روانم داره فرسوده میشه از خوندن اخبارِ الان جنگ میشه، زیرساخت‌ها رو می‌زنن، گاز فلانه، برق اِل میشه. هرچقدرم می‌خوام خبر نخونم و از تمام کانال‌های کوفتی خبری لفت دادم، بازم از یه سوراخ‌سنبه‌ای خودشون رو می‌رسونن بهم. عقل نارس اینطوریه که وسط خاورمیانه می‌خواد سوئیسی نفس بکشه.
بعد از زجری که از خوندن رومولا کشیدم، به شدت از خوندن سبیلِ کارر دارم لذت می‌برم. طوری که بتونم بگم تا همینجاشم شُست، بُرد.
صفحات آخر این کتاب رو دارم می‌خونم و تو فصل‌های آخرش، پر شده از جملاتِ «نه برای فلان، بلکه برای بیسار». کاملاً الگوی aiیی داره، نه؟
به نظر من که اگه مترجمی از ai استفاده کنه، خودش و کتابش رو باید انداخت تو سطل آشغال، درشم گذاشت.
اگه اجازه بدید چکیده‌ی مهر رو اینجا ثبت کنم چون با گرفتن تصمیم‌های ریسکی و راه‌اندازی بیزینس جدید سپری شد.
این نخه هست که می‌گن ما رو به زندگی متصل نگه داشته؟ اگه آقای منصوری یکی دو روز دیگه هم نیاد کامل پاره میشه.
بیا مرد، من دلم به صدای موتور تو خوشه.
خوندن کتاب رومولای جورج الیوت تجربه‌ی خیلی خفنیه. تلفیقی از تاریخ و داستانه با جزییات ریز. و خیلی جدی هر شب به محض باز کردن لای کتاب، حس می‌کنم سفر در زمان کردم به اون دوره‌ی پر تب‌وتاب فلورانس. امیدوارم پونصد صفحه‌ی باقی‌‌مونده هم همینقدر بچسبه بهم.
امروز یاد این تیکه از کتاب «اینک انسان» نیچه افتادم که اینطور خواهر و مادر خودش رو مورد تفقد قرار می‌ده:
هرگاه ژرف‌ترين پادنهادم را، پستی بی‌اندازه‌ی غريزه‌ها را، می‌جويم، همواره مادر و خواهرم را می‌يابم. با چنين بی‌سروپاهايی خويشاوندم انگاشتن، کفر به خدايانگی‌ام باشد.
وقتی با این همکارهام که متأهلن و بچه‌ی ۱۴،۱۵ ساله هم دارن حرف می‌زنم و از حجم دغدغه‌های مالی و غیرمالی‌شون تو این اوضاع باخبر میشم، یه نگاهی به مجرد بودن خودم می‌اندازم و یه نفس عمیق می‌کشم. 🧘🏻♂️
