Rustam School

تهران، شهر عجیبی است. شهری که بیشتر از آنکه شیوه‌ی خندیدن را بلد باشد، آیینِ گریستن را از بر است. از کودکی، قبل از آنکه جشن را یادمان بدهند، سوگواری را یادمان دادند. قبل از آنکه رنگ‌ها را بشناسیم، سیاهی را شناختیم. قبل از آنکه زندگی را بفهمیم، از مرگ برایمان گفتند. دیشب میان ازدحام آدم‌ها ایستاده بودم و فقط به این فکر می‌کردم که این شهر، چند بار دیگر باید برای تاریخ گریه کند، در حالی که هنوز فرصت نکرده برای خودش عزاداری کند. من سال‌هاست برای #ایران عزیزم سوگوارم؛ برای خیابان‌هایی که خاطره‌هایم را بلعیدند، برای کودک درونم که لابه‌لای دود و اضطراب گم شد، برای نسلی که بیشتر از رؤیا، داغ به ارث برد. نمی‌دانم از چه زمانی این همه حضور سنگین، برایمان عادی شد. از چه روزی یاد گرفتیم کنار خودروهای تیره‌رنگ، حصارها، خیابان‌های پر از مراقبت و صحنه‌هایی که زمانی باید استثنا می‌بودند، زندگی روزمره‌مان را ادامه بدهیم. شاید ما آن‌قدر مردم صلح‌طلب و آرامی هستیم که حتی با این همه، باز هم زندگی را متوقف نکردیم. قرار گذاشتیم، خرید کردیم، از خیابان رد شدیم، به خانه برگشتیم و وانمود کردیم همه‌چیز عادی است. دور میدان تجریش می‌چرخم و با خودم فکر می‌کنم چقدر عجیب است که چشم‌هایم دیگر از دیدن این صحنه‌ها متعجب نمی‌شوند. آنچه روزی باید غیرعادی می‌بود، آرام‌آرام به بخشی از منظره‌ی همیشگی شهر تبدیل شده است. خدای من… احتمالا تلخ‌ترین اتفاق همین باشد… که انسان چقدر توانایی عادت کردن دارد. که اضطراب، بی‌آنکه متوجه شویم، آرام‌آرام در تار و پود زندگی‌مان ریشه می‌دواند. که گاهی فراموش می‌کنیم امنیت باید یک احساس بدیهی باشد، نه آرزویی که هر روز در جست‌وجویش باشیم. عجیب است؛ می‌شود از شهری رنج کشید و باز هم عاشقش ماند. می‌شود هر روز از او زخم خورد و شب، دل‌تنگ کوچه‌هایش شد. #تهران برای من همین تناقض کشنده است؛ زخمی که نمی‌شود عاشقانه دوستش نداشت. زخمی که درمانش نکردم و درد و رنجش را بیمارگونه دوست داشتم هر روز از خودم میپرسم میشود روزی برسد که این شهر، به جای آنکه فقط برای رفتگانش جمع شود، برای زندگانش نفس بکشد؛ روزی که صدای موسیقی از صدای اندوه بلندتر باشد، روزی که کودکانش خاطره‌هایشان را با جشن تعریف کنند، نه با ماتم؟ تا آن روز، هر بار که از تهران می‌نویسم، در حقیقت از خودم می‌نویسم؛ از آدمی که هر روز و هرلحظه زیر این همه گردوغبار، دنبال تکه‌ای امید می‌گردد و با تمام دلخوری‌ها، هنوز این شهر را عاشقانه دوست دارد.