาย ว่ากลัวที่จะตายไหม ยายตอบเร็วมาก “ฮึไปเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว” แล้วในปีนั้นยายก็เสีย เลยคิดอยู่บ้าง แก่ไปเราอาจจะเหนื่อยกับร่างกายที่ไม่ได้ดั่งใจ ไม่มีแรงเดิน ไม่ได้ทานของอร่อย กลัวจะทรมานมากกว่าความตาย ละมั้ง
ก็ยังกลัวตาย มีคุยกับเพื่อนเพื่อเรียนรู้บ้าง ว่าแต่ละคนรับมือกับความตายยังไง กระทั่งถามคนขับแท๊กซี่ก็เคย 5555 สุดท้ายก็ไม่มีวิธีรับมือได้ 100% หรอก แค่เพราะซักวันตัวเราคงไม่มีวันได้รับรู้อีกตลอดกาล เลยคิดอยากทำอะไรก็ทำ ตราบเท่าที่ไม่ผิดศีลธรรมนะน่ะ
นึกถึงงานวิจัยที่เค้าเคยศึกษาว่าอะไรคือสิ่งที่มนุษย์ปราถนามากที่สุด เหมือนจะเคยทวิตไว้ ค่อยหาแล้วแปะในเมนชั่น ใดๆก็ อย่าแต่มั่วไปใส่ใจเสียงคนอื่นหรือสังคมมาก หรือไม่ว่าใครจะมาทำหรือพูดไม่ดีกับเรา ก็ไม่ต้องไปถือไว้ แล้วใช้ชีวิตต่อให้ตรงตามปราถนาก็พอ เอนจอยคับ
This Post is from a suspended account. Learn more
Really retweeted
มีพี่ผู้ชายที่รู้จักคบกับแฟนมาเกือบสิบปี จนวันนึงหัวหน้ารับพนักงานเพิ่ม เป็นเด็กผู้หญิงจบใหม่ผิวขาวหุ่นดี และจากนั้นก็เริ่มมีปัญหากับแฟนบ่อยๆ แฟนหึง แต่ก็เอาปัญหาเรื่องแฟน ไประบายให้น้องผู้หญิงฟัง สรุปได้เจอคนที่เข้าใจใหม่ เลิกกับแฟน ไปคบกับเด็กนั่นละ แปลว่าที่แฟนหึงๆ คือจริง
พนักงานออฟฟิศก็ฉ่ำอยู่นะ ได้ยินมาหลายเคส หลาย บ.
ปัจจัยส่งเสริมมันเยอะมั้งคับ หลัก ๆ มองว่า
- ทำงานด้วยกัน อยู่ด้วยกันวันละ 8+ ชม เผลอ ๆ เยอะกว่าคนที่บ้าน ทำให้เกิดความคุ้นเคย สนิทสนม ผูกพัน
- ต้องแก้ปัญหาด้วยกัน ผ่านเรื่องเครียด ๆ ด้วยกัน เกิดเป็นความเข้าอกเข้าใจ มีอะไรก็อยากระบายกับคนนี้
- รู้สึกดีกับการกระทำ ได้รับการช่วยเหลือ จนกลายเป็นความชอบขึ้นมา บางคนคงไม่ได้ตั้งใจจีบกันแต่แรก (มั้ง) แต่พอรู้สึกบ่อย ๆ มีเหตุการณ์กระตุ้นบ่อย ๆ มันก็เลยเถิดไปได้
แต่เรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นกับคนทำงานด้วยกันอยู่แล้วแหละ อยู่ที่แต่ละคนจะสร้างขอบเขตกับเพื่อนร่วมงานยังไงมากกว่า ถ้าคนมันจะไม่คิดมันก็ไม่อยู่ดี





















