ผมไปนัดบอดมาเมื่อวันเสาร์ครับ ยังไม่ทันสั่งอาหาร ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามก็โน้มตัวมาถามผมว่า “คุณช่วยทำให้การนัดครั้งนี้ไม่สำเร็จหน่อยได้ไหมคะ” ผมนั่งงงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ได้ครับ แต่ผมไม่เคยทำมาก่อน ต้องเริ่มยังไง” เธอหัวเราะออกมาเลยครับ แล้วเราก็เริ่มวางแผนกันว่าจะทำยังไงให้แม่ของเราสองคนเลิกจับคู่ให้เสียที เรื่องมันเริ่มจากแม่ผมครับ ผมอายุสามสิบสามแล้ว โสดมาสักพัก ทำงานบริษัทเอกชน ชีวิตก็ไม่ได้มีอะไรหวือหวา วันธรรมดาทำงาน วันหยุดเล่นเกม ดูหนัง ซักผ้า ซึ่งแม่ผมมองว่าเป็นปัญหาระดับชาติ โทรมาทีไรต้องถามว่า “มีแฟนหรือยัง” ผมบอกยัง แม่ถามต่อ “แล้วทำไมไม่หา” ผมบอกแม่ มันไม่ใช่ของที่เดินไปซื้อเซเว่นแล้วจะได้กลับมานะ แม่บอก “เอ็งก็พูดแบบนี้ทุกที” จนอยู่มาวันหนึ่งแม่โทรมาบอกว่ามีลูกสาวเพื่อนคนหนึ่งทำงานอยู่กรุงเทพฯ เหมือนกัน อายุไล่เลี่ยกับผม แม่อยากให้ลองไปกินข้าวด้วยกัน ผมบอกไม่เอา แม่บอกแค่กินข้าวเอง ไม่ได้ให้แต่งงาน ผมถามว่าทำไมแม่ไม่ไปกินเอง แกตอบ “ถ้าแม่จะไปกินเอง แม่จะโทรหาเอ็งทำไม!” สุดท้ายผมก็ยอมครับ ไม่ใช่เพราะอยากนัดบอดนะ แต่เพราะแม่โทรมาเรื่องนี้ทุกวัน จนผมเริ่มคิดว่าถ้าไปกินข้าวสักมื้อ ชีวิตน่าจะสงบขึ้น ผู้หญิงคนนั้นชื่อมิ้น อายุสามสิบเอ็ด ทำงานด้านการตลาด แม่ส่งรูปมาให้ดู เป็นรูปเธอยืนอยู่ริมทะเล ผมบอกก็ดูน่ารักดี แม่ตอบทันที “เห็นไหม แม่บอกแล้ว!” ผมบอกแม่ ผมแค่บอกว่าน่ารัก ยังไม่ได้บอกว่าจะจีบ แม่บอก “ก็ไปทำความรู้จักก่อนสิ!” แล้วแม่ก็ส่งเบอร์โทรมาให้ ผมทักไปนัดกันที่ร้านอาหารญี่ปุ่นในห้าง เพราะต่างคนต่างเดินทางสะดวก ก่อนออกจากบ้าน แม่โทรมาอีก “แต่งตัวดี ๆ นะ” ผมบอกครับ “อย่าใส่เสื้อยืดเก่า” ครับ “อย่าพูดเรื่องเกมทั้งวัน” ครับ “แล้วก็อย่าทำหน้าบึ้ง” ผมบอกแม่ครับ ผมจะไปกินข้าว ไม่ได้ไปสอบสัมภาษณ์ แม่ตอบ “ก็ทำให้มันดีหน่อย!” ผมเลยใส่เสื้อเชิ้ตไปครับ รีดด้วย ซึ่งปกติผมไม่ค่อยทำ พอไปถึงร้านก่อนเวลาประมาณสิบนาที ก็มีข้อความจากมิ้นบอกว่าเธอถึงแล้วเหมือนกัน ผมหันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน ถือโทรศัพท์แล้วมองซ้ายมองขวา ผมเดินเข้าไปทัก “คุณมิ้นใช่ไหมครับ” เธอหันมายิ้ม “ใช่ค่ะ คุณต้นใช่ไหม” ผมบอกใช่ครับ เราก็เดินเข้าไปนั่งในร้านด้วยกัน ตอนแรกบรรยากาศเกร็งมากครับ ผมหยิบเมนูขึ้นมาดู เธอก็หยิบเมนูขึ้นมาดู ผมถามว่ากินอะไรดีครับ เธอบอกอะไรก็ได้ค่ะ ผมบอกผมก็กินได้หมด แล้วเราก็นั่งดูเมนูกันอยู่แบบนั้นเกือบนาที จนเธอวางเมนูลง แล้วถามคำถามที่ผมเล่าไปตอนต้น “คุณช่วยทำให้การนัดครั้งนี้ไม่สำเร็จหน่อยได้ไหมคะ” ผมถึงกับเงยหน้าขึ้นมา “อะไรนะครับ” เธอรีบอธิบายว่าไม่ได้หมายถึงผมไม่ดีนะ แต่แม่เธอชอบหาคนมาให้รู้จักตลอด เดือนก่อนก็นัดให้ไปเจอลูกชายเพื่อนคนหนึ่ง ก่อนหน้านั้นอีกเดือนก็อีกคน เธอบอกว่าไม่ได้เกลียดการมีแฟน แต่ไม่ชอบที่ทุกครั้งแม่จะโทรมาถามละเอียดมากว่าเขาพูดอะไร กินอะไร ใครจ่ายเงิน แล้วจะเจอกันอีกเมื่อไหร่ ผมนั่งฟังแล้วรู้สึกเหมือนเจอคนบ้านเดียวกัน ผมบอก “แม่ผมก็เหมือนกันครับ ก่อนมานี่ย้ำอยู่สามรอบว่าอย่าพูดเรื่องเกม” มิ้นหัวเราะ “แล้วคุณเล่นเกมเหรอคะ” ผมบอกเล่นครับ “เกมอะไร” ผมเริ่มเล่า เล่าไปได้ประมาณสองนาทีถึงนึกขึ้นได้ “เดี๋ยวนะ ผมกำลังทำสิ่งที่แม่ห้ามอยู่” เธอหัวเราะหนักกว่าเดิม แล้วบอกว่าไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็เล่นเหมือนกัน เท่านั้นแหละครับ เราคุยเรื่องเกมกันอีกเกือบสิบนาที จนพนักงานเดินมาถามว่า “รับอาหารเลยไหมคะ” ผมนี่เพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้สั่ง พนักงานคงยืนรอจนเบื่อแล้ว พอสั่งอาหารเสร็จ มิ้นก็กลับเข้าเรื่องเดิม “ตกลงเราจะบอกแม่ว่ายังไงดีคะ” ผมถามว่าเอาจริง ๆ เลยเหรอ เธอบอกจริงค่ะ ผมเลยเสนอว่า “บอกว่าเราเข้ากันไม่ได้ก็ได้มั้ง” เธอถามว่าเพราะอะไร ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน “งั้นลองหาดูไหมคะ” ผมถามว่าหาอะไร “ข้อที่เราเข้ากันไม่ได้ไง” ผมเริ่มขำแล้วครับ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดโน้ต เขียนหัวข้อว่า “เหตุผลที่ต้นกับมิ้นไม่เหมาะกัน” ผมบอกโห ต้องจดเลยเหรอ เธอบอกเดี๋ยวลืมค่ะ แม่ฉันซักละเอียดมาก จากนั้นเราก็เริ่มสัมภาษณ์กันจริงจัง เธอถามว่า “คุณชอบเที่ยวทะเลหรือภูเขา” ผมตอบภูเขา เธอทำหน้าเซ็ง “ฉันก็ภูเขา” ผมบอกงั้นไม่ผ่าน เธอถามว่าชอบหมาหรือแมว ผมตอบแมว เธอบอกก็ชอบแมว ผมถามว่าแล้วกินเผ็ดไหม เธอบอกกิน ผมบอกผมก็กิน มิ้นวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจ “ทำไมมันหาข้อเสียยากจัง” ผมบอก “หรือเราเลือกคำถามผิด” เธอถามว่าแล้วต้องถามอะไร ผมเลยถามว่า “คุณชอบคนตื่นเช้าหรือคนนอนดึก” เธอตอบว่าคนตื่นเช้า ผมนี่ดีดนิ้วเลย “เจอแล้ว! ผมนอนดึกครับ” เธอรีบจด “ข้อหนึ่ง เวลานอนไม่ตรงกัน” ผมถามว่าแล้วคุณตื่นกี่โมง เธอบอกวันทำงานเจ็ดโมง วันหยุดประมาณสิบโมง ผมบอกอ้าว วันหยุดผมก็ตื่นสิบโมง มิ้นมองหน้าผม ก่อนจะลบข้อที่หนึ่งทิ้ง “อันนี้ก็ใช้ไม่ได้” เราสองคนหัวเราะกันลั่นโต๊ะเลยครับ ระหว่างนั้นอาหารมาเสิร์ฟ ผมสั่งข้าวหน้าหมูทอด ส่วนมิ้นสั่งข้าวแกงกะหรี่ เธอชิมไปคำหนึ่งแล้วบอกว่ารสชาติโอเค แต่ร้านแถวออฟฟิศเธออร่อยกว่า ผมถามว่าร้านไหน เธอบอกชื่อมา ปรากฏว่าเป็นร้านที่ผมเคยไปกินเหมือนกัน ผมบอกอ๋อ ร้านนั้นชอบให้ข้าวเยอะมาก มิ้นบอกใช่ แล้วหมูทอดก็ชิ้นใหญ่ จากนั้นเราก็เริ่มเถียงกันว่าร้านไหนในย่านนั้นให้หมูทอดเยอะที่สุด คุยกันไปคุยกันมา อาหารหมดจานแล้วครับ แต่โน้ต “เหตุผลที่ไม่เหมาะกัน” ยังว่างเปล่าอยู่เลย มิ้นมองโทรศัพท์แล้วบอก “แย่แล้ว” ผมถามอะไร “เราไม่มีอะไรไปบอกแม่เลย” ผมบอกเอางี้ไหม บอกว่าเราไม่มีอะไรคุยกัน เธอมองจานข้าวที่กินหมดแล้ว แล้วมองหน้าผม “นี่เราคุยกันมาตั้งชั่วโมงครึ่งนะคะ” ผมบอก “ก็แม่ไม่ได้อยู่ด้วยนี่” เธอหัวเราะ แล้วบอกว่าเออ จริง พอเรียกเก็บเงิน ผมบอกเดี๋ยวผมจ่ายเอง มิ้นบอกไม่ต้องค่ะ หารกัน ผมบอกแม่ผมสั่งให้เลี้ยง เธอตอบว่าแม่ฉันก็สั่งให้ช่วยจ่าย ผมถามว่า “แล้วจะทำไงดี” เธอบอกหารกันสิคะ ทำตามคำสั่งแม่คนละครึ่ง ผมหลุดขำอีกแล้ว ตอนออกจากร้าน ฝนตกหนักครับ เราสองคนยืนอยู่หน้าห้าง มองฝนแล้วก็ไม่รู้จะไปไหน มิ้นถามว่า “คุณรีบกลับหรือเปล่า” ผมบอกไม่รีบ เธอบอกงั้นไปเดินร้านหนังสือรอฝนหยุดไหม ผมก็ไปครับ ตอนเดินดูหนังสือ เธอหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วถามว่าผมเคยอ่านไหม ผมบอกเคย แต่ไม่ชอบตอนจบ เธอบอก “ฉันก็ไม่ชอบ!” แล้วเราก็ยืนเถียงกันเรื่องตอนจบหนังสืออีก เอาจริง ๆ ผมไม่ได้คุยกับใครสนุกขนาดนี้มานานแล้วครับ ไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องความรักนะ บางทีคนเราทำงานเหนื่อย ๆ เจอแต่คนที่ต้องคุยเรื่องงาน พอกลับบ้านก็เล่นโทรศัพท์คนเดียว การได้เจอคนที่คุยเรื่องไร้สาระด้วยแล้วขำกัน มันก็สบายใจดี แต่ผมไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะนึกขึ้นได้ว่าเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ชอบกัน ตอนประมาณห้าโมง ฝนเริ่มหยุด มิ้นบอกต้องกลับแล้ว เดี๋ยวแม่โทรตาม ผมหัวเราะ “แม่คุณหรือแม่ผมครับ” เธอตอบ “ทั้งคู่มั้ง” เราสองคนเดินไปตรงทางออกห้าง ก่อนแยกกัน มิ้นหันมาถามว่า “ตกลงเราจะบอกแม่ว่ายังไง” ผมคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วบอกว่า “ก็บอกว่าเป็นเพื่อนกันได้ แต่คงไม่ถึงขั้นคบกัน” เธอพยักหน้า “โอเคค่ะ ฟังดูดี” ผมถามว่าแล้วถ้าแม่ถามเหตุผลล่ะ เธอตอบ “ก็บอกว่าเคมีไม่ตรงกัน” ผมบอกอันนี้ดี เธอถามว่าแล้วแม่คุณจะเชื่อไหม ผมตอบว่า “แม่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเคมีคืออะไร เดี๋ยวคงถามว่าเกี่ยวอะไรกับวิทยาศาสตร์” มิ้นหัวเราะจนต้องเอามือปิดปาก แล้วเราก็แยกกันตรงนั้นครับ ผมกลับถึงห้องได้ประมาณยี่สิบนาที แม่ก็โทรมา เร็วมาก ผมยังไม่ทันเปลี่ยนเสื้อเลย แม่ถามทันที “เป็นไงบ้าง” ผมบอกก็ดีครับ “เขาน่ารักไหม” ก็น่ารักดี “คุยกันถูกคอไหม” ก็คุยได้ครับ “แล้วจะเจอกันอีกไหม” ผมตอบตามที่ตกลงกับมิ้นไว้ “น่าจะเป็นเพื่อนกันได้ครับแม่ แต่คงไม่ได้คบกัน” แม่เงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ทำไมล่ะ” ผมบอก “เคมีไม่ตรงกันครับ” แม่ตอบทันที “เอ็งเป็นวิศวกรหรือไง ถึงต้องดูเคมี!” ผมนี่หลุดขำออกมาเลย แม่ถามว่าขำอะไร ผมบอกเปล่าครับ แม่บ่นต่ออีกหน่อยว่าอุตส่าห์แนะนำคนดี ๆ ให้ แล้วก็วางสายไป ผมคิดว่าเรียบร้อยครับ ภารกิจสำเร็จ ต่อไปแม่คงไม่โทรมาจับคู่ให้พักใหญ่ ประมาณสองทุ่ม มิ้นทักไลน์มา “แม่คุณว่าไงบ้าง” ผมบอกแม่บ่นนิดหน่อย แต่จบแล้ว เธอตอบว่าแม่เธอก็บ่นเหมือนกัน แล้วส่งสติกเกอร์หัวเราะมา ผมถามว่าโน้ตเหตุผลที่ไม่เหมาะกันยังอยู่ไหม เธอส่งรูปหน้าจอมาให้ดู หัวข้อเดิมครับ “เหตุผลที่ต้นกับมิ้นไม่เหมาะกัน” ข้างล่างมีข้อความอยู่ข้อเดียว **“ยังหาไม่เจอ”** ผมอ่านข้อความนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพิมพ์กลับไปว่า “งั้นต้องนัดหากันต่อไหม” เธออ่านทันที แต่ไม่ตอบ ผมเริ่มใจเสีย คิดว่าหรือเราจะพูดมากไปวะ ผ่านไปประมาณสองนาที เธอตอบกลับมา “ร้านแกงกะหรี่ที่ฉันบอกเมื่อกลางวัน เปิดวันอาทิตย์นะ” ผมถามว่าแล้วไง เธอตอบ “พรุ่งนี้ว่างไหม” ผมนั่งยิ้มอยู่คนเดียวเลยครับ แต่เรื่องที่ขำที่สุดยังไม่ใช่ตรงนั้น วันอาทิตย์เรานัดกินข้าวกันอีกจริง ๆ คราวนี้ไม่ได้บอกแม่ทั้งคู่ ผมไปรับเธอที่สถานีรถไฟฟ้า แล้วก็ไปกินแกงกะหรี่ร้านที่เธอแนะนำ ระหว่างกินเธอถามว่า “ถ้าแม่รู้ว่าเรายังเจอกันอยู่ จะเป็นไง” ผมบอกแม่ผมน่าจะดีใจมาก เธอบอกแม่ฉันก็คงเหมือนกัน ผมเลยถามว่าแล้วทำไมเราไม่บอกแม่ไปเลย มิ้นวางช้อนลงแล้วมองหน้าผม “คุณอยากให้แม่โทรมาถามทุกวันเหรอคะ ว่าไปไหนกัน จับมือกันหรือยัง คบกันหรือยัง” ผมนึกภาพออกทันที ก็เลยส่ายหน้า เธอหัวเราะแล้วบอก “งั้นค่อย ๆ ดูกันเองก่อนดีไหม” ผมบอกได้ ตั้งแต่นั้นมาเราก็นัดเจอกันเรื่อย ๆ ครับ บางวันกินข้าว บางวันดูหนัง บางวันแค่เดินเล่น เรายังไม่ได้รีบเรียกความสัมพันธ์ว่าอะไร แต่คุยกันทุกวัน จนเมื่อคืนแม่ผมโทรมาอีก แกถามว่า “ต้น วันเสาร์นี้ว่างไหม” ผมบอกทำไมแม่ แม่ตอบว่า “แม่มีลูกสาวเพื่อนอีกคนอยากให้เอ็งรู้จัก” ผมนิ่งไปเลยครับ “แม่! เพิ่งเจอไปคนหนึ่งเองนะ!” แม่บอก “ก็เอ็งบอกว่าไม่ถูกใจกัน แม่ก็ต้องหาคนใหม่สิ” ผมบอกไม่ต้องแล้วครับแม่ แม่ถามว่าทำไม ผมบอก “ช่วงนี้ผมมีคนคุยแล้ว” ปลายสายเงียบไปประมาณสามวินาที ก่อนแม่จะถามเสียงดังมาก “ใคร!” ผมบอกก็คนเดิมนั่นแหละ “คนไหน!” “มิ้นครับ” แม่เงียบไปอีกพักหนึ่ง แล้วถามว่า “อ้าว ไหนเอ็งบอกเคมีไม่ตรงกัน!” ผมตอบว่า “ตอนนี้เริ่มตรงแล้วครับแม่” แม่หัวเราะลั่นเลย ก่อนจะพูดว่า “ดี! เดี๋ยวแม่โทรบอกแม่มิ้นก่อน!” ผมรีบห้าม “แม่! อย่าเพิ่ง!” ไม่ทันครับ แกวางสายไปแล้ว อีกไม่ถึงห้านาที มิ้นโทรมาหาผม ผมรับสาย ยังไม่ทันพูดฮัลโหล เธอก็ถามว่า “คุณบอกแม่แล้วเหรอ!” ผมบอกขอโทษ แม่จะนัดให้ไปเจอคนอื่น ผมเลยหลุดปาก เธอเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “แม่ฉันโทรมาแล้วค่ะ” ผมถามว่าแล้วแม่ว่าไง เธอตอบ “แม่ถามว่าจะเอาฤกษ์วันไหนดี” ผมหลุดหัวเราะเลย เธอบอก “อย่าขำนะ! ฉันยังไม่ได้ตอบเลย!” ผมบอกโอเค ๆ เดี๋ยวผมช่วยคุย มิ้นถามว่าจะคุยยังไง ผมคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “บอกว่าเคมีเรายังไม่เสถียร ต้องทดลองอีกสักปี” เธอหัวเราะออกมาเลยครับ แล้วบอกว่า “พูดแบบนี้แม่คุณต้องด่าอีกแน่ ๆ” ผมบอกก็ให้แม่ด่าไปก่อน เธอถามทำไม ผมตอบ “ก็ดีกว่าแม่เราสองคนไปจองโรงแรมจัดงานไว้แล้ว” ตอนนี้ผมกับมิ้นมีแผนจะไปเที่ยวทะเลกันเดือนหน้าครับ ทั้งที่วันแรกเราคุยกันไว้ว่าชอบภูเขาทั้งคู่ ส่วนในโทรศัพท์มิ้น โน้ตหัวข้อ “เหตุผลที่ต้นกับมิ้นไม่เหมาะกัน” ก็ยังอยู่ วันก่อนผมถามว่าไม่ลบทิ้งเหรอ เธอบอกเก็บไว้ก่อน ผมถามเก็บไว้ทำไม เธอตอบว่า “เผื่อวันไหนทะเลาะกัน จะได้มีที่จด” ผมบอกโห เตรียมพร้อมขนาดนั้นเลย เธอหัวเราะแล้วบอก “ล้อเล่นค่ะ” ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ดู ข้างใต้หัวข้อเดิม เธอเพิ่มข้อความใหม่ไปแล้วหนึ่งบรรทัด “ข้อเสียข้อแรก ชอบทำให้แผนพัง” ผมถามว่าใคร เธอตอบ “คุณนั่นแหละ” ผมบอกผมทำอะไร เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ก็เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ชอบกัน” เออ จริงครับ ผมนี่เถียงไม่ออกเลย --- เรื่องมันมีอยู่ว่า... เรื่องราวจากชีวิตประจำวัน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด