*Bbqท์

การจะการรับขันธ์ รับของใด ๆ เข้าร่างต้องแลกกับอะไรหลายอย่าง แทบจะรวมถึงชีวิตของตัวเองด้วย พี่ชายรับของเข้าตัวหลายศาสตร์ ของตีกันจนตาย แล้วสายตา สีหน้าแม่ครูตอนบอกว่า หากลูกยังคู่ควร ขอให้สรรพวิชากลับคืนมา แล้วกรีดร้องตอนของเข้าคืนคือโคตรสุด สายตาแห่งความหวาดกลัว แต่ก็วิงวอนร้องขอเพราะเชื่อว่าตัวเองเหมาะสมและคู่ควร ( ของพวกนี้ถ้าไม่มีใครรับอาจจะมี สัมภเวสี สิ่งไม่ดีมารับแทนงี้ ) หาจากไหนไม่ได้แล้วจริง ๆ บทแม่ครูบุหลัน ต้องบิ๊นท์เท่านั้น #ข่มขลังตอนจบ

#ข่มขลังตอนจบ หลายคนอาจจะขัดใจที่แม่ครูบุหลันดูยอมพี่ชายจัง มีพลังมากกว่าทำไมไม่ยอมใช้พลังเอาชนะพี่ แต่กลับยอมจำนนแทน นอกจากเรื่องครอบครัวที่เคยบอกไปแล้ว อีกเรื่องที่เป็นแก่นหลักของตัวละครแม่ครู คือ ตัวตน ของแม่ครูบุหลัน ตัวตนที่ว่าก็คือ การใช้ศีล เมตตาธรรม และความดี เป็นที่ตั้ง ถึงจะเป็นผู้ที่มีพลังวิเศษ แต่ตัวเองจะไม่ยอมให้พลังที่ตนมีไปทำร้าย ทำลายผู้อื่น เราจะเห็นได้ชัดที่สุดตอนที่แม่ครูด่าเสือแล้วพูดว่า สรรพวิชาไม่ใช่ของกู ไม่ใช่สิ่งที่กูต้องหวงแหนไว้กับตัว แม่ครู ไม่ได้ยึดติดกับวิชา แต่ยึดมั่นในคุณค่าของวิชา การเลือกรับขันธ์จากพ่อ วิชาที่ได้รับก็มาพร้อมกับความรับผิดชอบมากมาย และชีไม่ได้ใช้วิชาเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ใด ๆ เอาไว้ช่วยเหลือคนล้วน ๆ (ในข่มนางมีซีนที่บอกว่าตลอดชีวิตที่เป็นแม่ครูมา ชีไม่เคยเก็บค่าครูแม้แต่บาทเดียว แต่บริจาคเงินให้วัดทีเป็นสิบล้านนะ ซ้อหลันของจริง😂) ความเป็น ครู ของแม่ครูบุหลัน อาจไม่ได้อยู่ที่ การมีวิชาสูงส่งที่สุด แข็งแกร่งที่สุด แต่อยู่ที่การรู้ว่า เมื่อไหร่ควรใช้วิชา เมื่อไหร่ไม่ควรใช้ และอะไรที่สำคัญกว่าวิชาที่ตัวเองถือครอง ไทรอาจต้องการวิชาเพราะมองเห็นอำนาจที่มันมอบให้ แต่แม่ครูมองเห็นภาระและความรับผิดชอบที่มาพร้อมกับวิชานั้น คนหนึ่งอยากได้เพื่อครอบครอง แต่อีกคนอยากรักษาไว้เพื่อส่งต่อคุณค่า ใช้ช่วยเหลือผู้อื่น และเมื่อวิชาที่รักษามาทั้งชีวิตกำลังกลายเป็นต้นเหตุของการเข่นฆ่า ชีพร้อมปล่อย ถ้าการรักษาสิ่งนั้นไว้กำลังทำให้เกิดความสูญเสีย ถ้าพี่ชายต้องไปตามทำร้ายใครอีก ถ้าการรักษาวิชาไว้หมายถึงการต้องมีคนเจ็บ คนตาย ชีพร้อมสละ แม่ครูไม่ได้ยึดติดกับสิ่งที่ตัวเองมีมากกว่าสิ่งที่ตัวเองเป็น ซึ่งก็คือการเป็นคนดีที่ยึดถือคุณธรรมความดีเป็นที่ตั้ง นี่respectชีมากนะ นี่แหละยอดคนชั้นครู นี่เลยเป็นสิ่งที่ทำให้ชีกับพี่ชายต่างกัน ( และพ่อน่าจะรู้ เลยเลือกชีเป็นผู้สืบทอด ) พ่อครูไทรคือ ‘ ผู้มีวิชา ’ เรียนรู้ด้วยตัวเอง แอบไปเรียนวิชาไสยดำเองจนแตกฉาน เป็นพ่อครูที่เก่งมาก ๆ คนหนึ่ง แต่แม่ครูบุหลันคือ ‘ ผู้คู่ควรแก่การมีวิชา ’ เพราะเป็นคนดีมีเมตตานำ อะไรแบบนี้มักจะเลือกคนเสมอ เหมือนที่เราได้ยินบ่อย ๆ ว่า ของเลือกคน ในตอนที่แม่ครูยอมสละวิชาให้พี่ สำหรับชั้นคือชีไม่ได้เลือกยอมแพ้ให้กับพี่ชายนะ เพียงแต่ชีไม่ได้เลือก ชัยชนะ ที่ต้องแลกมาด้วยการสูญเสีย ทั้งสูญเสียชีวิต และสูญเสียความเป็นตัวเอง แม้ในวันที่ถูกทำร้ายปางตาย แต่แม่ครูก็ไม่ยอมให้ความโหดร้ายของคนอื่นมาเปลี่ยนคุณค่าที่ตัวเองยึดถือมาตลอดชีวิต เก่งและแกร่งของจริง และที่ไทรตาย เอาจริงแม่ครูอาจจะรู้หรือไม่จำเป็นต้องรู้ด้วยซ้ำว่าไทรจะพบจุดจบแบบไหน ชีรู้แค่ว่าทุกการกระทำย่อมมีผลของมัน ชีเลยไปคุยกับแม่ แม่เลยให้ผ้าถุงมา เพื่อ ข่มขลัง ไว้ สุดท้ายพี่ชายก็ดับสลาย ของตีกันเพราะความโลภ และสิ่งที่เหลืออยู่ ชัยชนะที่แท้จริงก็คือ คุณธรรมความดี คือสิ่งที่แม่ครูยึดถือมาตลอด บทโคตรดีโคตรมีมิติ หาให้ตายก็ไม่เจอ ต่อให้คล้ายก็ไม่มี แม่ครูบุหลันเท่านั้น