در واقع همان‌طور که نگارنده به‌خوبی توضیح داده تغییر جهت قبله در تاریخ نخستین اسلام معمولا به‌مثابهٔ یک نقطهٔ گسست روایت می‌شود؛ یعنی لحظه‌ای که جامعهٔ نخستین مؤمنین از مرحلهٔ هویت سیال و پذیرش هم‌زمان پیوندهای پیشین به‌سوی هویتی بسته‌تر و تمایزیافته‌تر حرکت کرد. اما اگر از منظر بدن و فضا به این رویداد نگاه کنیم این گسست کمتر به یک فرمان ناگهانی و بیشتر به تمرینی تدریجی می‌مانست که بدن‌ها باید آن را هر روز از سر می‌گذراندند. چنانکه از گزارش‌های متقدم از حادثهٔ تغییر قبله از جمله در طبقات ابن سعد (به‌نقل از واقدی) و نیز در روایات بخاری و مسلم برمی‌آید؛ لحظهٔ رویگردانی اغلب در میانهٔ نماز توصیف شده است: صف‌هایی که هنوز رو به شمال ایستاده‌اند ناگهان می‌چرخند و رو به جنوب می‌ایستند! این چرخش بدنی فارغ از میزان دقت و تاریخیت آن در حافظهٔ جمعی جامعهٔ مؤمنین کارکردی حیاتی یافت، چرا که بدن نمازگزار نه فقط تابع فرمان بلکه خود به محل آزمون و ساخت مرزهای هویت جدید بدل شد. کسی که نمی‌توانست یا نمی‌خواست بچرخد عملاً از صف نمازگزاران و از حظیرهٔ ایمان بیرون می‌ماند. بدین ترتیب امکان حضور هم‌زمان و به‌اصطلاح وسط‌بازانه در دو حوزهٔ دینی با این فرمان در همان سطح بدن منتفی و ممتنع می‌شد چرا که بدن انسان برخلاف ذهنش نمی‌تواند هم‌زمان به دو جهت جغرافیایی متعارض رو کند. و این‌چنین بود که یک چرخش فیزیکی ساده امکان حفظ پیوندهای پیشین را حداقل در ظاهر امر از میان برداشت حتی اگر اذهان یا روایت‌ها هنوز به‌تمامی از گذشته نبریده بودند. این بعد جسمانی بعدها در معماری و زبان رسمی جامعه نیز تثبیت شد. چنان‌که پژوهش‌های باستان‌شناسان معماری اسلامی مانند کرسول و سوواژه نشان می‌دهد نخستین محراب‌های مقعر در اوایل سدهٔ هشتم میلادی در جریان بازسازی مسجدالنبی به دستور ولید بن عبدالملک اموی و تحت نظارت عمر بن عبدالعزیز ظاهر شدند و جهت قبله را از یک عمل روزمره به یک عنصر ثابت فضایی تبدیل کردند. دیوار قبله دیگر صرفا سمتی نبود که افراد بنا به انتخاب شخصی به آن رو کنند بلکه بخشی از کالبد بنا شد که جهت را از پیش تعیین و بر بدن‌ها تحمیل می‌کرد. هم‌زمان رواج عبارت «اهل القبلة» در منابع فقهی و کلامی هویت را نه براساس عقیده‌ای انتزاعی بلکه برپایهٔ یک کنش آگاهانه و تمایزآفرین بدنی معین تعریف نمود: کسانی که به یک جهت مشترک رو می‌کنند. از این منظر تغییر قبله نه فقط پایان مرحلهٔ سیالیت هویت بلکه آغاز فرآیندی ساختاری بود که در آن جهت نماز به‌تدریج از یک انتخاب اولیه به یک عادت بدنی و سپس به یک نشانگر مادی و زبانی معرّف هویت تبدیل شد. صف نماز محراب مقعر و عبارت اهل القبلة همگی به شیوه‌های متفاوت همان گسست هویتی را در سطح بدن و فضاهای زیستی تکرار و تثبیت کردند.