همین نابرابری تاریخی تا امروز هم در زبان روزمره باقی مانده است. کلماتی مثل «موشخور» و چند لقب توهینآمیز دیگر، که در گذشته و حتی امروز در بعضی جاها برای تحقیر هزارهها به کار میرود، بخشی از همین میراث تلخ تبعیض است. چیزی که برایم جالب بود این است که حسینی، با اینکه خشونت علیه هزارهها را در رمان نشان میدهد، از بسیاری از همین کلمات رکیکی که در واقعیت جامعهی افغانستان رایج بودهاند استفاده نکرده است. شاید این انتخاب عمدی بوده، شاید هم میخواسته کتاب برای خوانندهی خارجی قابلخواندنتر باشد. اما در هر صورت همین انتخاب باعث میشود شدت واقعی تبعیضی که هزارهها با آن روبهرو بودهاند، کمی کمرنگتر از آنچه واقعاً بوده به چشم بیاید.
به نظرم دقیقاً همینجاست که کتاب، بدون اینکه خودش بخواهد، تبدیل به یک آیینهی ناقص از سرگذشت هزارهها میشود. سالهاست سرگذشت این مردم، درست مثل سرگذشت حسن، بیشتر از زبان دیگران گفته شده تا از زبان خودشان. در روایتهای رسمی، در کتابهای تاریخ و حتی در همین رمانی که قرار بود صدایی برای افغانستان باشد، هزارهها اغلب کسانی هستند که دربارهشان حرف زده میشود، نه کسانی که خودشان فرصت حرف زدن دارند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2318/
103
تصور کردم یونیفورم مکتب را پوشیدهام و کیفم پر از کتاب است. به طرف دوستانم میروم و با خوشحالی میگویم: «من کارخانگی مضمون تاریخ را خلاص کردم.» شاید آن لحظه آنقدر خوشحال بودم که حتی یادم نمیآمد چند ساعت باید درس بخوانم.
اما ناگهان صدای موتر آمد. خیالم تمام شد. دوباره به همان کوچه برگشتم. چند لحظه از دور به مکتب نگاه کردم. چشمهایم پر از اشک شده بود، اما گریه نکردم. فقط نگاه کردم و بعد به طرف خانه رفتم.
وقتی به خانه رسیدم، کیف مکتبم را باز کردم. کتابچهام را برداشتم و شروع کردم به خواندن نوتهایم. هر صفحه مرا به یک خاطره میبرد. یادم آمد یک روز در مضمون دینی، استاد دینی گفته بود که آیههای قرآنی را حفظ کنیم. بیشتر ما حفظ نکرده بودیم و برای اینکه ارزیابی را خراب نکنیم، آیهها را روی تخته نوشتیم. چون تختهی ما چوبی بود، بهراحتی پاک نمیشد. ما هم آرامآرام پاکش کردیم تا کمرنگ شود و بتوانیم از روی آن بخوانیم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2317-2/
127
دختری را دیدم که شاید هنوز خسته بود، اما دیگر از خودش فرار نمیکرد. یک لیوان آب نوشیدم و برای چند دقیقه از اتاق بیرون رفتم. کنار پنجره نشستم، بیرون را نگاه کردم و با خودم فکر کردم چقدر عجیب است؛ ما گاهی منتظریم یک نفر بیاید و دست ما را بگیرد، در حالی که بعضی روزها تنها کسی که میتواند اولین قدم را بردارد خودمان هستیم.
من نمیگویم هیچکس به آدم کمک نمیکند. بعضی آدمها واقعاً میآیند، میمانند و دستت را میگیرند. اما نباید تمام نجات خودت را به آمدن یک نفر گره بزنی.
آدمها همیشه نمیمانند. بعضیها میروند. بعضیها تغییر میکنند. بعضیها وقتی ضعیفترین حالتت را میبینند، به جای اینکه کنارت بمانند، همان نقطهضعف را علیه تو استفاده میکنند. شاید یکی از تلخترین درسهای بزرگ شدن همین باشد که بفهمی قرار نیست همه مثل تو باشند. اما این به معنی تنها ماندن نیست.
به معنی این است که باید خودت را بشناسی؛ بدانی چه میخواهی، چه چیزی آزارت میدهد، چه چیزهایی ارزش جنگیدن دارند و کدام سنگها را باید از سر راهت کنار بزنی...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2316-2/
125
او برخلاف رسوم خانوادهاش دوست دارد مثل دیگر دختران درس بخواند و آرزوی رفتن به مکتب و دانشگاه را دارد، ولی پدر و مادرش میگویند او باید کارهای خانه را یاد بگیرد و بهزودی به خانهی بخت برود.
دختر که هنوز دنیای کودکانهاش را بهطور کامل پشت سر نگذاشته، از روزی سخن میگوید که خانهی پدر را ترک کند. مادر هنگام کارهای خانه میگوید: «دخترم، این کار را خوب یاد بگیر، روزی کارت میآید.» و اگر دختر خسته شود، جملهی دیگری میشنود: «یاد بگیر تا در خانهی بختت ما را روسفید کنی.»
هدیه هم، بیآنکه بداند خانهی بخت کجاست و زندگی در آن چگونه است، دست به کار میشود. ظرف میشوید، نان میپزد، لباس میشوید و کارهای خانه را یکییکی یاد میگیرد. گمان میکند اگر همه را خوب انجام دهد، روزی که به خانهی بخت رفت، دختر سربلندی خواهد بود...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2316/
1
372
میگفتند: «ما سازندگان وطن هستیم.» برای بعضیها فقط یک جمله بود، اما برای من امیدی ایجاد میکرد و به من این معنا را میداد که ما هنوز زندهایم برای اینکه این وطن را آباد سازیم. آنها به خود و توانایی خود باور داشتند که روزی میتوانند برای من و جامعهی خود امید ببخشند و به مردم سرزمین خود یاد دهند که چگونه به یکدیگر و وطنشان عشق بورزند و چگونه برای آبادی و ساختن این وطن اتحاد کنند.
من از آن جمله یاد گرفتم که هنوز امیدی هست. در حالی که شرایط خوبی برای درس خواندن دختران نیست، اما آن کودکان با دل پرامید، خود را سازندگان وطن خود میدانند. بعد از آن روز، به خودم قول دادم که همیشه امیدوار باشم؛ چون هیچکسی نمیتواند مانع پیشرفت و درس خواندن ما شود و باید همیشه تلاش کنم. شاید حالا نتوانم کاری انجام دهم، اما مطمئن هستم که روزی میتوانم در کنار خواهران و برادرانم این وطن را آباد کنم و هیچوقت نباید ناامید باشیم، بلکه ما باید کسانی باشیم که برای دیگران امید میبخشد و امید را در دل خاموش آنها زنده میکند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2315-2/
90
نزدیکِ چهار سال از سقوط گذشته بود، منی که در زمان نه چندان دور به خاطر انگلیسی صحبتکردن سرزنش میشدم، اکنون میشرمیدم که یک کلمه انگلیسی یاد ندارم. شبیه این شده بودم که گویا ضربهی سختی خوردهام، یا سکتهی مغزی کردهام که هیچ چیزی یادم نمانده است.
از پارسال اما تصمیم گرفتم که تسلیم نشوم. چهارسال خانهنشینی، چهارسال سکوت و انزوا و فاصله بس بود. با خودم حساب و کتاب کردم که سالها چه قدر زحمت کشیدم، کمخوابی کردم، بیپولی کشیدم، روزها پیاده رفتم، گرسنه درس خواندم، گفتم آخرش هم که فراموش کنم فاجعه است.
نمیدانم چه روز یا شبی بود، اما از همان زمان یکایک تصمیم گرفتم که باید راهی را که رفتهام ادامه بدهم. به خودم امیدواری دادم که دایم اینطوری نمیماند. دیر یا زود اوضاع تغییر میکند و برای سالها بعد هم که شده باید خودم را بالا و بالاتر برسانم.
در شرایطی که ما داشتیم، شروع دوبارهی من یک چالش بود. من از پس هزینههای تحصیل دوباره برنمیآمدم. خانوادهی ما اقتصاد خوبی نداشت و حمایت من سخت بود. آنان یکبار برای من هزینه کرده بودند، بار دوم علاقمند هزینه نبودند. مخصوصا که فکر میکردند حالا نه من دل و دماغ خواندن دوباره را دارم و نه فضایی است که از آموختههایم استفاده کنم.
همان شد که برگشتم به اهدافم. منی که تقریبا انگلیسی را پاک فراموش کرده بودم، از نو شروع کردم. کتاب خریدم، کورس رفتم، پادکست گوش دادم، فیلم دیدم، تکرار کردم، تمرین کردم و خوشبختانه بسیار زودتر از بار اول، دوباره توانستم همانقدر که زمانی بلد بودم، یاد بگیرم.
من حالا در چندین کورس گمنام در پسکوچههای غرب کابل انگلیسی درس میدهم. دوباره خوب انگلیسی گپ میزنم، دوباره با لرز و ترس میان جامعه برگشتهام و دوباره امیدوار شدهام. از همان کورسها معاش کمی هم میگیرم که جوابگوی هزینههای خودم است.
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2314/
1
131
داستان در همان چند دقیقهی اول، روبهرویی ایوان ایلیچ با مرگ را نشان میدهد و بعد از آن، به گذشته برمیگردد. او قاضی موفقی است که تمام عمرش تلاش کرده همانطور زندگی کند که جامعه از یک «مرد محترم» انتظار دارد؛ شغل خوب، خانهای شیک و ازدواج آبرومند. اما زندگی مشترکش خیلی زود سرد و پرتنش میشود، تا جایی که او بیشتر خودش را در کار غرق میکند تا از خانه فرار کند.
وقتی برای خانهی جدیدش در حال نصب پردههاست، از نردبان میافتد و ضربهای به پهلویش وارد میشود. در ظاهر حادثهی مهمی نیست، ولی درد آرامآرام شدیدتر میشود. پزشکان هرکدام تشخیص متفاوتی میدهند و هیچکس پاسخ روشنی ندارد. هرچه بیماری پیش میرود، ایوان بیشتر احساس میکند اطرافیانش، حتا همسر و همکارانش، بیشتر نگران دردسرهای زندگی خودشان هستند تا رنج واقعی او...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2313-2/
120
اما حالا، کابل خودش را میان این و آن ملک، آواره میپندارد. کابل خودش را میان شلوغیهای دهمزنگ، چنداول و افشار، تنها مییابد. کابل تنها شده است؛ در میان انبوه مردمی که نگاههای بیگانهای به کابل دوختهاند. کابل تنها شده است؛ همچون مادری که فرزندانش را فرسنگها از آغوشش دور بردهاند؛ همچون پدری تنها که بعد از یک عمر، حاصلش جز فرسودگی و اندوهی که در خطهای پیشانیاش منعکس شده، چیزی نیست.
کابل، آغوشی باز برای دخترانش داشت تا آنها را با عشق و مهربانی بزرگ نماید. کابل تمام پسرانش را با محبت مادرانه در آغوشش پرورش میداد تا چشمهایشان امواج دلیری و لطافت را جاری سازد. کابل خانهی ساده و قدیمی مردمان صمیمی بود که با زبان، فرهنگ و سنتهای متفاوت در آنجا زندگی میکردند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2312-2/
98
اما شرایط خانواده روزبهروز سختتر میشد. پدر غزال گاهی حتی پول کافی برای تهیهی یک وعده غذا نداشت. او بسیار نگران آیندهی فرزندانش بود و نمیدانست چگونه میتواند زندگی آنها را تأمین کند. سرانجام، فشار طاقتفرسای فقر باعث شد پدر غزال تصمیم بسیار سختی بگیرد؛ تصمیمی که زندگی غزال را برای همیشه تغییر داد.
پدر غزال تصمیم گرفت غزال را از خانوادهاش جدا کند تا با پولی که از این راه به دست میآورد، بتواند از دو فرزند کوچکترش مراقبت کند. غزال از این تصمیم بسیار ناراحت بود و نمیخواست از خواهر و برادرش جدا شود. او آنها را بسیار دوست داشت و آرزو میکرد همیشه در کنارشان بماند. برای غزال، خانواده تنها کسانی بودند که در آن زندگی سخت داشت و جدایی از آنها برایش بسیار دشوار بود...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2311-2/
من دختری هستم که در میان تاریکترین وضعیت، هنوز به رویاپردازی میاندیشد و باور دارد که گاهی همین تیرگیها به ما فرصت پیدا کردن نور را میدهد؛ نوری که شاید کمرمق باشد، ولی میتواند چارهساز و راهنمای مسیری باشد که نه تنها به تو فرصت بالندگی میدهد، بلکه یاد میدهد که چگونه تغییر نگاه و زاویهی دید میتواند موثر باشد. من بعد از تغییر رژیم، به تغییر و تحول خود اندیشیدم و چراییِ ادامهدادن را در سختترین شرایط یافتم. چند سال شاید مدت طولانیِ باشد، ولی برای کسی که هنوز رشد میکند و یاد میگیرد، فرصت خوبی است تا با یادگیری چیزهای جدید، جهان خود را بهتر بشناسد. بعد از یافتن برنامهی«امپاورمنت» (توانمندسازی)، من دیگر مانند قبل نمیاندیشم؛ بلکه خود را متفاوتتر از دیگران میبینم و هر موضوع یا مسالهای را طوری میبینم که پیش از این حتی نمیتوانستم به آن بیندیشم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2310-2/
66
هیچگاه در تصورم نمیگنجید که چنین مسایل سادهای، روزی به آرزویم تبدیل شوند. من باید تمام این لحظهها را زندگی میکردم؛ نه به عنوان یک رؤیا، بلکه به عنوان یک حق انسانی.
حالا که با خودم فکر میکنم، تنها یک جمله به ذهنم میرسد: «چقدر روزگار با ما دختران ظالم بود!»
اگر من امروز حق رفتن به مکتب را داشتم، هیچگاه امشب در دل این تاریکی، شروع به نوشتن دردهایم نمیکردم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید امشب بهجای نوشتن از حقوقی که از من گرفته شده است، مشقهایم را مینوشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، هیچگاه اینگونه روزگار را ظالم نمیپنداشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید امشب بهجای نوشتن از ظلمهایی که بالایم شد، هدفهایم را مینوشتم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم، شاید حالا اینقدر افسرده نمیشدم.
اگر من حق رفتن به مکتب را داشتم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2309-2/
89
اوښی مې د کابل په خوشحال مېنه کې اوسېږي. د شپې یوولس بجې مې خور زنګ وکړ، چې ایمل په کوڅه کې غلو په چاقو وهلی. ژر راشه! دولس بجې وې چې د کابل ایمرجنسي روغتون ته ورغلم، هلته یې د ننوتلو اجازه هېچاته نه ورکوله.
د روغتون د ICU څانګې شمېره مې پیدا کړه، اړیکه مې ورسره ونیوله، د ایمل نور څوک نه و، روغتون زه د پایواز په توګه ومنلم.
ډاکټرانو وویل: د ناروغ زړه دریدلی و، موږ PRP (د زړه مساج) ورته وکړه، خو د عملیاتو پر مهال یې بیا زړه ودرېد. ایمل د زړه په سر چاقو خوړلی و او سږی یې هم ژوبل و. هغوی زیاته کړه، له عملیاتو وروسته یې شاید د بدن کوم غړی هم فلج شي.
۲۱ورځې وروسته ایمرجنسي روغتون ځواب راکړ چې د دوی اړوند برخه کار یې خلاص شوی، اوس یې باید د اعصابو متخصص ته یووسم. روغتون د ایمل د سر وروستی عکس هم په فلش کې راکړی و، خو شخصي روغتون ناروغ غوښت، عکس یې نه کوت.
په ایمرجنسي کې د ایمل حالت ورځ تر بلې په ښه کېدو و، خو هغوی نور ناروغ راویست. امبولانس مې ونیو ایمل مې له ایمرجنسي څخه رفاه روغتون ته راووړ. هغوی چې ناروغ ولید ژر یې ICU ته انتقال کړ. سم دستي ورسره د رفاه روغتون د بستر او درملو حساب پیل شو، چې په هر۲۴ ساعته کې لس پنځلس زره افغانۍ غوښتې...
نور دلته ولولئ: sheeshamedia.com/ps/2308/
81
گاهی فکر میکنم گرفتن قلم از دست یک دختر، فقط گرفتن یک تکه چوب و جوهر نیست؛ وقتی قلم از دست یک دختر گرفته میشود، بخشی از صدای او گرفته میشود، بخشی از آیندهی او پشت در میماند و بخشی از رویاهایش در یک اتاق کوچک زندانی میشود. اما من باور دارم قلمی که از دست یک دختر افتاده است، میتواند دوباره برداشته شود؛ شاید دیر شود، شاید راه سخت باشد، شاید صفحههای زیادی سفید بماند، اما هیچ صفحهی سفیدی برای همیشه سفید نمیماند؛ روزی دوباره کسی روی آن خواهد نوشت.
شاید من آن روز را نبینم، اما دوست دارم باور کنم که یک روز دختران افغانستان دوباره با کتابهایشان به مکتب میروند، دوباره در صنف مینشینند، دوباره صدای خندهیشان در راهروهای مکتب شنیده میشودپ و دوباره معلم از آنها میپرسد: «در آینده میخواهید چه کاره شوید؟» آن روز، شاید یک دختر کوچک دستش را بالا ببرد و بگوید: «میخواهم نویسنده شوم!» و هیچکس به او نخندد، هیچکس به او نگوید «تو نمیتوانی»، و هیچکس قلم را از دستش نگیرد...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2307-2/
برادرم! آنچه حقیقت مرا ساخته، فراتر از محدودیتهایم است. روشنتر از روز و عمیقتر از شب هستم. من هرگز برای شما شرم و ننگ نبودهام؛ همیشه برایتان وقار و عزت آرزو کردهام، در حالیکه میدانم شما گاهی مثل یک پروژهی ناموسی به من نگاه میکنید.
من یک دخترم؛ دختری که با تولدش در کشمکشی به نام مرگ و زندگی قرار گرفت، اما زندگی را انتخاب کرد. از شما خواهش میکنم، حالا که زندگی را انتخاب کردهام، بگذارید زندگی نیز بکنم.
پدر جان! طی سالهای اخیر تا مغز استخوان درک کردهام که کسانی هستند که هرگز دست از خشونت برنمیدارند. خیلی امیدوارم برادرانم از آن دستهی آدمها نباشند. شاید در نگاه شما از گل هم نازکتر باشم، اما حقیقتاً از سنگ سختتر شدهام.
پدر جان، برادران عزیزتر از جانم! من مال نیستم، متاع خریدوفروش هم نیستم؛ فراتر از تمام این مفهومها، یک انسانم. پس باید مثل یک انسان، با شرافت و عزت زندگی کنم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2306-2/
244
از سوی دیگر، نتوانستم پاهایم را روی زمین نگه دارم و با سرعت زیاد روانه خانه شدم. با خودم میگفتم که اگر پدرم ورق نتایجم را ببیند، مرا سخت در آغوش خواهد کشید و همچون پرِ سبک، بالای دستان قویاش بالا و پایین خواهد انداخت. با خوشی وصفناپذیری خودم را به دروازهی حویلی رساندم و یکآن، برق چشمانم به تیرگی رسید. دیدن زنان و مردان ناآشنا و صداهای خشنی که مدام جیغ میزدند و گریه میکردند، مرا به حیرت انداخت.
تابوت چوبیِ که با تکهای سهرنگ پوشانیده شده بود، نگاه کودکانهام را به خود جذب کرد. گوشهایم از شدت گریهی سوزناک مادر قفل شد و با دیدن آن صحنه، ناخودآگاه قطره اشکی روی ورقی که تمام خوشیهای روزم در آن خلاصه شده بود، ریخت.
چشمهایم را درهم فشردم و با خودم گفتم: «ای کاش همهی اینها یک خواب باشد؛ یک کابوس بد که در آخر، با نوازش دستان پدر از خواب بلند شوم؛ حتا اگر به قیمت ناکام ماندنم در صنف تمام شود!»
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2305-2/
222
اگر در این شرایط زندهام، فقط به خاطر رویاهایم هست؛ رویاهایی که به خاطر آنها حاضرم بجنگم و این شرایط را تحمل کنم. هر روز با هزاران ترس از خانه بیرون میروم و حتا مطمئن نیستم که دوباره به خانه برمیگردم یا نه. با هزاران دلهره قدم برمیگذارم و خودم را شجاع نشان میدهم، اما هیچکس نمیداند پشت این همه شجاعت، ترسِ حاکمی پنهان است. از خیلی چیزها میترسم: از صدای رنجر طالبان، از صدای قدمهای عسکرها، از قیافههای ترسناکشان، از حکومتی که آنها حاکمش هستند و از موترهای سفیدی که برای کنترل حجاب دختران در همهجا حضور دارند.
با تمام وجود میخواهم در هر شرایطی زنده باشم، ادامه دهم و ببینم آخر کار چه میشود؛ میخواهم شاهدی باشم که ببیند سرنوشت طالبان با اینگونه حکومتداری به کجا ختم میشود. البته میخواهم پایان کار آنها را با چشمان خودم تماشا کنم و در روزگاری باشم که شکستشان را به چشم میبینم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2304-2/
101
دختری روی ویلچر نشسته بود؛ سروسیمایش را با چادری سفت بسته بود و در دستش کتابی داشت. نزدیکتر رفتم؛ او دستش را دراز کرد و از من برای کمک پول خواست. چند سکهی چند افغانیگی روی دستش گذاشتم و از او اجازه گرفتم تا چند دقیقهای پهلویش بایستم.
پهلویش ایستادم و چند لحظهای فقط محو کتاب خواندنش شدم؛ کتاب اجتماعی صنف پنجم را مطالعه میکرد. از او پرسیدم که صنف پنجم مکتب است؟ جواب داد که بله. از او در مورد اسم مکتبش پرسیدم، اما جوابی که داد، قلبم را تکهتکه کرد.
او با همان چهرهی معصوم و صدای دلنشینش گفت:
«من مکتب نمیروم؛ صنف اول بودم و در مکتب دولتی درس میخواندم. آنوقت پدر و مادرم کنارم بودند، اما یک روز در مکتب ما انفجار شد؛ نام مکتب ما «سیدالشهدا» بود. آن روز من در وسط حویلی بودم و وقتی انفجار رخ داد، دیگر هیچچیزی نفهمیدم...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2303-2/
172
هوش مصنوعی چگونه زندگی انسان را دگرگون میسازد؟
در جهان امروز، تکنالوژی با سرعت چشمگیری در حال پیشرفت است و نقش آن در زندگی انسانها روزبهروز گستردهتر میشود. دستاوردهایی چون تلفنهای هوشمند، انترنت، رباتیک و هوش مصنوعی، بخشهای مختلف زندگی بشر را دگرگون ساخته و زمینههای تازهای برای رشد اقتصادی، گسترش دانش و ایجاد فرصتهای کاری فراهم کردهاند.
در این میان، هوش مصنوعی بهعنوان یکی از مهمترین دستاوردهای عصر دیجیتال، انجام بسیاری از فعالیتها را آسان ساخته است؛ اما در کنار فرصتهای فراوان، چالشهایی نیز به همراه دارد. چگونگی استفاده درست و مسئوولانه از این فناوری، از موضوعات مهم دنیای امروز به شمار میرود.
برنامه «بیت/ Bit» از این پس که به معرفی نوآوریها و تازههای تکنالوژی میپردازد، از شیشهمیدیا منتشر خواهد شد. ما در نخستین برنامه به صورت کلی، به معرفی هوش مصنوعی، کاربردهای آن در بخشهای گوناگون زندگی و فرصتها و چالشهای ناشی از گسترش این فناوری پرداختهایم که از شما دعوت میکنم، آن را یوتیوب شیشهمیدیا بیننده باشید.
لینک برنامه در یوتیوب: youtu.be/CG9yiO6eNoM?si=lZaZ…
89
وقتی شیرخوار بودم، پدرم، مادرم و مادرناتنیام را از خانه بیرون کرده بود و در آن زمان، خواهر بزرگم از من مراقبت میکرد. خواهرم خودش تقریباً چهاردهساله بود؛ سنی که شاید خودش هم به مراقبت نیاز داشت، اما برای من تبدیل به کسی شده بود که حضورش شبیه حضور یک مادر بود. تقریباً او مرا بزرگ کرده بود و من تا هفت سالگیاش او را «مادر» صدا میکردم. از پیالهی او چای میخوردم و کنار او میخوابیدم. آن زمان نمیدانستم چرا باید یک کودک از کودک دیگری مراقبت کند؛ فقط میدانستم او کنار من است و همین برایم کافی بود.
وقتی هفتساله شده بودم، حضور مادرم را کمکم حس میکردم. صنف دوم مکتب بودم و سال تعلیمی تازه شروع شده بود. من علاقهی زیادی به مکتب داشتم؛ ساعت مکتبم صبح زود بود و من همیشه یک ساعت قبل بیدار میشدم تا خودم را مرتب کنم و با شوقوذوق طرف مکتب روان شوم. پدرم هر صبح قبل از رفتنم به مکتب برایم پول میداد و همیشه تذکر میداد تا پفک نخرم و پولم را جمع کنم. اما آن صبح، برخلاف همیشه، بدون هیچ تذکری به من پول داد. کمی تعجب کردم، اما آنقدر کودک بودم که به این تغییر کوچک بیش از چند لحظه فکر نکردم. کیفم را برداشتم و با همان شوق کودکانه که آن روزها در وجودم بود، به طرف مکتب رفتم؛ بیخبر از اینکه آن روز قرار است چیزی در زندگیام تغییر کند...
بیشتر بخوانید: sheeshamedia.com/2302-2/
204


















