Christen • Bijbel in Joodse context • Joods-christelijk perspectief op Israël, antisemitisme & Nederlandse politiek • Gewoond en gewerkt in het Midden-Oosten
Nederland
Joined June 2020
- Tweets10.7K
- Following1K
- Followers502
- Likes10.6K
Er gebeurt iets merkwaardigs in het internationale debat over Gaza.
Hamas heeft zijn wapens nog altijd niet daadwerkelijk ingeleverd. Toch wordt Israël door sommige commentatoren verantwoordelijk gehouden voor het voortbestaan van Hamas. Israël zou zelfs bewust verhinderen dat Hamas verdwijnt.
Maar hoe zit het eigenlijk met de afgesproken verantwoordelijkheden?
Trumps vredesplan, bekrachtigd door de VN-Veiligheidsraad, voorziet expliciet in de ontwapening van Hamas, de ontmanteling van zijn militaire infrastructuur en de overdracht van het bestuur aan een Palestijnse technocratische regering.
Er is een internationale stabilisatiemacht voorzien, onder Amerikaanse leiding, met een mandaat voor de demilitarisering van Gaza.
Daarnaast hebben vier landen de rol van garant op zich genomen: de Verenigde Staten, Turkije, Qatar en Egypte.
En juist die laatste drie verdienen veel meer aandacht.
Turkije onderhoudt nauwe politieke banden met Hamas. Erdoğan noemt Hamasleden vrijheidsstrijders en voert tegelijkertijd een harde diplomatieke en economische campagne tegen Israël.
Qatar huisvest al jarenlang de politieke leiding van Hamas. Het land financierde jarenlang Gaza, met Israëlische medewerking. Daarmee hielp het de civiele voorzieningen in stand te houden, maar bleef ook het Hamasbestuur functioneren.
Qatar ontleent aanzienlijke diplomatieke invloed aan zijn toegang tot de Hamasleiding. Het is een van de redenen waarom Doha internationaal als bemiddelaar zo belangrijk is geworden.
Egypte heeft weer heel andere belangen. Het beschouwt Hamas vanwege zijn banden met de Moslimbroederschap als een veiligheidsrisico. Cairo wil geen gewapende islamistische beweging aan zijn grens, geen instabiliteit in de Sinaï en geen massale verplaatsing van Palestijnen naar Egyptisch grondgebied.
Tegelijkertijd wil Egypte zijn eigen invloed op de toekomst van Gaza behouden.
We hebben dus drie bemiddelaars met verschillende belangen en verschillende relaties met Hamas. Alle drie beschikken ze over invloed die Israël niet heeft.
Dat is precies waarom ze onderdeel zijn van het vredesproces.
Zij hebben ook daadwerkelijk geholpen om Hamas een gefaseerde ontwapeningsroute te laten accepteren. Israël wees de voorgestelde volgorde van ontwapening en terugtrekking af. Daarover mag kritisch worden gediscussieerd.
Maar daarmee is Hamas nog niet ontwapend.
En daarmee is de verantwoordelijkheid van Turkije, Qatar en Egypte voor verdere bemiddeling en het waarborgen van afspraken evenmin verdwenen.
Waar zijn de indringende vragen aan Erdoğan over de tegenstrijdigheid tussen zijn politieke steun aan Hamas en zijn verantwoordelijkheid voor een vredesplan waarin Hamas zijn militaire macht moet opgeven?
Waar is de druk op Qatar om zijn bijzondere invloed op Hamas daadwerkelijk te benutten voor volledige, controleerbare ontwapening?
En waar is de aandacht voor de rol van Egypte bij grensveiligheid, het voorkomen van herbewapening en het tot stand brengen van een nieuw Palestijns bestuur?
Waar blijft bovendien de internationale stabilisatiemacht die juist voor deze overgang is voorzien?
Het opvallende is dat deze vragen in sommige politieke en journalistieke analyses veel minder centraal staan dan de vraag wat Israël verkeerd doet.
Daarmee ontstaat een merkwaardige asymmetrie.
Als Israël militair tegen Hamas optreedt, wordt Israël verantwoordelijk gehouden voor de gevolgen.
Als Hamas bewapend blijft, wordt in sommige analyses eveneens Israël verantwoordelijk gehouden.
En als de internationaal afgesproken overgang niet wordt uitgevoerd, verschuift de aandacht opnieuw naar Israël.
Alsof Hamas geen eigen leiding heeft, geen eigen belangen, geen eigen keuzes maakt en geen eigen verantwoordelijkheid draagt.
Natuurlijk moet Israël worden aangesproken op zijn verplichtingen onder het bestand. Maar diezelfde maatstaf moet ook gelden voor Hamas en voor de landen die zich garant hebben gesteld voor het vredesproces.
Vooral omdat deze landen niet neutraal zijn in de betekenis van belangeloos. Turkije, Qatar en Egypte hebben ieder hun eigen strategische agenda.
Het is dan ook de taak van kritische journalistiek om niet alleen Israëls handelen te onderzoeken, maar eveneens de belangen, invloed en verantwoordelijkheden van deze internationale spelers.
Anders dreigt een merkwaardige conclusie te ontstaan: Hamas bezit de wapens, de internationale gemeenschap heeft de ontwapening op zich genomen, maar Israël krijgt uiteindelijk de verantwoordelijkheid voor het uitblijven ervan.
Wie werkelijk wil dat Gaza een toekomst zonder gewapend Hamas krijgt, moet ook degenen aanspreken die zich verbonden hebben aan het realiseren van die toekomst
tmicha retweeted
De internationale media zijn in meerderheid fel pro-Palestina en nog feller anti-Israël
⬇️
slechtste wereldheerschappij ooit
4/4
‘Israël en Amerika begonnen de oorlog met Iran.’ Wie alleen naar 28 februari 2026 kijkt, kan dat zeggen. Maar wie daarmee ook de schuldvraag denkt te hebben beantwoord, schrijft decennia geschiedenis weg.
Iran bewapent en financiert al tientallen jaren organisaties als Hezbollah en Hamas. Hezbollah beschoot Israël al in de jaren negentig en opende op 8 oktober 2023 opnieuw een front. Ondanks VN-resolutie 1701 bleef Hezbollah een zwaarbewapende militie. Israël waarschuwde de VN herhaaldelijk. De schendingen werden geregistreerd, maar effectieve handhaving bleef uit.
Iran viel Israël in april en oktober 2024 bovendien zelf rechtstreeks aan met honderden raketten en drones.
Jarenlang kon de dreiging groeien. Maar zodra Israël op grote schaal terugsloeg, verschoof de verontwaardiging naar de Israëlische reactie. Alsof de geschiedenis daar pas begon.
Natuurlijk mag je de Israëlische en Amerikaanse aanvallen kritisch beoordelen. Maar waarom wordt van Israël verwacht dat het blijft afwachten terwijl een vijand die zijn ondergang nastreeft zijn militaire capaciteit verder opbouwt? Tot die vijand niet meer te stoppen is?
En welke verantwoordelijkheid dragen de VN en de internationale gemeenschap wanneer waarschuwingen jarenlang niet tot effectieve handhaving leiden?
Wie werkelijk de oorzaken van deze oorlog wil begrijpen, moet ook die vragen durven stellen.
Het lijkt er steeds vaker op dat antipathie tegen Israël en Trump de objectiviteit overschaduwt. De geschiedenis wordt niet onderzocht, maar begint op het moment dat het politiek goed uitkomt.
Wie alleen verontwaardigd is over de reactie en de voorafgaande agressie buiten beeld laat, bedrijft geen evenwichtige oorzaakanalyse.
Nee @remcodb in @WNLOpZondag het waren niet Israel en Amerika die de oorlog begonnen het waren de Iran proxies. Hezbollah, Hamas en Houthis en de reactie van Amerika en israel was precies dat een reactie die long overdue was. Hou u bij uw Stiel Energie want van de politiek in het Midden-oosten en de daarbij behorende dynamiek heeft u blijkens dit commentaar geen kaas gegeten en dan lat u dus enkel een opinie horen geen feit.
Victor Vlam reist mee met CIDI waar hij notabene Palestijnse en Israëlische partijen spreekt en meteen staat zijn onafhankelijkheid ter discussie.
Journalisten gaan ook op pad met UNRWA en Palestijnse organisaties. Waar blijft dan dezelfde verontwaardiging?
Journalistieke onafhankelijkheid is geen principe dat alleen voor Israël geldt.
tmicha retweeted
Moser die alleen maar onzin verkoopt waar veel niet-joden graag achteraanlopen.
Hij zegt wat men wil horen, dus is het waar. Dat hij een aaneenschakeling van aantoonbare onjuistheden verkoopt doet er niet toe:
trouw.nl/opinie/opinie-anti-…
Behoorlijk ziek. Als de vertaling juist is. Israël geeft medische hulp aan de volgende massamoordenaar.
A Palestinian mother from Gaza took her son to a hospital in Israel to receive life-saving treatment.
She says she would rather see him die as a martyr than die of an illness, and is willing to let Jews save his life so he can grow up and kill Jews.
She explains that Allah commands Muslims to wage jihad and become martyrs.
Unlike Jews and Christians, who mourn the death of their children, Muslims actually celebrate when their children die as martyrs because they believe Allah will reward them with paradise.
It is literally a cult of death.
tmicha retweeted
You're correct. Israeli citizenship is primarily by descent: a child of an Israeli mother is Israeli even if born in Bethlehem (outside Israel proper). Place of birth alone does not make the child Palestinian. Mary was a Jewish woman from Nazareth; Jesus was Jewish by maternal descent, practice, and identity in Roman Judea.
De SGP vertegenwoordigt slechts 2% van Nederland en zou daarom niet serieus genomen moeten worden?
Volgens het CBS is circa 1% transgender of non-binair. Moeten we met die minderheid dan ook geen rekening houden?
Of geldt het percentageargument alleen bij minderheden met de verkeerde overtuiging?
Zo werkt een democratie dus niet.
Elke partij die een verbond sluit met de #SGP gaat ter ziele. De SGP vertegenwoordigt 2% in Nederland. Mensen die op Zondag de TV uitzetten. Mensen die abortus maar niks vinden. Back to the Middle Ages. Een garantie voor een giga verlies aan kiezers. #monsterverbond #SGP
tmicha retweeted
Ik herhaal het nog maar eens:
Eerst de zaterdagmensen, dan de zondagmensen. Of zoals ze in het Arabisch zeggen: min sallaf es-sabt lāqā el-ḥadd qiddāmūh.
Voor wie niet weet wat dat betekent: Jodenhaat is de opmaat naar een bredere strijd tegen de westerse cq christelijke cultuur.
Partij voor de Dieren start petitie tegen 'geradicaliseerde' SGP cvandaag.nl/112288-partij-vo…
tmicha retweeted
Vind het buitengewoon opmerkelijk. Gewone vrouwen op nationale tv aan de schandpaal nagelen, maar niet de artsen, biologen en andere wetenschappers die *precies ditzelfde standpunt* uitdragen.
Het voelt voor mij alsof het niet bedoeld is om te informeren - maar te intimideren
Progressieve partijen willen de abortuswetgeving veranderen. De SGP vraagt een pas op de plaats.
Politiek én media framen dat als ‘vrouwenrechten terugdraaien’.
Wie verandering wil, heet vooruitstrevend. Wie vragen stelt, wordt verdacht gemaakt.
Dat is abortus van het volwassen debat.
Klaver stelt ideologische eisen aan begrotingssteun. De PvdD eist zelfs dat Jetten niet meer met de SGP onderhandelt.
Maar zodra de SGP vanuit haar beginselen voorwaarden stelt, heet dat ineens ‘radicalisering’.
Kennelijk zijn principes alleen verdacht als ze niet progressief zijn.
De partij roept het kabinet op de onderhandelingen met de SGP direct te stoppen. Dit vanwege een recente motie van wantrouwen vanwege het abortusbeleid en het feit dat SGP tegen de regenboogvlag bij de Tweede Kamer is.
Lees hier meer: cvandaag.nl/112288-partij-vo…
Volgens de Saoedische krant Asharq Al-Awsat belt de Shin Bet Hamasleden met een keuze: verlaat je gezin en sterf alleen, of blijf en breng je familie in gevaar.
Hamaslid Muhammad al-Bayouk ging daarop het dak op en werd gedood. Er zouden vijf vergelijkbare gevallen zijn.
Israel's Shin Bet intelligence agency has been giving Hamas members a harsh choice: separate from your families and die alone or remain with them and risk the lives of their relatives.
This is what happened to Muhammad al-Bayouk, a Khan Yunis Hamas member who was killed several days ago by the IDF. Al-Bayouk received a phone call from a Shin Bet officer, who gave him the ultimatum. Al-Bayouk climbed onto a roof and he was struck by a missile. This is what the Saudi-owned pan-Srab newspaper Asharq al-Awsat reported.
Five similar incident have happened in recent months.
tmicha retweeted
Ik ben gaan stemmen in Israël.
Op mijn stembureau in Jeruzalem waren Arabieren en Joden, er waren seculiere joden en orthodoxe. Mensen die Hebreeuws spraken en mensen die Arabisch, Frans of Engels spraken.
@trouw wil de Nederlander weer een bloedsprookje geven.
For those dissapointed that nazi tabloid Der Sturmer is no longer being published, worry no more! Just take a subscription to Trouw. You can find the same poison in this antisemitic rag.
Their obsessive hatred against Israel is so deranged, that even a democratic process is turned into a blood libel.
De vrouw die Berlijn wil besturen, durft een Hamas-sympathisant niet bij naam te noemen. Uit angst voor haar eigen veiligheid en die van haar gezin.
Niet in Gaza. Niet in Tel Aviv. In Berlijn.
En ondertussen krijgt Israël vanuit Europa voortdurend de les over zijn strijd tegen Hamas.
De wrange tegenstelling: Europa ervaart zelf de intimidatie van extremistische netwerken, maar veroordeelt Israël regelmatig om de harde aanpak ervan.
Angst is begrijpelijk. Maar wanneer angst het politieke handelen gaat bepalen, wordt intimidatie beloond.
Dat is het gevaar van appeasement: wie extremisten uit angst steeds meer ruimte geeft, koopt geen veiligheid. Hij vergroot het probleem dat hij probeert te vermijden.
Israël bestrijdt een dreiging die ook Europa raakt. De vraag is of Europa die dreiging zelf voldoende onder ogen durft te zien.
In #Duitsland heeft #Hamas de controle over de extreem-linkse en grootste partij van Berlijn overgenomen. De leider durft zelfs niet meer voor haar partij in te staan. Dit soort kiezers en politici lopen op 8 november ook mee met de #rodelijn demonstratie in #Amsterdam #AIVD
Stel dat Rusland Nederland binnenvalt, 1.200 burgers vermoordt en honderden gijzelt. Een FVD-leider noemt die aanval vervolgens een ‘historische gebeurtenis van militair, politiek en strategisch belang’.
Wie zou dan nog met FVD willen regeren?
Toch gebruikte Balad-leider Abu Shehadeh precies die woorden na het bloedbad van 7 oktober.
In Nederland sluiten partijen de PVV uit en de FVD. Vanwege hun politieke standpunten.
Maar wanneer Israëlische partijen weigeren met Balad samen te werken, heet dat ineens een gebrek aan democratie.
Kennelijk is het uitsluiten van partijen op inhoud democratisch. Behalve wanneer Israël het doet.
