‌دوستان پیشنهاد دادند که در تلگرام یک کانال ایجاد کنم‌. من نیز این کانال را درست کردم. لطفا عضو شوید و حمایت کنید‌. در ضمن اعضای کانال به 50K برسد به سه نفر از اعضای کانال جایزه ویژه تعلق می گیرد. جایزه ویژه سفر رایگان به چین است. شوخی کردم پولم کجا بود😅 نابرده رنج گنج میسر نمی شود‌... من چند سال تلاش کردم و زبان فارسی را یاد گرفتم و به ایران هم سفر کردم و تا حدی با تاریخ و فرهنگ ایران آشنا هستم. (+افغانستان) هر کسی هم که به چین علاقه دارد می تواند با مقداری تلاش به چین سفر کند و مردم چین🇨🇳 به گرمی از او استقبال خواهند کرد. یا با کمی تلاش می تواند زبان، تاریخ و فرهنگ چین را یاد بگیرد. من قدر دارن حمایت ملت های فارسی زبان هستم و در حد توان جبران می کنم. لینک عضویت در کانال: t.me/SimiaoLin

بعضی‌ها چین را منفعل یا ترسو می‌دانند اما چین آرامش را با ضعف اشتباه نمی‌گیرد. چین با هوش،صبر و استراتژی عمل می‌کند، بدون وحشت‌زدگی و هیاهوی بیهوده. #China 🇨🇳

منطق بعضی از کسانی که در کشورهای مختلف چین‌هراسی می‌کنند واقعا مزخرفه! مثلا بعضی از ایرانی‌ها نه فقط غرب‌گرا هستند، بلکه از آن دسته‌ای هستند که وقتی ترامپ ایران را بمباران می‌کرد، از او تشکر هم می‌کردند! حالا یکی از استدلال‌هایشان برای چین‌ستیزی چیه؟ این است که نظامی گنجوی حدود ۸۰۰ سال پیش این شعر را سرود: ز چینی به جز چین ابرو مخواه ندارند پیمان مردم نگاه سخن راست گفتند پیشینیان که عهد و وفا نیست در چینیان همه تنگ‌چشمی پسندیده‌اند فراخی به چشم کسان دیده‌اند بعد از این شعر نتیجه می‌گیرند که چینی‌ها قابل اعتماد نیستند و باید با چین مخالفت کرد! 😂 یعنی واقعا قراره روابط امروز ایران و چین را بر اساس برداشت از یک شعر مربوط به ۸۰۰ سال پیش قضاوت کنیم؟! آن هم در حالی که همین افراد از کسی تشکر می‌کردند که ایران را بمباران کرده بود!!!! نه فقط در ایران، بلکه در خیلی از کشورها کسانی‌ هستند که ادعای میهمن‌پرستی می‌کنند اما در اصل مزدور امپریالیسم آمریکا هستند.

تنگه هرمز؛ از هر پنج بشکه نفت جهان، یک بشکه از اینجا می‌گذرد. آمریکا می‌گوید کنترل آن را درست دارد، ایران هم می‌گوید شبانه‌روز این تنگه را زیر نظر دارد — اما کشتی‌ها یکی پس از دیگری آسیب می‌بینند. تبعات آن به جیب مردم عادی هم رسیده است: افزایش قمیت بنزین، نان، روغن. ریشه این بازی قدرت در ایران نیست؛ وقتی جلوی درِ خانه یک کشور را بگیرند، او هم بی‌تفاوت نمی‌ماند. این تنگه به خلیج فارس وصل است — نه به «خلیج آمریکا». #StraitOfHormuz #PersianGulf #EnergySecurity

وقتی خبر تازه را دیدم، اولین فکرم این بود: «این فیلم را قبلاً هم دیده‌ایم.» 🎬 دولت آمریکا به نهادهای خود دستور داده استفاده از DeepSeek و برخی ابزارهای هوش مصنوعی چینی را متوقف کنند؛ با استناد به «امنیت ملی» و بدون اینکه دلیل فنی روشنی ارائه شود. یک مدل هوش مصنوعی که برای خیلی از کاربران ایرانی یکی از معدود راه‌های آسان و کم‌هزینه دسترسی به AI بود، حالا در آمریکا «خطر امنیتی» طبقه‌بندی می‌شود. برای ایرانی‌ها این داستان تازگی ندارد. می‌دانم محدودیت‌های اینترنتی در ایران فقط یک لایه ندارد و سیاست‌های داخلی هم در آن نقش دارند؛ اما یک لایه مهم و انکارناپذیر، همان «امنیت ملی» آمریکاست که بارها بهانه‌ای شده برای حذف رقبا. شما بهتر از هر کسی می‌دانید این بهانه یعنی چه: یعنی مسدود شدن نزدیک به ۲۰۰ هزار دامنه برای کاربران ایرانی، و دردسترس نبودن ChatGPT و بسیاری از سرویس‌های ابری و ابزارهای برنامه‌نویسی. اسمش را هر چه بگذاریم، نتیجه یکی است: یک عده از فناوری روز دنیا عقب می‌مانند. و این اولین بار نیست. همان منطقی که علیه هواوی به کار رفت—قطع اندروید و تحریم تراشه—و همان الگویی که برایTikTok و حتی آلستوم فرانسه استفاده شد—بازداشت مدیرعامل در فرودگاه و فروش اجباری بخش بزرگی از شرکت به رقیب آمریکایی—این بار با DeepSeek تکرار می‌شود. تفاوت این است که این بار پای یک هوش مصنوعی نسبتاً باز و در دسترس در میان است. برای خیلی از ایرانی‌هاDeepSeek فقط یک اپ نبود؛ نمادی بود از اینکه می‌شود بدون واسطه و بدون پرداخت دلاری، به فناوری پیشرفته دسترسی داشت. وقتی آمریکا آن را هم حذف می‌کند، پیام روشن است: «فناوری خوب فقط برای ما.» سوال من این است: آیا واقعاً DeepSeek برای امنیت آمریکا خطرناک است، یا فقط برای انحصار فناوری آمریکا؟ نظر شما چیست؟ 👇 #DeepSeek #TechPolitics #Iran #USSanctions #AI

به عنوان یک جوان چینی که فارسی می‌خوانم، خبر دیدار لی چیانگ و دکتر عارف در حاشیه نشست شانگهای در دوشنبه برایم فقط یک خبر دیپلماتیک نبود. بیشتر شبیه گفت‌وگوی دو تمدن قدیمی بود که هر دو خوب می‌دانند این روزها دنیا بیش از هر چیز به آرامش، گفت‌وگو و همکاری واقعی نیاز دارد. 🕊️ امسال ۵۵ سال رابطه دیپلماتیک و ۱۰ سال مشارکت راهبردی جامع چین و ایران است. این اعداد شاید خشک به نظر برسند، اما پشتشان چیزهایی است که مردم می‌توانند حس کنند: تجارت، تحصیل، فرهنگ و اعتماد سیاسی. برای من جالب بود که ایران در این دیدار از نقش چین در چندجانبه‌گرایی و تلاش برای صلح قدردانی کرد؛ یعنی چین فقط شعار صلح نمی‌دهد، برایش وقت و انرژی هم می‌گذارد. از نگاه یک فارسی‌آموز چینی، این نوع رابطه باید فقط در بیانیه‌ها نماند. باید بیشتر در تبادلات جوانان، رسانه، دانشگاه و گردشگری دیده شود. شاید نسل ما بتواند پل کوچکی بین دو فرهنگ باشد؛ پلی که از سفر و موسیقی و غذا شروع می‌شود، اما به اعتماد پایدار می‌رسد. شما چه فکر می‌کنید؟ برای نزدیک‌تر شدن مردم چین و ایران، اولویت را به اقتصاد می‌دهید، گردشگری، یا فرهنگ و هنر؟ 👇 #China #Iran #Peace #StrategicCooperation #SCO

نام «جهان سوم» تحقیرآمیز است. دست از ایجاد سلسله‌مراتب بردارید و خودتان را در رأس آن قرار ندهید. جهان اول، دوم یا سومی وجود ندارد. معیار مشترکی وجود ندارد. چندقطبی بودن را بپذیرید و خودتان باشید. جهان‌شمول‌گرایی‌ از هر نوعی باید بسوزد.

ایلان ماسک، ما اینجا داریم زحمت می‌کشیم!! 🤨😂 چرا بعضی از محتواهای من این‌قدر کم بازدید می‌گیرند؟! دوستان عزیز، لطفا در کانال تلگرام من عضو شوید: 👇 t.me/SimiaoLin واقعیت این است که ایکس بعضی از محتواهای من را به کاربران زیادی نشان نمی‌دهد؛ اما در کانال تلگرامم می‌توانید به تمام محتواهای من دسترسی داشته باشید. ❤️ مخصوصا ما خانم‌ها برای آماده شدن، آرایش کردن، انتخاب لباس و مرتب و آراسته بودن، وقت و انرژی زیادی صرف می‌کنیم! 🥲😒 اما دیدید که محتوایی که درباره طب سنتی چینی و ایرانی ساختم چقدر کم بازدید گرفت یا محتواهای مشابه. شما دوستان عزیز ایرانی و افغانستانی، لطفا محتواهای من رو بازنشر کنید تا افراد بیشتری بتوانند آن‌ها رو ببینند. مگر حمایت از همدیگر چقدر سخته؟ 🥹❤️🙏🏻 همچنین، اگه امکانش را دارید، زنگوله 🔔 اعلان‌های حساب من رو فعال کنید تا هیچ‌کدام از محتواهای من را از دست ندید. نگران هم نباشید، من آن‌قدرها زیاد فعالیت نمی‌کنم که اعلان‌های زیادی برایتان بیاد! 😊 ممنونم از همه شما که با محبت و حمایتنان به من انگیزه می‌دهید. ❤️🥮🌺

محتوای خواب هام🤭😂 سرهنگ ابراهیم ذوالفقاری هم اگر خواست چینی هم بهش یاد میدم🙂😁 واقعا سخت بود درست کردن این محتوا مخصوصا این‌که چندبار گفتم نباید به هم دست بدیم🤣 #China #Iran #StraitOfHormuz

از ابن‌سینا تا لی شی‌جن: طب سنتی، میراث مشترک ایران و چین 🌿 آیا طب سنتی فقط خاطره‌ای به‌جا مانده از گذشته است؟ از کتاب «قانون در طب» ابن‌سینا تا «بن‌تسائو گانگ‌مو» لی شی‌جن، جاده ابریشم دو طب سنتی کهن را به هم متصل کرد؛ هر دو با یک هدف: کاهش درد انسانها. امروز ۸۰ درصد مردم جهان از طب سنتی استفاده می‌کنند؛ کشف آرتمیسینین جایزه نوبل گرفت و طب سوزنی در ۱۱۳ کشور شناخته شده است. در چین، بازارهای شبانه طب چینی، دمنوش‌های گیاهی و حرکات "بادوانجین" میان جوانان طرفداران زیادی دارند. ۱۷ اکتبر، دومین کنفرانس جهانی طب سنتی و داروی سنتی در پکن با نمایندگان ۴۴ کشور و منطقه آغاز می‌شود؛ ادامهٔ همان کاروان‌های جاده ابریشم. شما در ایران بیشتر از کدام روش درمان سنتی استفاده می‌کنید؟ 🌿 #طب_سنتی #ابن_سینا #لی_شی_جن #چین #ایران #سلامت

سپاس از دوستان ایرانی❤️ و حالا ایران از نگاه چینی‌ها (البته قورمه‌سبزی یادم رفت😁):

در قسمت نظرات، بعضی‌ها گفتند اگر آمریکا🇺🇲 این کار را انجام یا آن کار را انجام دهد چین فرو‌ می‌پاشد یا شکست می‌خورد. نه! آمریکا هر مانعی جلوی چین🇨🇳 ایجاد کند چین مانند بروس‌لی از آن عبور خواهد کرد.😉😎🥋غووودااااا😁🤣🤣🤣

📜این نامه ها را بخوانید جالب است. نامه‌ای از نویسنده ریوکیویی(اوکیناوا، یکی از استان های ژاپن🇯🇵)به دوست ایرانی: شما در نامه خود با فروتنی نوشته‌اید که خطتان خوب نیست... این چه حرفی است! همان‌طور که دوستان دیگر هم گفته‌اند، خط شما بسیار واضح و خوانا است و می‌توان دید که با هر بار نوشتن پیشرفت می‌کنید. فارسی دست‌نویس کنارش هم واقعاً شگفت‌انگیز است. من از زبان فارسی هیچ چیز نمی‌دانم و حتی یک حرف هم نمی‌توانم بنویسم. برعکس، من کمی شرمنده می‌شوم. حتی من که از فارسی هیچ نمی‌دانم، می‌دانم که ایران در حمله هوایی آیت‌الله خامنه‌ای را از دست داد. می‌دانم که نوه‌ی دوست‌داشتنیِ یک‌سال‌و‌دوهفته‌ای‌اش هم آنجا بود و با هم جان باختند. و آن مراسم تشییع، انبوهی باورنکردنی از سوگ مردم را گرد آورد. من عمیق‌ترین تسلیت خود را تقدیم می‌کنم. در اوکیناوا هم فرمانداری به نام اوناگا تاکشی وجود داشت. او مخالف ساخت پایگاه نظامی آمریکا بود و برای مخالفت با استقرار هواپیماهای اُسپری (V-22) امضای تمام فرمانداران شهرها، شهرک‌ها و روستاها و همچنین رؤسای مجالس محلی اوکیناوا را جمع کرد و به توکیو شکایت برد. او همچنین نخستین فرماندار ژاپن بود که در شورای حقوق بشر سازمان ملل شرکت کرد و به افکار عمومی جهان فراخوان داد. او با وجود ابتلا به سرطان، مخالفت خود را تا آخرین لحظه زندگی ادامه داد و در سال ۲۰۱۸ در دوران فرمانداری درگذشت. من سعی کردم آنچه اینجا رخ می‌دهد را با سرنوشت ایران روی هم بگذارم. ما هر دو خشونت امپریالیسم و استعمار غربی یکسانی را تحمل می‌کنیم و در اندوهی عظیم فرو رفته‌ایم — به‌ویژه وقتی به حال پدر و مادرانی فکر می‌کنم که ناچار به از دست دادن فرزند عزیزشان شده‌اند، احساس می‌کنم سینه‌ام دارد پاره می‌شود. با این حال، حتی در این شرایط هم هرگز نمی‌توانیم خود را رها کنیم. ریوکیو ۱۴۷ سال پیش نامش را از نقشه جهان از دست داد. حتی کسانی که اینجا زندگی می‌کنند — چون ژاپن نه تنها از به‌رسمیت شناختن رسمی مردم ریوکیو به‌عنوان ملت بومی خودداری کرده، بلکه آموزش به‌شدت متمرکز مرکزی را اجرا کرده — بسیاری فراموش کرده‌اند. هرچند به‌عنوان دانش می‌دانند، اما نمی‌توانند آن را به‌عنوان واقعیتی که واقعاً وجود داشته احساس کنند. در چنین محیطی به‌عنوان یک ریوکیویی بیدار شدن و زندگی کردن، راهی بسیار تنها است. اما این نامه پر از عشق و عدالت که شما از ایران دور فرستاده‌اید، هدیه‌ای بی‌نظیر و شفابخش برای این تنهایی است. من هرگز در مدرسه سیاست بین‌الملل را به‌طور تخصصی نخوانده‌ام، اما معتقدم در برابر این عشق و عدالت شما باید تمام اندیشه‌ام را به کار بگیرم و چهره‌ی واقعی این جهان را که از دید «کشور ازدست‌رفته» دیده می‌شود به شما نشان دهم؛ و این پاسخ من باشد. ژاپن و آمریکا... استعمارگران دیپلماسی ندارند؛ آنچه وجود دارد فقط استثمار غیرانسانی است. تهدید دیگران با زور، گاهی بازی با سفسطه، و کنترل انسان‌ها در کف دست — این همان چیزی است که آن‌ها «دیپلماسی» می‌نامند. اما کشورهای متمدنی مانند ایران و چین متفاوت‌اند. ما باید به شما منتقل کنیم که با تمام خلوص دل می‌خواهیم خودمان هم در سمت درست تاریخ بایستیم؛ و در عین حال نیاز داریم که شما وجود ما را به رسمیت بشناسید. پس از درگذشت فرماندار اوناگا، در این جزیره بسیاری هنوز با دستکاری اطلاعات و ابزارهای گوناگون دولت‌های ژاپن و آمریکا درباره ساخت پایگاه نظامی و استقرار اُسپری (V-22) فریب داده می‌شوند. در میان آن‌ها کسانی هم هستند که دیگر طاقت فشار را ندارند و به نفع پایگاه نظامی آمریکا موضع گرفته‌اند. اما — حتی همان افراد هم می‌گویند: «در روحم مخالفم.» من معتقدم جهان امروز — همان‌طور که آیت‌الله خامنه‌ای گفته — در حال ورود به نظم جدید است. در این جزیره هم این را احساس می‌کنم. حوادث و رویدادهای بی‌سابقه پی‌در‌پی رخ می‌دهند. حتی گاهی فکر می‌کنم آن زنی که چند روز پیش کشته شد، شاید فردای من باشد. در این دنیای آشفته، با عشق و عدالت زندگی کردن واقعاً به شجاعت عظیمی نیاز دارد. اما — جمله‌ای که شما در نامه نوشتید: «ما همه می‌خواهیم در سمت عدالت بایستیم، نه در سمت ثروتمندان و قدرتمندان»، ثابت می‌کند که چنین شجاعت غیرقابل‌اندازه‌گیری واقعاً در این جهان وجود دارد. شاید چون من یکی از مردمِ کشوری ازدست‌رفته هستم. آنچه واقعاً آرزو دارم این است که دیگر کشتار و ستم مبتنی بر استعمار در جهان نباشد و همه ملت‌ها بتوانند در آرامش زندگی کنند. مهم‌تر از همه، آرزویم این است که همه کودکان جهان دیگر نترسند و با لبخند زندگی کنند. اگر این واقعاً محقق شود، شاید — پس از روزی که چشمانم برای همیشه بسته شود و دیگر باز نشود — چارچوب «دولت‌ملت» مبتنی بر عهدنامه وستفالی هم دیگر در این جهان وجود نداشته باشد. من امروز نمی‌توانم تصور کنم آن شکل چگونه خواهد بود. اما به‌شدت امیدوارم که با همان عشق و عدالتی که شما دارید به وجود آید. راستش من به‌ندرت این چیزها را در ایکس به دیگران می‌گویم... من نسل هجدهم از نوادگان شوبارسی، بنیان‌گذار سلسله ریوکیو هستم؛ در واقع یکی از فرزندان «اولین خاندان شو» هستم. اگر بتوانید سخنان مرا به‌عنوان قلب راستین ریوکیو بپذیرید — این بزرگ‌ترین افتخار برای من خواهد بود. باشد که نور بر همه کسانی که در ستم زندگی می‌کنند بتابد. باشد که روزی که تاریکی پراکنده شود فرا برسد. — در این جزیره کوچک، من همواره این‌گونه دعا کرده‌ام. این نامه خیلی طولانی شد. از خواندنش صمیمانه سپاسگزارم و برای همه مردم ایران و چین و همچنین آقای علیرضا عزیزی (خلیج فارس) آرزوی سلامتی و موفقیت دارم. — ریوکیو، نسل هجدهم اولین خاندان شو هان‌لو (سرمایهٔ پاییزی) ۲۰۲۶ بسیار متأسفم که این‌قدر دیر پاسخ دادم. چون این اولین بار بود که برای دوستی ایرانی نامه می‌نوشتم، می‌خواستم با تمام وجود بنویسم. هرچند نامه کمی طولانی شد... امیدوارم وقتی وقت داشتید نگاهی بیندازید. Chuun Majun ganjuu yaa 🌺 (آرزو می‌کنم امروز هم همه چیز برایتان خوب باشد.)

نمی‌خوام بحث کنم که این کار خوبه یا بد الان فقط می‌خوام بگم اگر چین🇨🇳 یا ایران بود واقعا چی می‌گفتند؟ ولی خب چون ژاپن🇯🇵 هست همه چی باکلاس به نظر میاد. در ضمن اصلا کار راحتی نیست، واقعا سخته مخصوصا وقتی بعضی جاها شیب داره. به نظرم هشتگ #استاندارد_دوگانه مناسب باشه.

سازه آبی ۲۲۰۰ ساله که هنوز کار می‌کند! 🌊 سازه آبی «دوجیانگ‌یان» در چین، بدون این که سدّی در کار باشد، با ۳ بخش: دهان ماهی، سرریز فی‌شا و دهانه بطری، آب را تقسیم، سیل را تخلیه و ورودی را کنترل می‌کند. این شاهکار باستانی هنوز فعال است و شب‌ها غرق در نور آبی است. ✨ شما چه شاهکار آبی باستانی می‌شناسید؟ 👇 #دوجیانگ_یان #چین #مهندسی_باستان

جنگ علیه ایران و پرسش بزرگ درباره منافع راهبردی آمریکا وقتی ایالات متحده و اسرائیل در ماه فوریه به ایران حمله کردند، دونالد ترامپ پیش‌بینی کرد که جنگ چهار تا پنج هفته طول خواهد کشید. اما بیش از هفت ماه بعد، هنوز هیچ راه‌حل مشخصی برای پایان دادن به این درگیری وجود ندارد. گزارش‌های اخیر نشان می‌دهد که مشاوران ارشد ترامپ هشدار داده‌اند که این درگیری ممکن است تا پایان دوره ریاست‌جمهوری او و حتی فراتر از ژانویه ۲۰۲۹ ادامه پیدا کند. لئون پانتا نیز هشدار داده است که این درگیری ممکن است شش ماه دیگر ادامه یابد؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره گرفتار شدن دوباره آمریکا در یک جنگ بی‌پایان را افزایش داده است. این وضعیت پرسشی گسترده‌تر مطرح می‌کند: اگر ارزش راهبردی یک جنگ دیگر به پیروزی سریع وابسته نباشد، چه اتفاقی می‌افتد؟ با این حال، گرایشی فزاینده در تفکر راهبردی آمریکا وجود دارد که بر فرسایش، تحمیل هزینه، انتقال بار مسئولیت و فشار اقتصادی متمرکز است. حملات آمریکا و اسرائیل به ایران نمونه‌ای آشکار از این وضعیت است. هرچه درگیری بدون دستیابی به نتیجه‌ای قطعی طولانی‌تر شود، بیش از پیش به رقابتی بر سر منابع، تاب‌آوری و میزان تحمل سیاسی طرف‌ها تبدیل خواهد شد. یک بن‌بست طولانی‌مدت می‌تواند توان نظامی و صنعتی دشمن را تضعیف کند، منابع مالی آن را تحلیل ببرد، تجارت را مختل سازد و کشور را وادار کند بخش بیشتری از منابع خود را صرف بقا کند. این همان منطق فرسایش راهبردی است. فرسایش راهبردی صرفاً به معنای تحلیل رفتن توان نظامی نیست، بلکه به تضعیف تدریجی تاب‌آوری اقتصادی، آمادگی نظامی، ظرفیت فناورانه، انسجام سیاسی و آزادی عمل دیپلماتیک یک کشور نیز اشاره دارد. ایالات متحده ابزارهای بسیار قدرتمندی برای اعمال چنین فشاری در اختیار دارد که بسیاری از آنها ماهیت نظامی ندارند. تحریم‌ها، محدودیت‌های مالی، کنترل صادرات و محروم کردن کشورها از فناوری می‌توانند بدون نیاز به اعزام نیروهای آمریکایی برای اشغال سرزمین، به ابزارهایی برای فرسایش راهبردی تبدیل شوند. جنگ اوکراین نمونه دیگری از این رویکرد ارائه می‌دهد. آمریکا تسلیحات، اطلاعات، فناوری و حمایت مالی در اختیار اوکراین قرار می‌دهد، در حالی که بار اصلی نبرد بر دوش کی‌یف است. روسیه نیز هزینه جنگ را با صرف نیروی انسانی، تسلیحات و منابع اقتصادی خود می‌پردازد. اروپا هم از طریق افزایش هزینه‌های دفاعی و تحمل پیامدهای اقتصادی رویارویی طولانی‌مدت، متحمل هزینه می‌شود. اوکراین بیشترین هزینه را می‌پردازد. آمریکا نیز هزینه‌هایی متحمل می‌شود، اما از نظر تلفات انسانی، سهم آن در مقایسه با اوکراین بسیار کمتر است. این عدم توازن از نظر راهبردی اهمیت دارد، زیرا نشان می‌دهد یکی از پیچیده‌ترین اشکال قدرت آمریکا در شرایط کنونی، توانایی این کشور در توزیع هزینه‌های درگیری میان طرف‌های مختلف است. همین منطق درباره متحدان آمریکا نیز صدق می‌کند. اگر کشورهای اروپایی مبالغ هنگفتی برای بازسازی توان نظامی خود هزینه کنند، اما همچنان به اطلاعات، تسلیحات پیشرفته، پشتیبانی لجستیکی و فناوری‌های راهبردی آمریکا وابسته بمانند، واشنگتن می‌تواند بخشی از بار دفاع متعارف خود را کاهش دهد، بی‌آنکه جایگاه محوری‌اش در ساختار امنیتی غرب را از دست بدهد. هدف لزوماً نابودی همه دشمنان یا ادامه دادن جنگ‌ها برای همیشه نیست. در عوض، ممکن است هدف، مدیریت درگیری‌ها در سطحی باشد که رقبا را تضعیف کند، متحدان را به پذیرش مسئولیت و هزینه بیشتر وادار کند، اهرم نفوذ آمریکا را حفظ کند و مانع تحمیل هزینه‌های فاجعه‌بار ناشی از رویارویی مستقیم قدرت‌های بزرگ شود. حاصل چنین رویکردی نه صلح است و نه جنگی تمام‌عیار، بلکه تداوم فشار راهبردی است. با این حال، این راهبرد با یک تناقض روبه‌روست: راهبردی که برای فرسوده کردن دیگران طراحی شده باشد، در نهایت می‌تواند طراحان آن را نیز خسته و فرسوده کند. طولانی شدن درگیری با ایران هم‌اکنون پرسش‌هایی را درباره توان و منابع نظامی آمریکا مطرح کرده است. هرچه واشنگتن مدت بیشتری در چند جبهه درگیر بماند، فشار بر ذخایر تسلیحاتی، آمادگی نیروهای نظامی، بودجه‌ها و حمایت سیاسی افزایش می‌یابد. قدرت آمریکا نامحدود نیست. موشک‌ها باید تولید شوند، هواپیماها به تعمیر و نگهداری نیاز دارند، کشتی‌ها باید با خدمه کافی فعالیت کنند و حفظ اتحادها نیز مستلزم صرف سرمایه سیاسی است. هر درگیری جدید برای تأمین منابع مورد نیاز خود، با سایر جبهه‌های راهبردی رقابت می‌کند. به بیان دیگر، استفاده از وابستگی متقابل اقتصادی به‌عنوان سلاح می‌تواند به شکل‌گیری شبکه‌های جایگزین منجر شود. تلاش برای حفظ برتری آمریکا از طریق اعمال فشار مستمر ممکن است ناخواسته روند شکل‌گیری نظمی جهانی را تسریع کند که هدف آن رهایی از همین فشارهاست. بنابراین، مهم‌ترین پرسشی که جنگ ایران مطرح می‌کند، این نیست که این جنگ چه زمانی پایان خواهد یافت، بلکه این است که چه کسی از شرایطی سود می‌برد که در آن درگیری‌ها هرگز پایان نمی‌یابند. اگر جنگ‌های طولانی‌مدت به‌طور نظام‌مند دشمنان آمریکا را تضعیف کنند، متحدان این کشور را به افزایش هزینه‌های دفاعی وادارند، به تقویت پایگاه صنعتی و دفاعی آمریکا کمک کنند و جایگاه محوری واشنگتن را با تحمیل هزینه‌های مستقیم نسبتاً کمتر حفظ کنند، آنگاه ممکن است شاهد تحولی مهم‌تر باشیم: تغییر تدریجی قدرت آمریکا از راهبرد پیروزی قاطع به راهبرد فرسایش کنترل‌شده. تحقق چنین وضعیتی لزوماً به وجود یک توطئه نیاز ندارد؛ کافی است انگیزه‌هایی برای دنبال کردن آن وجود داشته باشد. گاهی انگیزه‌ها می‌توانند حتی از دکترین‌های رسمی نیز قدرتمندتر باشند. برای دهه‌ها، پرسش اصلی این بود که آیا آمریکا می‌تواند در جنگ‌ها پیروز شود. اما امروز شاید پرسش مهم‌تر این باشد که آیا واشنگتن می‌تواند دیگران را وادار کند سهم بیشتری از هزینه‌های رقابت راهبردی را بپردازند. این شکل از قدرت ماهیتی کاملاً متفاوت دارد. راه مقابله با فرسایش مزمن، صرفاً تحمل فشار بیشتر نیست، بلکه باید وابستگی‌های راهبردی کاهش یابد، مشارکت‌های اقتصادی و فناورانه متنوع‌تر شوند، تاب‌آوری ملی تقویت شود و کانال‌های دیپلماتیک معتبری شکل بگیرند که مانع تبدیل درگیری‌های طولانی‌مدت به تله‌هایی دائمی شوند. با این حال، این راهبرد خطری ذاتی دارد: فرسایش تنها زمانی می‌تواند پایدار بماند که راهی برای خروج از درگیری وجود داشته باشد. جهانی که در آن جنگ‌ها پیروز می‌شوند، خطرناک است؛ اما جهانی که در آن دیگر برای برخورداری از مزیت راهبردی، نیازی به پیروزی در جنگ‌ها نباشد، می‌تواند حتی خطرناک‌تر باشد.