Pinned Tweet
بیهوده جستم و نیافتم.
همه چیز عوض شده
ای روزهای خوش کوتاه، آیا فقط برای ثبت در تاریخ آمده بودید؟
#شاهرخ_مسکوب
غزلواره retweeted
از خودم شرمنده شدم وقتی فهمیدم زندگی یک جشنِ بالماسکه بود، درحالی که من با چهرهٔ واقعی ام در آن شرکت کرده بودم .
[کافکا | یادداشتها]
عصر بعد یه هفته از خونه زدم بیرون... آدما... خونهها... خیابونا... کافه... آسمون... 🥹 وای من سختترین کار برام خونه موندنه.
1
34
329
غزلواره retweeted
گاهی وقتا برای اینکه خودمو آروم کنم به خودم میگم خب یه سری چیزا قرار نیست برای بعضی از آدما باشه. بعد دونستن همین نکته بدتر ناراحتم میکنه. چرا قرار نیس؟ :(
غزلواره retweeted
یه چیز باحال یاد گرفتم الان:
یکی از تحریفهای شناختی که میتونه زندگی آدم رو تحت تأثیر قرار بده شخصیسازیه*؛ یعنی ما تأثیر منفی خودمون روی دیگران و اتفاقات اطرافمون رو بیش از حد واقعی برآورد میکنیم.
مثلاً یکی حالش خوب نیست و یه جواب کوتاه و گذرا بهت میده، ولی تو سریع به خودت میگیری و فکر میکنی حتماً ازت ناراحته یا کاری کردی که حالش بدتر شده.
نکته جالبی که دکتر اسکات مطرح میکنه اینه که این فرایند ذهنی دقیقاً شبیه همون چیزیه که در نارسیسیزم اتفاق میافته؛ یعنی همهچیز رو حول محور خودمون تفسیر میکنیم.
.
*Personalization
این سرماخوردگی اینجوریه که همش دلم میخواد بخوابم؛ چای و نوشیدنی هم برام میارن و حرفم نمیزنم خلاصه که مریضی مورد علاقهمه.
1
30
295
غزلواره retweeted
پرسشهایی هستند که آنقدر برایمان مهماند که نمیتوانیم نپرسیم، اما میدانیم که تحمل شنیدنِ پاسخشان را هم نداریم. این پرسشها نقاطِ گسستِ ما از جهان، از دیگران، و از خودمان هستند.
غزلواره retweeted
•من کنار پنجره بودم؛ باد پنجره را بست وُ از آن لحظه، چیزی میان من وُ جهان از حرکت ایستاد. نه بیرون بودم، نه درون؛ در فاصلهای بینام، میان دو سوی یک غیاب، در بیواژگیِ خودم معلّق ماندم.
آدم یکجای عمرش به نقطهای میرسد که دیگر نمیخواهد برای بودنش شهادت بیاورد~
آره غزل جون، آشپزی نجات دهندهس ولی بعد پختن سه مدل غذا، شستن قابلمه و ظرفای کثیف برت میگردونه ته چاه.
2
53
516






