S@dra retweeted
گفتند:چگونەای؟
گفت:چگونه بود حال قومی که در دریا باشند
و کِشتی بشکند و هریکی به تختەای بمانند؟!
گفتند:صَعب باشد!
گفت:حال من هم چنین است!
#تذکره‌الاولیای‌عطار
S@dra retweeted
آدم بالغ حرف میزنه و گوش میده
میدونه در نگاه هرکس،جهان رنگ دیگەای داره!
آدم بالغ وقتی می بینه مال یه حرفایی نیست
خفەخون میگیره!
آدم بالغ،دنیا رو به دو ساید زن و مرد تقلیل نمیده
میفهمه بدون رفاه یکی از طرفا،دیگری به سعادت نمیرسه!
آدم بالغ،چیزی که نمیتونه درک کنه،مسخره نمیکنه!
S@dra retweeted
یک بار زندگی میکنین.
اگه بهتون گفتن جای استیوجابز و بیل‌گیتس و ایلان‌ماسک هم زندگی کنین قبول نکنین.
اگه شده همون نون‌وماست خودتون رو بخورین ولی فقط‌وفقط جای خودتون زندگی کنین و از وجودتون لذت ببرین... 🌹
نه جای کسی باشین و نه بذارین کسی جای شمارو بگیره.
همه ما یه نسخه داریم.
S@dra retweeted
بزرگ‌ترین نقد من به جریان روان‌درمانی زرد در ایران، «روانی‌سازیِ» مشکلاتی است که ریشه‌های عمیق اقتصادی، اجتماعی و سیاسی دارند.
با فردی‌سازی رنج‌های ساختاری مردم (تقلیل امر اجتماعی به امر روانی)، کاسبی رنج می‌کنند!
وقتی فردی زیر بار تورم کمرشکن، ناامنی شغلی یا محدودیت‌های اجتماعی دچار اضطراب و افسردگی می‌شود، روان‌درمانگر به او می‌گوید: «باید روی طرح‌واره‌هایت کار کنی»، «خطاهای شناختی‌ات را اصلاح کنی» یا «کودک درونت را شفا ببخشی».
این رویکرد، ساختارهای بیمار جامعه را کاملاً تبرئه می‌کند و تمام بار سنگین این بحران را روی دوش خود قربانی می‌اندازد. تراپیست به جای اینکه بگوید: «اضطراب تو، واکنش طبیعی یک انسان سالم به یک ساختار ناکارآمد است»، به فرد القا می‌کند که: «تو ضعیفی و ذهنیتت بیمار است».
این کار دقیقاً شبیه این است که به کسی که در هوای آلوده و مسموم شهر سرفه می‌کند، بگوییم: «مشکل از ریه‌های توست، یاد بگیر عمیق‌تر نفس بکشی!»
S@dra retweeted
در یک رابطه سالم، همون بهترینِ خودِ شخص و تلاشش در مسیر شناخت و رشد، بهترین برای رابطه‌ست. همین کافیه. و نیازی نیست تلاشی برای کارهای اضافه و کسِ دیگری بودن بکنه.
S@dra retweeted
به جهان که دید صیدی
که بترسد از رهایی …
حضرت #مولانا
S@dra retweeted
این متن سه پاراگرافه درباره «امید بالغ» رو یه عزیزی برام فوروارد کرد تو تلگرام. دوست داشتم زیاد. گفتم اینجا هم بذارم:
«
*
امید آگاهانه
(بلوغ روانی در دلِ ناامیدی)
انسانِ بالغ به نقطه‌ای می‌رسد که دیگر نه می‌تواند به خوش‌بینیِ ساده‌دلانه تکیه کند و نه قادر است در ناامیدیِ مطلق بماند. او واقعیت را همان‌گونه که هست می‌بیند: جهانی بدون تضمین، روابطی ناپایدار، و محدودیت‌هایی که همیشه قابل تغییر نیستند. این آگاهی، ناامیدی می‌آورد؛ اما ناامیدی‌ای سالم، نه فلج‌کننده.
در بلوغ روانی، امید دیگر به معنای انتظارِ منفعلانه نیست. امید تبدیل می‌شود به یک انتخابِ آگاهانه؛ انتخابِ ادامه دادن، مسئولیت پذیرفتن و معنا ساختن، حتی وقتی شرایط ایده‌آل نیست. چنین امیدی انکارِ درد یا پوچی نیست، بلکه توانِ زیستن با آن‌هاست.
از این منظر، سلامت روان نه در حذفِ ناامیدی، بلکه در تحمل و یکپارچه‌سازیِ آن با امید شکل می‌گیرد. انسان بالغ کسی است که می‌داند ممکن است همه‌چیز درست نشود، و با این حال تصمیم می‌گیرد زندگی را رها نکند. این همان امیدِ بالغ است؛ امیدی ریشه‌دار در واقع‌بینی، نه در توهم.
t.me/arameshzehn44
اینستاگرام👇
instagram.com/_arameshzehn
»
S@dra retweeted
عزیزم تا قیام قیامت هیچ سراغی از من نگیر هر چی شد.اصلا انگار کن همچین آدمی تو زندگیت نبوده، بوس
This quoted post is unavailable.
S@dra retweeted
پیام پرزیدنت ترامپ:
در صورت کشتار وحشیانه‌ی معترضین توسط رژیم به کمک مردم خواهیم آمد.
S@dra retweeted
دو روزه دارم اینو میبلعم برای شمام بذارم اول صبح حال کنید
youtu.be/Tiv5cDc-pNM?si=bTwn…
